Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 kwietnia 2022 r., III SAB/Gl 80/22

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 kwietnia 2022 r., III SAB/Gl 80/22

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2) w pozostałym zakresie skargę oddala, 3) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, 4) zasądza od Prezydenta Miasta R. na rzecz strony skarżącej [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 W dniu 9 sierpnia 2021 r. M.K. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. (dalej: organ) w udostępnieniu informacji publicznej.

3 Z akt administracyjnych wynika, że dnia 23 października 2020 r. Skarżący złożył pierwszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej w treści i postaci dokumentu urzędowego - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obejmującej przedsięwzięcie Budowa Regionalnej Drogi [...] na odcinku od km [...] do km [...]-etap III.

4 Pismem z dnia 3 listopada 2020 r., przesłanym pocztą elektroniczną dnia 6 listopada 2020 r. na adres wskazany przez Skarżącego, organ uwzględnił wniosek i udostępnił żądaną informację.

5 Kolejny wniosek o udostępnienie dokumentów, stanowiących informację publiczną związanych z realizacją przedsięwzięcia Budowa Regionalnej Drogi [...] na odcinku od km [...] do km [...]-etap III Skarżący złożył dnia 12 listopada 2020 r. Dotyczył on udostępnienia w treści i postaci dokumentu urzędowego pozwolenia na użytkowanie obejmującego wymienioną inwestycję.

6 Organ ponownie rozpatrzył wniosek pozytywnie, udzielając Skarżącemu informacji w piśmie z dnia 19 listopada 2020 r.

7 Następny wniosek o udostępnienie dokumentów, stanowiących informację publiczną związanych z realizacją przedsięwzięcia Budowa Regionalnej Drogi [...] na odcinku od km [...] do km [...]-etap III skarżący złożył dnia 4 maja 2021 r. i obejmował udostępnienie w treści i postaci dokumentu urzędowego – analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego dotyczącego tej inwestycji.

8 Ten wniosek Skarżącego został pozytywnie rozpatrzony przez organ.

9 Skarżący w dniu 25 czerwca 2021 r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznych w zakresie udostępnienia danych źródłowych stanowiących podstawę do sporządzenia analizy porealizacyjnej nr [...] dla wybudowanej Drogi Regionalnej ([...]) w R. oraz wybudowanej Drogi [...] w R. (plik z miernika svan) tj. plików z pomiarów z punków P3 oraz P5 wraz z zapisami audio. Wniósł także o udostępnienie informacji o świadectwie wzorcowania miernika SVAN [...] (SVANTEK) o nr seryjnym [...] z mikrofonem typu [...] nr [...], obowiązującym po dniu 17 grudnia 2020 r. (numer świadectwa i data, przez kogo wydane). Jak zaznaczył, chodzi o miernik użyty do pomiarów po sporządzeniu w/w analizy porealizacyjnej m.in. w punkcie P9 w dniach 23-24 lutego 2021 r. oraz w punkcie P3 w dniach 24-25 lutego 2021 r.

10 Pismem z 7 lipca 2021 r. organ odmówił udostępnienia żądanych informacji stwierdzając, że brak jest podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku. W jego ocenie wniosek został złożony w celu zaspokojenia indywidualnych potrzeb w ramach działalności gospodarczej Skarżącego. Natomiast przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć do zaspokajania prywatnych, jednostkowych interesów, które nie służą interesowi publicznemu.

11 Pismem z 9 sierpnia 2021 r. (data wpływu 11 sierpnia 2021 r.) Skarżący złożył skargę na bezczynność organu, w której zarzucił:

12 1/ naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. 2176 z zm.; dalej u.d.i.p.) poprzez uznanie, że informacje żądane wnioskiem Skarżącego nie mają charakteru informacji publicznej,

13 2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

14 a/ art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nie udzielenie za wnioskiem z dnia 25 czerwca 2021 r. żądanych informacji we wskazanym w dyspozycji powołanego przepisu terminie,

15 b/ art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie wydania decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy organ odmawia udostępnienia żądnej informacji publicznej.

16 Wobec tego Skarżący wniósł o uznanie, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej i jego zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku z dnia 25 czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz uznanie uprawnienia Skarżącego do uzyskania informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na organie. Domagał się także wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

17 W uzasadnieniu Skarżący podał, że żądane zgodnie z wnioskiem z dnia 25 czerwca 2021 r. informacje są bezpośrednio związane z działalnością władzy publicznej, ponieważ na podstawie wyników pomiarów i badań sporządza się wskazaną w art. 83 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko analizę. Późniejsze działania organów władzy publicznej wynikają wprost z ustaleń tej analizy. Istotne jest zatem prawidłowe wykonanie pomiarów, na podstawie których powstaje analiza porealizacyjna, przeznaczonym do tego urządzeniem z odpowiednimi atestami.

18 Fakt, iż pomiary i urządzenia pomiarowe są podstawowymi źródłami pozyskania danych, na podstawie których powstaje analiza porealizacyjna dowodzi, że stanowią one informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., skoro analiza porealizacyjna mieści się w kategorii spraw publicznych. Żądana informacja jest informacją publiczną. Wskazane pomiary i narzędzia, którymi te pomiary są dokonywane, służą realizacji zadań publicznych i wpływają na wykonywane w ramach władzy publicznej działania organu.

19 Natomiast twierdzenia organu jakoby wniosek został złożony w celu zaspokojenia indywidualnych potrzeb działalności gospodarczej, przeznaczonych do celów innych niż określone w u.d.i.p. są w ocenie Skarżącego chybione z tego względu, że w postępowaniu dotyczącym udzielenia informacji publicznej od podmiotu nie można wymagać wykazania interesu faktycznego. Poza tym z żadnych dokumentów, ani działań skarżącego nie wynika choćby podejrzenie, że wniosek został złożony w celu indywidualnym. Nie bez znaczenia jest to, że żądane informacje mają istotne znaczenie dla szerokiego kręgu obywateli zamieszkujących i przebywających w rejonie prowadzenia pomiarów, a nie tylko dla konkretnej osoby - a jeśli tak, to każdy może je uzyskać w trybie dostępu do informacji publicznej.

20 W terminie przewidzianym w ustawie organ nie udostępnił żądanej informacji, nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, ani nie wezwał do usunięcia braków na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ, mimo iż ciążył na nim obowiązek prawidłowego rozpatrzenia wniosku, dokonał błędnego rozstrzygnięcia pismem z dnia 7 lipca 2021 r. i zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą pozostaje w bezczynności.

21 W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że Skarżący jest radcą prawnym z Kancelarii Radców Prawnych K. i Partnerzy z K. W żadnym zakresie organ nie zakwestionował, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., która podlega udostępnieniu przez organ zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i nast. u.d.i.p. Wniosek Skarżącego został rozpatrzony w ciągu 13 dni, a zatem w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w ten sposób, że poinformowano Skarżącego o sposobie jego załatwienia .

22 Niezależnie organ podał, że w okresie od stycznia do czerwca 2021 r. z organem kontaktowali się mieszkańcy R. zamieszkujący w pobliżu drogi Regionalnej Drogi [...] w związku z nadmiernym hałasem, jaki w ich ocenie dochodzi z tej drogi wskazując, iż zamierzają wystąpić na drogę postępowania sądowego. Mając to uwadze pracownik organu, po otrzymaniu wniosku Skarżącego z dnia 25 czerwca 2021 r. o udostępnienie wnioskowanych informacji publicznych, będącego kolejnym wnioskiem dotyczącym udostępnienia informacji publicznych - dokumentacji związanej z realizacją przedsięwzięcia Budowa Regionalnej Drogi [...] na odcinku od km [...] do km [...]-etap III, sporządził dnia 1 lipca 2021 r. notatkę służbową, w której po analizie wskazanego stanu faktycznego wynika, że wnioski Skarżącego, w tym ostatni z dnia 25 czerwca 2021 r. służą do wykonywania przez niego działalności, świadczenia pomocy prawnej, a nie celowi skazanemu w ustawie.

23 Wobec tego organ przyjął, że po stronie Skarżącego doszło do próby nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Tak bowiem ocenił sytuację, gdy próba korzystania z instytucji uzyskania informacji publicznej podyktowana jest osiągnięciem celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Z uwagi na powyższe organ wniósł o oddalenie skargi.

24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

25 Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

26 Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przedmiotem skargi może być także bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

27 W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., II SAB/Gl 34/21, LEX nr 3190147).

28 Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. i w tym przypadku sąd:

29 1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

30 2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

31 3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

32 W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

33 Trzeba stwierdzić, że skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie zarzuty i twierdzenia w niej zawarte są trafne.

34 Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. zawarta została norma kolizyjna wyłączająca stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy tryb i zasady dostępu do informacji publicznej zostały w innych aktach prawnych uregulowany odmiennie (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 1). Z treści wymienionego przepisu wynika bowiem, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

35 Przed przystąpieniem do rozpatrzenia sprawy należy przywołać uchwałę siedmiu sędziów NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13 (ONSAiWSA z 2014, nr 3, poz. 38). Wskazano w niej, że u.d.i.p. według założeń ustawodawcy ma być ustawą ustrojową, gdyż rozwijając i precyzując konstytucyjną zasadę, że informacja publiczna jest jawna (a więc i dostępna poza sytuacjami ograniczenia jawności w drodze ustaw lub w związku z ochroną prywatności), wyznacza zakres jawności informacji publicznej oraz prawo dostępu do tej informacji w porządku prawnym Rzeczpospolitej Polskiej. Z ustawy tej wynika jako norma podstawowa zasada domniemania jawności. Istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznej wyłącza stosowanie u.d.i.p. tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępniania informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Tam jednak, gdzie dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy u.d.i.p., przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie. Wymaga to zatem szczegółowej analizy porównywanych ustaw, przy czym uregulowania wprowadzające odmienne zasady i tryb dostępu winny być, jako wyjątkowe, interpretowane w sposób zwężający. Zatem istota odesłania, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., dotyczy takiej sytuacji, że to odrębna ustawa precyzuje zarówno zasady, jak i tryb dostępu do informacji publicznej, których zastosowanie wyłączać będzie zasadność ich realizacji na podstawie trybu ogólnego. Do takich ustaw należy ustawa z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tryb przewidziany tą regulacją jest trybem szczególnym w stosunku do trybu ogólnego (por. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., I OSK 2451/11, LEX nr 1285013; wyrok WSA w Olsztynie z 14 września 2021 r., II SAB/Ol 94/21, LEX nr 3228678).

36 W konsekwencji z uwagi na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. konieczne jest skrupulatne badanie przedmiotu wniosku. W przypadku kolizji ustaw pierwszeństwo nad przepisami u.d.i.p. mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Odrębna regulacja dotyczy tylko tego, co wyraźnie wynika z ustawy szczególnej i nie zawsze wyklucza udzielanie takich informacji. (A. Gryszczyńska, w: G. Szpor (red.), Jawność i jej ograniczenia, t. VI, A. Gryszczyńska (red.), Struktura tajemnic, Warszawa 2015, s. 43). Adresat wniosku, jeżeli nie może udostępnić informacji ze względu na konieczność zastosowania przepisów ustawy szczególnej, powinien o tym fakcie powiadomić wnioskodawcę pismem. Ewentualna kontrola takiego sposobu załatwienia wniosku o uzyskanie dostępu do informacji publicznej odbywa się podczas rozpoznania skargi na bezczynność.(I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 1.

37 Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. 2021 poz. 247; dalej u.u.i.ś.) władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. Z kolei art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. zawiera otwartą definicję informacji o środowisku oraz katalog informacji o środowisku podlegający udostępnieniu. Mowa w nim m.in. informacje o stanie elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami (por. art. 9 ust. 1 pkt. 1 u.u.i.ś.). W doktrynie zauważa się, iż prima facie można odnieść wrażenie, że jest to katalog zamknięty. Jednakże z art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska wynika, że prawo to ma znacznie szerszy zakres, niż ten określony w art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. Przyjmuje się zatem, że prawu do informacji podlega każda informacja o środowisku, niezależnie od tego, czy jest w powyższym przepisie wskazana. Domniemywać bowiem należy, o czym stanowi art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, że każda informacja o środowisku podlega udostępnieniu, chyba, że organ ochrony środowiska, wyłącznie na podstawie przepisów ustawy wykaże, że w konkretnej sprawie nie ma możliwości udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie (por. B. Rakoczy, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz, uw. 1 do art. 9, LexisNexis 2010).

38 W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że żądana informacja mieści się w zakresie przedmiotowym wyznaczonym w u.u.i.ś. Skarżący domaga się – co wynika z jego wniosku z dnia 25 czerwca 2021 r. – udostępnienia informacji publicznych w zakresie danych źródłowych stanowiących podstawę do sporządzenia analizy porealizacyjnej nr [...] dla wybudowanej Drogi Regionalnej ([...]) w R. oraz wybudowanej Drogi [...] w R. (plik z miernika svan) tj. plików z pomiarów z punków P3 oraz P5 wraz z zapisami audio. Wniósł także o udostępnienie informacji o świadectwie wzorcowania miernika SVAN [...] (SVANTEK) o nr seryjnym [...] z mikrofonem typu [...] nr [...], obowiązującym po dniu 17 grudnia 2020 r. (numer świadectwa i data, przez kogo wydane) chodzi o miernik użyty do pomiarów po sporządzeniu w/w analizy porealizacyjnej m.in. w punkcie P9 w dniach 23-24 lutego 2021 r. oraz w punkcie P3 w dniach 24-25 lutego 2021 r. Wyniki dokonanych pomiarów i badań wykorzystane zostały do sporządzenia analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 83 u.u.i.ś. Jak twierdzi, późniejsze działania organów władzy publicznej wynikają wprost z ustaleń tej analizy. Istotne jest zatem prawidłowe wykonanie pomiarów, na podstawie których powstaje analiza porealizacyjna, przeznaczonym do tego urządzeniem z odpowiednimi atestami.

39 Skarżący domagał się udzielenia nie "informacji publicznej" zdefiniowanej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz udzielenia "informacji o środowisku" oznaczonej na gruncie art. 9 ust. 1 pkt. 1 u.u.i.ś. Z kolei ta regulacja prawna przewiduje odmienny tryb dostępu do tej informacji publicznej. Oznacza to tym samym, że wniosek zarówno pod względem podmiotowym, przedmiotowym i także co do trybu podlega regulacji u.u.i.ś. Organ rozpoznał zatem wniosek Skarżącego w niewłaściwym trybie, to znaczy na zasadach u.d.i.p. zamiast w trybie i na zasadach określonych w art. 8-15 u.u.i.ś., czym naruszył przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

40 W rozpoznawanej sprawie prawidłowa realizacja złożonego przez Skarżącego wniosku powinna mieć formę pisma, w którym organ informuje go o należnym trybie i formie udostępnienia żądanej informacji.

41 Wyjaśnić przy tym należy, że skarga na bezczynność w postępowaniu toczącym się na podstawie u.u.i.śr., analogicznie jak w przypadku informacji publicznej udzielanej na podstawie u.d.i.p., nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 29 czerwca 2016 r., II OSK 1391/16, LEX nr 2083396; wyrok WSA w Opolu z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. II SAB/Op 39/20, LEX nr 3040259; wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 października 2018 r., II SAB/Ke 55/18, LEX nr 2573154). Do istotnych bowiem cech postępowania toczącego się na podstawie przepisów u.u.i.śr. (tak jak i u.d.i.p.) należy sprawne, szybkie udzielenie informacji. Władze publiczne udostępniają informację o środowisku i jego ochronie bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku (art. 14 ust. 1 u.u.i.śr.) (wyrok WSA w Olsztynie z 14 września 2021 r., II SAB/Ol 94/21, LEX nr 3228678).

42 Sąd zauważa, że organ podjął działania zmierzające do realizacji wniosku Skarżącego, chociaż nie były to czynności zmierzające do prawidłowego i faktycznego wykonania.

43 Na uwagę zasługuje to, że organ udzielił odpowiedzi na przedmiotowy wniosek w terminie 13 dni, nie pozostawił go bez rozpatrzenia. Wpływ na powstanie bezczynności miała błędna ocena organu co do wiążącego, prawidłowego stosowania przepisów u.d.i.p. Zatem oceniając charakter zaistniałej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. - Sąd po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894) W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła.

44 Jednocześnie, w związku z faktem, iż organ nie udzielił Skarżącemu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, Sąd zobowiązuje organ do załatwienia sprawy w terminie 14 od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem.

45 Zdaniem Sądu oczekiwanie przez Skarżącego zasądzenia na grzywny jest nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie Sądu co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej bądź też zastosowania obu tych środków, powinno być w pierwszym rzędzie uwarunkowane celem skargi na przewlekłość, czy jak w niniejszej sprawie - bezczynność, którym jest doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W tym kontekście widzieć także należy dyscyplinowanie organu (zob. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2018 r., I OSK 1163/16, LEX nr 2491606). Środek ten jako dodatkowa sankcja o charakterze dyscyplinująco-represyjnym powinien być stosowany w szczególnie widocznych i zawinionych przypadkach zwłoki organu, czy też wtedy, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie środków o których mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. nie jest celowe. Wynika to z tego, że organ zareagował w prawem określonym terminie na wniosek Skarżącego a Sąd nie stwierdził rażącego naruszenia prawa. Dlatego, mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd nie uwzględnił żądania w tym zakresie, oddalając skargę w tej części.

46 O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone koszty postępowania obejmują koszt wpisu od skargi ([...] zł).