Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2017 r., I SA/Gl 80/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2017 r., I SA/Gl 80/15

Sentencja

1 Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie

2 W ramach urzędowego formularza wniosku z dnia 30 listopada 2016 r. o przyznanie prawa pomocy, H. Ś. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie go od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego. Nie ujawnił w nim wielu faktów dotyczących swojej sytuacji: wspomniał jedynie, że otrzymuje rentę, nie sprecyzował jednak jej wysokości. We wniosku nie wskazano ani majątku, ani osób pozostających ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym.

3 Pismem doręczonym dnia 27 grudnia 2016 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do nadesłania dokumentów źródłowych, ten ograniczył się wszelako do udzielenia odpowiedzi w formie wulgarnego pisma zawierającego inwektywy, nie odnosząc się w żaden sposób do poszczególnych punktów wezwania. Skarżący kilkukrotnie wnosił już o przyznanie prawa pomocy, także w postępowaniu w niniejszej sprawie odmówiono mu przyznania prawa pomocy mocą postanowienia Sądu z 25 maja 2015 r., akcentując fakt, iż skarżący uchylił się od wykonania wezwania do przedstawienia dokumentów źródłowych, skądinąd w znacznej części tożsamych, jak te wymienione w ostatnim wezwaniu. Wspomnieć trzeba, że oddalono również zażalenie na to postanowienie – postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 520/15.

4 Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:

5 Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem tę przesłankę udowodnić, przedstawiając dokumentację źródłową. Minimum staranności, jaką powinna ona przejawić, polega na dokładnym wykonaniu wezwania do uzupełnienia danych zawartych we wniosku.

6 Tymczasem skarżący po raz kolejny takiego wezwania nie wykonał, nie nadsyłając żadnego z wymienionych w nim dokumentów i nie składając oświadczeń mogących wyjaśnić wskazane w nim okoliczności. Musiał mieć więc świadomość, jakie następstwa prawne pociągnie za sobą jego postawa procesowa, gdyż doprowadziła ona już do oddalenia wniosku, który składał on wcześniej w tym postępowaniu, właśnie ze względu na fakt, iż nie wykonał on tego rodzaju wezwania, zresztą zbliżonego do tego, które wystosowano do niego obecnie.

7 Skarżącemu kilkukrotnie wyjaśniano potrzebę właściwego udokumentowania jego wniosku, uczynił to m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 lipca 2015 r. (sygn. akt II FZ 520/15) oraz z dnia 31 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II FZ 542/16). Powtarzanie tych wszystkich wywodów jest niecelowe, niemniej przypomnieć trzeba, że podstawę wezwania stanowił art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Bezsprzecznie przepis ten należało zastosować, skoro wnioskodawca w najmniejszym stopniu nie udokumentował wspomnianej sytuacji i nigdy nie wyjaśnił wątpliwości, jakie w tym zakresie podnoszono w dotychczasowym postępowaniu. W tym kontekście można poprzestać na odnotowaniu, że jego oświadczenia różnią się od ustaleń poczynionych w sprawach o sygn. akt I SA/Gl 1581/04 i I SA/Gl 1582/04, zgodnie z którymi był on właścicielem dwóch budynków, mieszkalnego i gospodarczego oraz pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, dysponującą swoim dochodem.

8 Brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych uniemożliwia ustalenia położenia skarżącego w jakimkolwiek aspekcie. Nie można bowiem stwierdzić, z kim tworzy on gospodarstwo domowe, jakie są dochody i wydatki tego gospodarstwa, w tym na leczenie, a także jaki jest stan jego majątku nieruchomego. Niewykonanie wezwania referendarza sądowego nie pozwala więc uwzględnić wniosku, pozostawiając bez odpowiedzi te wszystkie pytania, które w nim postawiono; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wniosku nie można rozpoznać merytorycznie, lecz trzeba pozostawić go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. akt I OZ 842/05, LEX nr 164157).

9 Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.