Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2018 r., III SA/Gl 986/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2018 r., III SA/Gl 986/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty podwyższonej za wydobycie bez wymaganej koncesji w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 20 października 2017 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r., nr [...].

3 W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że nie dysponuje środkami pieniężnymi pozwalającymi na opłacenie kary w wysokości 71.478 zł. Natomiast konsekwencje przeprowadzenia egzekucji tej sumy mogą być trudne do odwrócenia i nawet późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Z uwagi zatem na sytuację materialną i rodzinną oraz konieczność utrzymania prowadzonego gospodarstwa domowego, w ocenie skarżącego, zasadnym jest wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący zwrócił przy tym uwagę, że nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji w sytuacji, gdy organy administracji przeprowadziły postępowanie w sposób nieprawidłowy.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

6 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

7 Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest zatem formą tymczasowej ochrony sądowej, będącej wyjątkiem od ogólnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.

8 Wskazany w art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy, w którego interesie leży możliwie najbardziej wyczerpujące wskazanie okoliczności uzasadniających złożony wniosek. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Niewystarczające jest natomiast samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt I GZ 552/16, CBOiSA).

9 Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że okoliczności powołane we wniosku nie uprawdopodabniają w sposób dostateczny, że wykonanie decyzji wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę lub spowoduje nieodwracalne skutki.

10 Skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał na konsekwencje wynikające z ewentualnej egzekucji należności. Argumentacji tej nie poparł jednak żadną dokumentacją świadczącą o sytuacji finansowej, majątkowej czy rodzinnej. W aktach sprawy, poza orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności oraz zaświadczeniem, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie znajdują się żadne dokumenty, mogące wskazywać na zaistnienie w odniesieniu do skarżącego którejkolwiek z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Dokumentów tych skarżący nie nadesłał także na wezwanie referendarza sądowego, w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

11 Podkreślić należy, że bez tego rodzaju dokumentacji Sąd nie jest w stanie dokonać oceny, czy w kontekście aktualnej sytuacji wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

12 Z kolei zarzuty kwestionujące prawidłowość działań organów administracji nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Sąd zajmując się przedmiotowym wnioskiem, nie bada bowiem prawidłowości zaskarżonej decyzji, a jedynie konsekwencje jej wykonania dla sytuacji strony skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251).

13 Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.