Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 marca 2013 r., II SA/Gl 1150/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 marca 2013 r., II SA/Gl 1150/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2013 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Prezydent Miasta B. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "budowa budynku mieszkalno-usługowego przeznaczonego w części usługowej na lecznicę dla zwierząt".

3 W podstawie prawnej decyzji wskazano na art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.).

4 W uzasadnieniu podano, że Z. P. w dniu [...] roku wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie "budynku mieszkalno-usługowego przeznaczonego w części usługowej na lecznicę zwierząt". Budynek był przewidziany do lokalizacji przy ul. [...] w B. na terenie obejmującym działki k.m. dod. 17 nr 1, 2 3, 4, 5, a przyłącza na działkach nr 4 i 5.

5 W dniu [...] roku Rada Miejska w B. uchwałą nr [...] uchwaliła dla terenu na którym znajdują się działki objęte wnioskiem plan zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie 25 lutego 2010 roku (ogłoszony w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] roku). Zdaniem organu orzekającego z uwagi na lokalizację inwestycji na terenie objętym planem miejscowym zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 roku dalsze prowadzenie postępowania oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy stało się bezprzedmiotowe, bowiem decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana jedynie w przypadku braku planu miejscowego.

6 Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. P. działając przez profesjonalnego pełnomocnika A. P.

7 Jak wynika ze strony pierwszej tego odwołania (k. 97 akt administracyjnych) oraz decyzji organu odwoławczego domagała się ona uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

8 Z uwagi na naruszenie art. 7, 10, 77 § 1, 79, 80 kpa przez błędne przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, brak uzasadnienia umorzenia postępowania, brak wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w zakresie przepisów intertemporalnych prowadzonego postępowania przez pryzmat ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadniającym kontynuowanie postępowania. Nadto wskazano na przewlekłość postępowania i bezprawne uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami sprawy.

9 Decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] roku na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 z 2003 roku, poz. 717 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

10 W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania, zaakceptował stan prawny i faktyczny stanowiący podstawę wydania decyzji organu I instancji. W szczególności organ ten podkreślił, że z uwagi na brzmienie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 50 ust. 1 i art. 86 tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest wyłącznie w stosunku do terenów nie objętych przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ uchwałą nr [...] z dnia [...] roku Rada Miejska w B. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego między innymi sporne działki, niezbędnym było uznanie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do tych działek za bezprzedmiotowe.

11 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji ostatecznej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

12 Zarzuciła naruszenie art. 7, 10, 35, 38, 73, 77 § 1, 79, 80 § 1, 107 § 3 kpa, niewyjaśnienie sprawy w aspekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów intertemporalnych ww. ustawy w odniesieniu do podjętej decyzji administracyjnej, brak wypowiedzi skarżonego organu w zakresie wagi naruszonych praw podmiotowych strony długotrwałym i bezprawnym postępowaniem Prezydenta Miasta B. oraz abstrahowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze od kwestii szkody spowodowanej zmianą niekorzystnej dla inwestora decyzji inwestycyjnej.

13 Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

14 Na rozprawie przed sądem administracyjnym w dniu [...] roku pełnomocnik skarżącej wyraził wątpliwość co do objęcia działek skarżącej uchwalonym w 2009 roku planem zagospodarowania przestrzennego. Na tejże rozprawie pełnomocnik ten przyjął do wiadomości kolejny termin rozprawy, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń w tej materii.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

17 Zasadnie w ocenie Sądu zaskarżoną decyzją w istocie orzeczono o umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku Z. P. z [...] roku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki nr 1, 2, 6, 4, 5 położone przy ul. [...] w B., a to wobec uchwalenia, dla terenu na którym te działki się znajdują, przez Radę Miejską w B. w dniu [...] roku planu miejscowego (uchwała nr [...] ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] roku, weszła w życie 25 lutego 2010 roku).

18 Z art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w planie miejscowym (art. 4 ust. 1 powołanej ustawy). Takie sformułowanie przepisów wskazuje, że od chwili wejścia w życie planu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa.

19 W związku z zarzutami skargi należy w tym miejscu stwierdzić, że w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu brak jest przepisów intertemporalnych regulujących przypadki wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Zarzut ten jest więc nieuzasadniony. Podobnie nieuzasadnione są pozostałe zarzuty, a w szczególności przewlekłości postępowania czy odmowy udostępnienia akt sprawy stronie. Niezależnie do faktu, że nawet w sytuacji prawdziwości tych zarzutów nie miały one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, należy stwierdzić, że w obu tych przypadkach skarżącej przysługiwały przewidziane prawem środki prawne.

20 Natomiast, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, poza zakresem przedmiotowej sprawy, znajduje się ewentualna szkoda skarżącej, a także naruszenie jej praw podmiotowych.

21 Należy podkreślić, że w omawianej sytuacji bezprzedmiotowość postępowania jest całkowicie niezależna od woli skarżącej.

22 Żądanie rozpoznania sprawy i wydania decyzji odnoszącej się do wniosku o ustalenie warunków zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego nie może odnieść skutku, bowiem bezprzedmiotowość postępowania wynika wprost z przepisów ustawy i jest bezpośrednią konsekwencją wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

23 Wniosku o odroczenie rozprawy (zawartego w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 3 marca 2013 roku) wyznaczonej na dzień 25 marca 2013 roku Sąd nie uwzględnił bowiem w jego ocenie nie zachodziła żadna z sytuacji określonych w art. 109 i 110 ppsa (por. protokół rozprawy z dnia [...] roku).

24 Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że zaskarżona decyzja była zgodna z prawem, a skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.).

25 SW