Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 stycznia 2013 r., II SA/Gl 1421/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 stycznia 2013 r., II SA/Gl 1421/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy dotyczącej odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100,00 zł ( słownie sto złotych ) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Uzasadnienie

2 Po rozpatrzeniu zażalenia "A" S.A. w W. na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta S. postępowania w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość położną w J., przejętą z mocy prawa na rzecz Gminy J., Wojewoda [...], działając na podstawie art. 37 § 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej K.p.a.), wydał postanowienie z dnia [...]r.,

3 [...], zgodnie z którym Prezydentowi Miasta S. został wyznaczony dodatkowy termin do załatwienia sprawy. W postanowieniu tym zawarto pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).

4 Pismem z dnia [...]r. Miasto J. reprezentowane przez upoważnionego przez Prezydenta Miasta J. pełnomocnika ds. rozwoju wniosło za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając naruszenie art. 7 K.p.a.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

6 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

7 W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że zażalenie złożone do Wojewody [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta S. oparte było na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Stosownie zaś do treści art. 37

8 § 2 K.p.a. właściwy do rozpatrzenia zażalenia organ albo uznaje je za uzasadnione

9 i wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, albo uznaje zażalenie za nieuzasadnione. Zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od przewidzianego w art. 141 – 144 K.p.a., nie jest ono bowiem wnoszone celem zaskarżenia postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej. Środek ten przysługuje stronie postępowania w przypadku niezałatwienia sprawy

10 w ustawowym terminie lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 37 § 2 K.p.a. W orzecznictwie administracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia. Postanowienie to jest zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczącego poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania lecz nie rozstrzyga ono o istocie sprawy. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, nie przysługuje też na nie prawo wniesienia zażalenia (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r.; sygn. akt II OSK 469/09 [w:] CBOSA).

11 Reasumując należy wskazać, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a, bowiem zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 Kp.a. nie służy na nie zażalenie, nie jest to również, postanowienie kończące postępowanie administracyjne czy rozstrzygające istotę sprawy. Brak jest również podstawy do wniesienia skargi na to postanowienie w innych przepisach. W tej sytuacji należy stwierdzić, że postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

12 Na marginesie należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie dotyczące sposobu jego zaskarżenia, które jednak nie umożliwia zaskarżenia aktu administracyjnego w sytuacji, kiedy na ten akt nie przysługuje

13 z mocy prawa środek zaskarżenia. Rozpoznanie skargi wniesionej z uwzględnieniem błędnego pouczenia stanowiłoby naruszenie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

14 Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.