Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 września 2017 r., II SAB/Go 49/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 września 2017 r., II SAB/Go 49/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi M.G. na bezczynność Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej do rozpoznania wniosku skarżącego M.G. z dnia [...] r., zarejestrowanego pod numerem [...] – w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, II. stwierdza, iż Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej na rzecz skarżącego M.G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. (nr. [...]) M.G. zwrócił się do Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

3 1. Ile było złożonych wniosków o wydanie pozwolenia na broń w latach 2010-2016 w celach wodnych z art. 10.2. ustawy o broni i amunicji z rozbiciem na poszczególne lata tj. 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016;

4 2. Ile wydano pozytywnych decyzji pozwolenia na broń z rozbiciem na poszczególne cele art. 10.2. ustawy o broni i amunicji z rozbiciem na poszczególne lata, tj. 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016;

5 3. Ile wydano decyzji w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń z rozbiciem na poszczególne cele art. 10.2. ustawy o broni i amunicji z rozbiciem na poszczególne lata, tj. 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016;

6 4. Ile decyzji w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń zostało uznanych za nieprawomocne poprzez wniesienie odwołania z rozbiciem na poszczególne cele art. 10.2. ustawy o broni i amunicji z rozbiciem na poszczególne lata, tj. 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016.

7 W wniosku wskazano, iż powyższe informacje są wnioskującemu potrzebne w celu prawidłowego przeprowadzenia postępowania odwoławczego od wydanej decyzji Nr [...] Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] grudnia 2016 r. o odmowie wydania pozwolenia na broń do celów łowieckich.

8 Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ ustosunkowując się do wniosku wyjaśnił, że Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej jako organ I instancji, zgodnie z art. 133 k.p.a., przesłał w dniu 30 grudnia 2016r. złożone przez stronę odwołanie do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej, a tym samym zakończone zostało postępowanie administracyjne w sprawie przed organem I instancji. Jednocześnie organ wskazał, że udzielenie odpowiedzi na ujęte w złożonym piśmie pytania na tym etapie postępowania administracyjnego, nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym i nie może zostać zrealizowane.

9 Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. M.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej, w której zarzucił naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej do wykonania odpowiedniej czynności administracyjnej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2) zobowiązanie Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; 3) orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądzenie kosztów postępowania.

10 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi jako niezasadnej.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2017. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

13 Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w zakresie udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2016 r. (nr [...]).

14 Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia wniesionej skargi miało ustalenie, czy żądane przez skarżącego w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. (nr [...]) informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2016.1764 j.t., dalej jako u.d.i.p.).

15 Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy stanowi wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia.

16 W związku z powyższym oczywistym jest, że decyzje administracyjne stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

17 W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego dotyczył konkretnych informacji o ilości złożonych wniosków i wydanych decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na broń. Zgodnie z przepisami art. 9 i 10 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U.2012.576 j.t.) posiadanie broni palnej wymaga pozwolenia komendanta wojewódzkiego Policji wydanego w drodze decyzji administracyjnej, a w przypadku żołnierzy zawodowych organem wydającym pozwolenie jest komendant oddziału Żandarmerii Wojskowej.

18 Uwzględniając przytoczone wyżej regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie budzi wątpliwości, że informacje o jakie wystąpił skarżący są informacjami publicznymi podlegającymi udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p.

19 Nie wyłączało przy tym publicznego charakteru żądanych przez skarżącego informacji to, że jak wskazał we wniosku, zamierzał wykorzystać je we własnej sprawie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2013 r. (sygn. akt I OSK 1830/13) błędem jest założenie, iż samo wykazanie prywatnego celu w jakim zamierza użyć żądanej informacji podmiot występujący z wnioskiem o jej udzielenie, wyłącza publiczny charakter tej informacji. Twierdzenie takie nie znajduje uzasadnienia w treści przepisów prawa materialnego art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Takiej definicji pojęcia informacji publicznej w znaczeniu przedmiotowym nie można też dopatrzyć się w art. 61 Konstytucji. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, iż zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie (tak w wyrokach NSA m.in.: z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1585/13, z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1987/13, z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2137/13, z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2400/13, z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 3026/13, z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 3031/13, z dnia 23 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 3036/13).

20 Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wskazanie we wniosku, że skarżący domaga się udostępnienia informacji, które zamierza wykorzystać w postępowaniu toczącym się z jego udziałem, nie wyłączało publicznego charakteru żądanych informacji oraz obowiązku organu ich udostępnienia.

21 Podmiot zobowiązany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej pozostaje w bezczynności w przypadku, gdy nie udzielił stronie żądanej przez nią informacji publicznej bądź też nie podjął rozstrzygnięcia stosownie do przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Skoro zatem skarżącemu nie udzielono informacji publicznej, zgodnie z żądaniem wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. (nr [...]), należało uznać, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności.

22 Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

23 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

24 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

25 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

26 Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

27 Wobec powyższego na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało zobowiązać Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2016 r. (nr [...]) o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, natomiast na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało stwierdzić, że podmiot ten dopuścił się bezczynności.

28 Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że nie nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem opóźnienie nie wynikało ze złej woli organu, lecz było wynikiem błędnej interpretacji wniosku skarżącego. W związku z tym nie było też uzasadnione wymierzenie organowi grzywny.

29 Wobec uwzględnienia skargi na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w postaci opłaty w wysokości 100 zł.