Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lipca 2006 r., II SA/Gd 813/04

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lipca 2006 r., II SA/Gd 813/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 sprawy ze skargi A. na decyzję Wojewody z dnia 25 maja 2004 r. nr [[...]] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia 25 maja 2004 r. nr [[...]] Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie wszczętej na skutek odwołania P. T., Z. L. oraz B. od decyzji Prezydenta Miasta nr [[...]] z dnia 25 marca 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. pozwolenia na budowę budynku pawilonu handlowego z parkingiem i infrastrukturą techniczną na działach nr: [[...]] (pierwotnie [[...]]), [[...]], [[...]] położonych w G. przy ulicy M. wraz z przebudową odcinka ulicy M. na skrzyżowaniu z ulicą K. oraz budowę pylonu reklamowego.

3 W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, że w dniu 31 października 2003 r. C. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na realizację w/w inwestycji. Pismem nr [[...]] z dnia 4 grudnia 2003 r. organ pierwszej instancji poinformował inwestora i właścicieli sąsiedniej nieruchomości o prowadzonym postępowaniu, w trakcie którego zastrzeżenia wobec planowanej inwestycji zgłosili: m.in. P. T., Z. L., a także B. Następnie, zaskarżoną decyzją nr [[...]] z dnia 25 marca 2004 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i wydał inwestorowi pozwolenie na realizację zamierzonej budowy, ustosunkowując się jednocześnie do argumentów uprzednio formułowanych przez oponentów inwestycji. Rozpatrując sprawę w instancji odwoławczej organ podał, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jest inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Z treści decyzji wynika zaś, że obszar ten, określony definicją z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, (jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia związane z zagospodarowaniem tego terenu), w toku postępowania wyznaczony został dla działek o nr: [[...]], [[...]]. [[...]], [[...]], [[...]], [[...]] i [[...]], nie obejmując nieruchomości odwołujących. Wykonana przez inwestora analiza odległości projektowanego budynku do nieruchomości odwołujących wykazała, że spełniony został warunek wynikający z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, dochowane zostały odległości dotyczące lokalizacji zgrupowań miejsc postojowych od okien budynków mieszkalnych, wynikające z § 19 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia. Jednocześnie zaś, analiza usytuowania budynku projektowanego oraz budynków istniejących w stosunku co stron światła i ich wzajemnych odległości udowadnia, że zapewniono budynkom istniejącym czas nasłonecznienia wymagany w § 60 pkt 1 tegoż rozporządzenia. Podobnie – relacje odległości i wysokości odpowiadają przepisom tego aktu prawnego (§ 13 rozporządzenia). Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem organu nowoprojektowana inwestycja nie oddziaływuje, w sposób określony przepisami prawa budowlanego, na nieruchomości skarżących. W związku z powyższym – P. T., Z. L. oraz B. nie przysługuje legitymacja strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. W tej sytuacji, mimo skierowania zaskarżonej decyzji do osób nie posiadających przymiotu strony, brak jest przesłanek uprawniających do merytorycznego rozpatrywania odwołań.

4 Skargę na powyższą decyzję, w trybie art. 50 § 1 i 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożył A., zarzucając jej wadę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., polegającą na nierozpatrzeniu odwołania Z. L. od wskazanej decyzji i przyjęciu – wbrew dyspozycji art. 28 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz art. 144 k.c. i § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) – że odwołujący Z. L. nie jest stroną tego postępowania, w efekcie czego bezpodstawnie umorzono postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu skargi wskazano, że odwołujący jest współwłaścicielem działki nr [[...]] położonej w sąsiedztwie działek objętych zaprojektowana inwestycją. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego zatwierdzonego wskazaną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 25 marca 2004 r., sytuuje śmietnik o wymiarach 3,5 m x 2 m w odległości 5 m od działki odwołującego. Zgodnie z treścią § 23 cytowanego wyżej rozporządzenia ministra Infrastruktury dotyczącego usytuowania budynków, odległość śmietnika od okien i drzwi budynku przeznaczonego na stały pobyt ludzi powinna wynosić co najmniej 10 m. Oznacza to, że lokalizacja śmietnika ogranicza zabudowę działki odwołującego według normy określonej w § 12 ust. 3 tegoż rozporządzenia (a więc ewentualnego usytuowania ściany z oknami i drzwiami w odległości 4 m od granicy działki). Wśród zaś przepisów odrębnych wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, o których mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wymienić należy normę art. 144 k.c., wskazującą na wynikającą ze społeczno-gospdoarczego przeznaczenie nieruchomości i stosunków miejscowych przeciętną miarę zakłócania korzystania z nieruchomości sąsiednich za miarę dopuszczalną przy wykonywaniu prawa własności. Zarówno obowiązujący do 31 grudnia 2003 r. plan miejscowy, jak i analiza zagospodarowania terenu nie dają podstaw do twierdzenia, że stosunki miejscowe są tego rodzaju, że pozwalają na ponadnormatywne ograniczenie wykonywania przez odwołującego prawa własności działki nr [[...]]. Organ administracji nie rozpatrzył sprawy w tym kontekście, gdyż oceniając oddziaływanie inwestycji ograniczył swe rozważania do zgodności projektu budowlanego z normami technicznymi w zakresie odległości obiektu i parkingu od granic działki oraz w zakresie wymagań dotyczących nasłonecznienia terenów otaczających teren inwestycji. Doszło w ten sposób do pozbawienia odwołującego prawa do pełnego uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym, w którym powinno dojść do rozpatrzenia odwołania w całości.

5 W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie i jednocześnie – na podstawie art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego o zmianę ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W treści uzasadnienia organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podał zaś, że podstawą zarzutów A. jest niezgodność przełożonej przez inwestora graficznej części projektu zagospodarowania terenu z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 23 ust. 1, tj. usytuowania śmietnika. Organ wyjaśnił, że zarówno w zaskarżonej decyzji jak i ją poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji nie określono w żaden sposób lokalizacji śmietnika na działce objętej inwestycją. Podkreślił też, że w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część pozwolenia na budowę, śmietnik nie jest w ogóle zwymiarowany. Brak zaś określenia jego lokalizacji uniemożliwia jednoznaczną ocenę dotyczącą jego usytuowania w odniesieniu do innych, sąsiadujących z granicami przedmiotowej inwestycji, nieruchomości. Z uwagi zaś na wniosek inwestora o zmianę pozwolenia na budowę w zakresie załącznika graficznego w części dotyczącej usytuowania przedmiotowego śmietnika, zasadny jest wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Organ wskazał jednocześnie, że Z. L. nie składał wniosku w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i tym samym sprawa ta nie mogła być przedmiotem postępowania administracyjnego.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Sądy administracyjne sprawując wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.).

8 Skarga A. ma usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie.

9 Bezspornym w sprawie jest to, że Z. L. jest współwłaścicielem działki nr [[...]] położonej w sąsiedztwie działek objętych projektowaną inwestycją. Na graficznej części projektu zagospodarowania terenu będącego integralną częścią zatwierdzonego projektu budowlanego, a tym samym pozwolenia na budowę jest umiejscowiony śmietnik, przy czym nie jest oznaczona odległość dzieląca go od granicy z nieruchomością stanowiącą współwłasność Z. L. Wg skarżącego odległość ta wynosi 5m, zatem uniemożliwia Z. L. zabudowę jego działki budynkiem z otworami okiennymi lub drzwiowymi zgodnie z warunkami określonymi w § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w odległości 4 m od granicy działki, gdyż ze względu na wymóg § 23 ust. 1 tego rozporządzenia odległość między śmietnikiem i oknami lub drzwiami budynku musi wynosić 10 m. W takim wypadku Z. L. mógłby wybudować budynek co najmniej w odległości 5 m od granicy. To zaś uniemożliwiłoby mu wykonanie prawa własności i wybudowanie budynku w odległości zgodnej z powołanym wyżej § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.

10 Zatem bezwzględnie koniecznym jest dokładne ustalenie usytuowania śmietnika w zatwierdzonym projekcie budowlanym objętym przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Wbrew twierdzeniu organu II instancji lokalizacja śmietnika została ustalona ( w graficznej części projektu zagospodarowania terenu stanowiącego integralną część zatwierdzonego projektu budowlanego) i objęta pozwoleniem na budowę. Nie ma tu znaczenia kwestia ewentualnego "zwymiarowania" śmietnika, gdyż istotna jest odległość jego usytuowania od granicy, a nie jego rozmiary.

11 Reasumując należy stwierdzić, że w/w wątpliwości związane z kwestią zgodnego z prawem usytuowania śmietnika są wystarczające do przyjęcia, że Z. L. w przedmiotowym postępowaniu o pozwolenie na budowę miał przymiot strony i był legitymowany do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, a Wojewoda miał obowiązek to odwołanie rozpoznać. Nie ma wszak wątpliwości, że jeśli zachodziły uzasadnione wątpliwości co do zgodnego z prawem usytuowania śmietnika, które mogło ograniczyć prawo Z. L. wykonania prawa własności na własnej nieruchomości przez niemożność zgodnego z prawem jej zabudowania to miął on przymiot strony zgodnie z przepisem art. 28 ust.2 prawa budowlanego.

12 Na marginesie należy ustosunkować się do twierdzenia Wojewody zawartego w odpowiedzi na skargę, że toczy się postępowanie o zmianę pozwolenia na budowę z wniosku inwestora z dnia 28 października 2004r. w zakresie usytuowania śmietnika. Otóż z akt administracyjnych dostarczonych Sądowi wynika, że w/w wniosek o zmianę pozwolenia na budowę (do którego dołączono część graficzną, na której już "zwymiarowany" śmietnik usytuowany jest w odległości 6, 20 m od granicy) został przez inwestora cofnięty pismem z dnia 22 listopada 2004r. ( k. 71 akt administracyjnych, t. 1). Zatem okoliczności te nie mogły mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie Sądu.

13 Podzielając zatem argumentację A. oraz mając na uwadze wyżej wskazane względy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchylił zaskarżoną decyzję.

14 W tej sytuacji organ II instancji zobowiązany będzie do rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Z. L. od decyzji prezydenta Miasta z dnia 25 marca 2004r., nr [[...]].