Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 kwietnia 2009 r., I SA/Go 140/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 kwietnia 2009 r., I SA/Go 140/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

2 RZI wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 r.

3 Wyrokiem z 29 marca 2007 r., I SA/Go 1118/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił zaskarżaną przez RZI decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2006 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z [...] marca 2006 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 r.

4 Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: decyzją z [...] marca 2006 r. Wójta Gminy określił RZI wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 rok w kwocie 759.964,00 zł. za tzw. tereny różne ("Tr") wynikające z działek objętych umową użytkowania zgodnie z wypisami z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego oraz wykazu działek objętych umową sporządzoną przez Nadleśnictwo. W decyzji organ podatkowy pierwszej instancji wymienił wszystkie działki, znajdujące się we władaniu podatnika przekazane mu przez Nadleśnictwo na mocy umowy zawartej [...] sierpnia 1999 r. z Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych, ze szczegółowym wskazaniem powierzchni gruntów figurujących w ewidencji gruntów i budynków jako tereny różne. Powierzchnia tzw. terenów różnych będących we władaniu podatnika wynosi 18.999.100 m i została opodatkowana przez organ podatkowy pierwszej instancji wg stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla tzw. gruntów pozostałych.

5 Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że bezsporne jest, że część gruntów objęta umową z [...] sierpnia 1999 r. o łącznej powierzchni 18.999.100 m sklasyfikowana była w 2001 r. w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe, jako tzw. tereny różne "Tr". Zgodnie natomiast z art. 3 ust . 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1999 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., dalej: u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały grunty nieobjęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Powołując się na art. 60 ust. 1 ustawy z 29 września 1991 r. o lasach (dalej: u.l.), art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: p.g.k.), oraz § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków organ drugiej instancji wskazał, że mimo, iż ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawa o lasach nie zawierały w roku 2001 regulacji prawnej mówiącej o tym, iż klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków decyduje o sposobie opodatkowania tych gruntów (jest tak od 2003 r.) to przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. ma zastosowanie. Tym samym jeżeli sporne grunty sklasyfikowane były w 2001 r. w ewidencji gruntów i budynków, jako tzw. tereny różne, to podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

6 W skardze na powyższą decyzję RZI zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust 1 pkt 3 u.p.o.l.

7 Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazał, że zapisy dotyczące tzw. terenów różnych "Tr" zawarte w ewidencji gruntów na której oparły się organy podatkowe dokonując określenia podatku od nieruchomości od tych terenów, sporządzono według stanu rejestru z [...] stycznia 1999 r., czyli obejmowały ewidencję gruntów i budynków prowadzoną w sposób określony rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 158, poz. 813 ze zm.) rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 1 grudnia 1999 r. ustawą z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) - art. 105 ustawy. W załączniku Nr 11 do wskazanego rozporządzenia - szczegółowe zasady zaliczenia gruntów do poszczególnych użytków gruntowych w pkt 5 znajduje się definicja terenów różnych. Wśród gruntów, które są zaliczone do tej kategorii znajdują się również tereny zamknięte, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 1 poz. 1 ze zm.). Powyższe przepisy w ocenie sądu pierwszej instancji prowadzą do wniosku, że oznaczenie w ewidencji gruntów - gruntu jako tereny różne nie oznacza samo z siebie, iż teren taki nie jest lasem lub gruntem rolnym i tym samym podlega automatycznie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazano przy tym, że obowiązujące obecnie rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) nie definiuje już terenów różnych. Również zgodnie z art. 3 u.l. w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. lasem w rozumieniu ustawy jest m. in. grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystanie dla potrzeb gospodarki leśnej, budynki, budowle, urządzenia melioracji wodnej, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drzewa, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Powyższe okoliczności wymagają zatem w ocenie sądu pierwszej instancji od organów podatkowych dokonania szczegółowej analizy przedmiotu opodatkowania. Skarżący w toku postępowania podatkowego jak i przed sądem podnosił, że tereny różne oznaczone w ewidencji gruntów nie powinny być automatycznie opodatkowane podatkiem od nieruchomości. W ocenie sądu zasadne jest twierdzenie, że umowa o przekazaniu nieruchomości zawarta [...] sierpnia 1999 r. nie może zmienić w wypadku skarżącego sposobu opodatkowania przekazanych gruntów. Wskazano również na pismo Nadleśniczego Nadleśnictwa z [...] marca 2005 r., który odpowiadając na pismo Wójta Gminy, wskazał jakie grunty objęte umową były bądź zwolnione z podatku od nieruchomości, bądź zostały wykazane, jako związane z gospodarką leśną. Zarzucono, że organy obu instancji nie odniosły się w uzasadnieniach decyzji do treści przedstawionego przez skarżącego pisma Głównego Geodety Kraju z [...] listopada 2003 r., w którym wskazuje on na nieprawidłowości w prowadzeniu ewidencji gruntów i budynków na terenach zamkniętych. Takie postępowanie organów podatkowych w ocenie sądu naruszyło zasadę wyrażoną w art. 122 o.p., tj. zasadę prawdy obiektywnej. Podkreślono również, że uchylona decyzja narusza art. 210 § 4 o.p. bowiem uzasadnienie uchylonej decyzji nie zawierało polemiki z argumentami przedstawionymi przez skarżącego w odwołaniu, brak było również ustosunkowania się przez organ odwoławczy do m. in. treści pisma Głównego Geodety Kraju.

8 Za nietrafny sąd uznał zarzut skarżącego, że nie spełnia on przesłanki podmiotowej do obciążenia podatkiem od nieruchomości wynikającej z art. 2 ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2001-2002. W tym kontekście sąd przytoczył i powołał się na argumentację zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2006 r., II FSK 1505/05.

9 W skardze kasacyjnej SKO zaskarżyło powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie ustawy prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 21 p.g.k. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz z art. 60 ust. 1 u.l. w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 122, art. 181 i 210 o.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że strona skarżąca, przy wydaniu przedmiotowej decyzji naruszyła przepisy Ordynacji podatkowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

10 W związku z tak postawnymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

11 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2009 r. w sprawie II FSK 1850/07 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

12 W uzasadnieniu stwierdził, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 21 p.g.k. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz z art. 60 ust. 1 u.l. Jak wynika z treści art. 21 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jednoznacznie zatem wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej linii orzeczniczej (por. wyrok NSA z 7 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 1332/05, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z 28 października 2004 r., sygn. akt III SA 3016/03, Lex nr 171496; wyrok NSA z 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24, wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164, wyrok NSA z 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93, ONSA 1994/4/163), jak też i w doktrynie (L. Etel., Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne 2008/6/24), zdaniem autora zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy, jak i podmiotowy ewidencji powinny być podstawą wymierzania podatku od nieruchomości. Brzmienie art. 21 p.g.k. nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, i w przyszłości - o budynku). Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są również podstawą do określenia zobowiązania podatkowego w podatku leśnym. Również o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.l., decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w przedmiotowej ewidencji.

13 Zauważyć w związku z tym należy, jak słusznie podnosi to w skardze kasacyjnej organ, że ewidencja gruntów i budynków, w stanie prawnym obowiązującym w 2001 r. prowadzona była na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 1 p.g.k. oraz rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z § 21 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia wynikało, że lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem "Ls". Jeśli nawet, jak podnosi sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, powyższe rozporządzenie utraciło moc z 1 grudnia 1999 r. na mocy ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 873 ze zm.) nie oznacza to, że automatycznie utraciła również moc ewidencja gruntów i budynków oraz zapisy w niej zawarte, tym bardziej, że art. 21 p.g.k. nie uległ zmianie. Każdy zatem grunt oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "Ls" stanowił dla organów podatkowych las w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.l. i tym samym podlegał opodatkowaniu na podstawie art. 60 ust. 1 u.l. A contrario, jeżeli dany grunt nie został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków pod symbolem "Ls", nie mógł być opodatkowany podatkiem leśnym na zasadach określonych w ustawie o lasach. Podkreślić w tym miejscu należy, że wyjątek od reguły, że o zaklasyfikowaniu danego gruntu jako lasu w rozumieniu ustawy o lasach, decyduje powyższy zapis ("Ls"), zawiera cyt. wyżej art. 3 pkt 2 u.l., stanowiąc, że lasem jest również grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Zgodnie z umową z [...] maja 2000 r. o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie grunt ten został oddany stronie przeciwnej w użytkowanie na cele wykonywania zadań z zakresu obronności państwa a użytkownik zobowiązał się do przestrzegania "warunków użytkowania lasów, gruntów i innych nieruchomości na potrzeby związane z obronnością i bezpieczeństwem Państwa stanowiących integralną część umowy". Nie można przyjąć, iż przedmiotowe grunty były w tym okresie "związane z gospodarką leśną czy też zajęte pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej" budynki i urządzenia, itd., o których mowa w art. 3 ust. 2 u.l. Słusznie zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi autor skargi kasacyjnej, że w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym obszary nieoznaczone symbolem "Ls" są niezwiązane z działalnością (gospodarką) leśną i nie stanowią lasu w rozumieniu art. 3 u.l., w związku z czym nie podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 60 u.l. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Skoro w ewidencji, stanowiącej dowód urzędowy, przedmiotowe grunty nie były sklasyfikowane jako lasy i grunty leśne ("Ls"), lecz jako tereny różne ("Tr"), nie mieszcząc się tym samym, w zakresie pojęcia lasu w rozumieniu art. 3 u.l. i nie podlegając podatkowi leśnemu, to należało przyjąć, iż opodatkowane są one podatkiem od nieruchomości (art. 3 ust, 1 pkt 3 u.p.o.l.).

14 Odnosząc się do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 181 i 210 o.p. należy zauważyć, że organy podatkowe, wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, nie są uprawnione do przeprowadzania dowodu z opinii biegłego na okoliczność ewentualnych rozbieżności istniejących pomiędzy stanem prawnym, wynikającym z ewidencji gruntów a stanem faktycznym. To podatnik powinien bowiem doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 8 maja 2002 r., III SA 2466/01, niepubl.). W konsekwencji chybiony ze strony sądu pierwszej instancji zarzut naruszenia przez organ art. 181 o.p.

15 Słusznie w skardze kasacyjnej też podniesiono, mając na uwadze treść powyższych rozważań, że bez znaczenia dla sprawy pozostawało stanowisko Głównego Geodety Kraju, zawarte w piśmie z [...] listopada 2003 r., mówiące o nieprawidłowościach w prowadzeniu ewidencji gruntów i budynków na terenach zamkniętych, a także pismo Nadleśniczego Nadleśnictwa z [...] marca 2005 r. Skoro bowiem zapis w ewidencji gruntów nie został w żaden sposób zmieniony, to tym samym organ wydający decyzję wymiarową był zawartym w ewidencji gruntów zapisie związany i powyższe pisma nie mogły mieć wpływu na wymiar podatku. Dlatego też chybionym jest zarzut sądu pierwszej instancji, iż pominięcie w decyzji twierdzeń w tym przepisie zawartych stanowiło naruszenie przepisów postępowania , tj. przepisów art. 122 oraz art. 210 § 4 o.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

16 Rozpoznając zatem sprawę ponownie sąd pierwszej instancji, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, dokona ponownej oceny zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji organu podatkowego, mając jednocześnie na uwadze kwestię związania organu przez zapisy zawarte w ewidencji gruntów.

17 Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim ponownie rozpoznając sprawę, mając na uwadze treść art. 190 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co nastąpuje:

19 Skarga okazała się niezasadna.

20 Zawiera ona dwa zarzuty: naruszenia przepisów art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy. Skarżący twierdzi, iż w stosunku do niego brak zarówno przedmiotowej, jak i podmiotowej przesłanki obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości.

21 Przedmiotowa sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za rok 2001, zatem do jej rozpoznania należy stosować przepisy obowiązujące w tymże roku. Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) wskazuje podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Zgodnie z pkt 3 powyższego przepisu są nimi m. in. jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Posiadanie, o którym mowa w w/w przepisie jest instytucją prawa cywilnego, uregulowaną w art. 336 kc. Przepis ten definiuje posiadacza samoistnego, jak i zależnego, którym jest m. in. użytkownik. Natomiast powołany wyżej przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie konkretyzuje o jakiego posiadacza chodzi, a jedynie wskazuje, iż posiadanie to musi wynikać z umowy zawartej z właścicielem. RZI jest jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, która wskutek zawartej w dniu [...] maja 2000 r. umowy z właścicielem nieruchomości (którym jest Skarb Państwa) reprezentowanym przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, stała się posiadaczem zależnym nieruchomości objętych obowiązkiem podatkowym w zaskarżonej decyzji. Zatem wynikająca z w/w przepisu przesłanka podmiotowa obowiązku podatkowego została spełniona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05).

22 Nie można zgodzić się także z zarzutem skarżącego naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolny lub leśnym. W myśl art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. (t. j. Dz. U. 2000 r. Nr 56, poz. 679 z późn. zm.) - w brzmieniu obowiązującym w 2001r. - opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają wszystkie lasy, z wyjątkiem nie związanych z gospodarką leśną (pkt 1), zajętych na ośrodki wypoczynkowe, działki budowlane i rekreacyjne (pkt 2), wyłączonych decyzjami administracyjnymi z gospodarki leśnej na cele inne niż leśne. Lasem natomiast, zgodnie z art. 3 cyt. wyżej ustawy o lasach, jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną lub przejściowo jej pozbawiony, a także związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśnie, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Gospodarka leśna to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach), której podstawowym dokumentem jest plan urządzenia lasu, zawierający m. in. cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej.

23 Grunty, które mają plan urządzenia lasu lasem jeszcze nie są, ponieważ w myśl art. 22 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o lasach plan urządzenia lasu zatwierdza minister właściwy do spraw środowiska, a w niniejszej sprawie decyzja taka nie zapadła

24 w 2001 r. Ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu uwzględnia się w ewidencji gruntów i budynków (art. 20 ust. 2 ustawy o lasach). Zatem dopiero zatwierdzony przez w/w ministra plan urządzenia lasu jest podstawą do dokonania zgłoszenia w ewidencji gruntów i budynków, a od momentu wydania ostatecznej decyzji zatwierdzającej klasyfikację gruntów staje się lasem. A takiej decyzji w 2001 r. nie było.

25 Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że brak było podstaw do uznania spornych terenów za las w rozumieniu powołanej wyżej ustawy o lasach, ponieważ z zapisów w ewidencji gruntów i budynków wynikało, iż grunty te stanowią "tereny różne" a nie "las".

26 Sąd nie podzielił także poglądu skarżącego, iż w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., z którego wynika, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W 2001 r. kwestie podatków dotyczących nieruchomości regulowała m. in. ustawa o podatkach i opłatach lokalnych i ustawa o lasach, która w art. 60 wskazywała jakie grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym - były to wszystkie lasy, z wyjątkami określonymi w tym przepisie. Omówione wyżej przepisy ustawy o lasach precyzowały co jest lasem i w oparciu o nie należy przyjąć, iż organ odwoławczy właściwie ocenił, że sporne tereny lasem nie są. Natomiast z zapisu art. 21 ust. 1 cyt. wyżej ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wynikało, iż w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków wymierza się podatki. Te dane to nie tylko klasyfikacja objętych opodatkowaniem terenów, ale także powierzchnia tych terenów. W 2001 r. sporne tereny nie były w ewidencji sklasyfikowane jako "las". Skoro zatem nie były lasem, to także nie były objęte podatkiem leśnym (nie były objęte także podatkiem rolnym), a co za tym idzie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

27 Sąd nie podzielił także poglądów skarżącego, zgłaszanych na rozprawie 8 marca 2007 r., a kwestionujących prawidłowość określenia podatku na podstawie wpisów do ewidencji, jako nieadekwatnego do powierzchni gruntów określonej w umowie na podstawie planu urządzenia lasu. Z § 1 ust. 2 pkt b umowy z dnia [...] maja 2000 r. wynika, iż użytkownik przedłożył dokumentację określającą powierzchnie i granice przekazywanych w użytkowanie działek - wyrysy z map i wypisy z ewidencji gruntów. W samej umowie powierzchnia gruntów nią objętych wskazana jest w sposób ogólny jako 9294,75 ha, a wyszczególnione w ramach tej wielkości grunty nie pokrywają się z zapisami w ewidencji gruntów. Organ I instancji prawidłowo ustaleń powierzchni terenów objętych zaskarżoną decyzją dokonał na podstawie wypisów z rejestru gruntów, które dla organów podatkowych są do czasu ich zmiany wiążące.

28 W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151

29 i art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), nie znajdując podstaw

30 do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji.

31 |Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |

32 |Barbara Rennert |Dariusz Skupień |Anna Juszczyk - Wiśniewska |