Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2015 r., II SA/Gd 390/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2015 r., II SA/Gd 390/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 9 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 11 marca 2014 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Prezydent Miasta– ostateczną decyzją z dnia 4 września 2012 r., nr [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędnymi instalacjami oraz urządzeniami obsługującymi stację na działce nr [...], obręb [...], położonej w S. przy ul. D. [...].

3 Powyższa decyzja stała się podstawą do wydania przez Prezydenta Miasta– po rozpatrzeniu wniosku A Spółki z o.o. – ostatecznej decyzji z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

4 Wskutek interwencji i protestów zainteresowanych mieszkańców, Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r., nr [...], wznowił postępowanie zakończone decyzją własną z dnia 4 września 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji.

5 Postanowieniem z dnia 24 maja 2013 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", Prezydenta Miasta wznowił także (działając z urzędu) postępowanie zakończone decyzją własną z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. W jego uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym brak jest odniesienia do występujących na tym terenie innych źródeł emisji. W takiej sytuacji możliwa jest zmiana kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia na takie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tj. uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na podstawie powyższych okoliczności organ pierwszej instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie ujawniły się nowe, nieznane wcześniej organowi okoliczności istotne dla sprawy, mogące mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, zatem zaistniała przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniająca wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 28 lutego 2013 roku.

6 Następnie, decyzją z dnia 6 sierpnia 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta uchylił w całości ostateczną decyzję własną z dnia 4 września 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji oraz odmówił wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora z dnia 29 czerwca 2012 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 2 października 2013 r., nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania inwestora.

7 Decyzją z dnia 11 marca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., Prezydent Miasta uchylił również decyzję własną z dnia 28 lutego 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji oraz orzekł o odmowie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora z dnia 24 stycznia 2013 r.

8 W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji zostało wydane po stwierdzeniu przez organ spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej jako "ustawa – Prawo budowlane". Organ wskazał, że wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 4 września 2012 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało zakończone decyzją z dnia 6 sierpnia 2013 r. - uchylającą w całości ostateczną decyzję z dnia 4 września 2012 r. i jednocześnie odmawiającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2013 r.

9 Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, w której decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o decyzję z dnia 4 września 2012 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która następnie została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. W sprawie zaistniała zatem przesłanka wznowieniowa określona w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., co uzasadnia uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaistniała okoliczność ma bowiem wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy i skutkuje niemożnością wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Organ uznał też, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, w której wznowione postępowanie nie może zostać zakończone decyzją odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej, z uwagi na to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ustalającej lokalizację inwestycji skutkuje niemożnością spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.

10 W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę stan faktyczny w dacie wydawania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., udowodnienie przesłanki wznowieniowej (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.), która stanowi podstawę do uchylenia decyzji i brak możliwości wydania we wznowionym postępowaniu decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej (decyzji o pozwoleniu na budowę), organ orzekł jak powyżej.

11 W odwołaniu od powyższej decyzji A Spółka z o.o. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku

12 z art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) – dalej określanej w skrócie jako "u.p.z.p.", oraz w zw. z art. 16 k.p.a.

13 W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że okoliczności ujęte w hipotezie art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie nie zaistniały. Okoliczność, że w projekcie budowlanym dotyczącym omawianej inwestycji brak jest odniesienia do występujących na przedmiotowym terenie innych źródeł promieniowania, na co zwrócili uwagę mieszkańcy osiedla w swoim proteście, nie przemawia bowiem za uznaniem, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję.

14 Spółka zarzuciła także, że jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ wskazał inną normę niż ta, która została przezeń podana jako przyczyna wznowienia. Stwierdziła też, że organ pominął uregulowanie zawarte w art. 53 ust. 8 u.p.z.p., w myśl którego nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

15 Skarżąca oświadczyła nadto, że złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2013 r., która - jako obarczona wadą prawną, nie może być podstawą uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

16 Decyzją z dnia 9 maja 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

17 Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie podstawę uchylenia decyzji stanowi przesłanka wznowieniowa określona

18 w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o decyzję z dnia 4 września 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która została następnie skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2013 r. Wobec tego w niniejszej sprawie mamy również do czynienia z sytuacją, w której wznowione postępowanie nie może zostać zakończone decyzją odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej, z uwagi na to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ustalającej lokalizację inwestycji skutkuje niemożnością spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust 1 ustawy – Prawo budowlane.

19 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję A Spółka z o.o. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

20 Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

21 1. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w sytuacji, gdy w sprawie nie występują okoliczności określone w ww. przepisie,

22 2. art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. oraz w zw. 16 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., stanowiąca przesłankę do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ nie jest możliwe uchylenie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego po upływie 12 miesięcy od jej wydania.

23 W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

24 W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

25 Postanowieniem z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 390/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed tutejszym Sądem w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 262/1, w której - po rozpoznaniu sprawy ze skargi A Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2013 r., nr [...] wydanej w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, Sąd - wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r. - uchylił zaskarżoną decyzję, decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 sierpnia 2013 r., nr [...] oraz postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 16 maja 2013 r., nr [...].

26 Po stwierdzeniu prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 sierpnia 2014 r., wydanego w sprawie

27 o sygn. akt II SA/Gd 262/14, postępowanie w niniejszej sprawie zostało podjęte postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r.

28 Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

29 Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

30 Należy przy tym wyjaśnić, że sąd administracyjny bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny, jaki legł u podstaw rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przez organ administracji. Sąd administracyjny nie może bowiem dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją

31 (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2005 r.,

32 sygn. I FSK 28/05, Baza Orzeczeń LEX nr 172996).

33 Tym samym zmiany stanu faktycznego, zaszłe po wydaniu ostatecznej decyzji, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności lub uchylenia tej decyzji przez sąd. Wyjątek od tej zasady stanowią jedynie zdarzenia przewidziane w przepisach art. 145 § 1 pkt 7 i 8 k.p.a. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 638/06, Baza Orzeczeń LEX nr 329945, por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. GSK 1421/05, Baza Orzeczeń LEX nr 265017).

34 Ponadto - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

35 W myśl zaś art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

36 W niniejszej sprawie Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, które skutkować musiało wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego.

37 Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

38 Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienione zostały w art. 145, art. 145a i w art. 145b k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

39 W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. chodzi o sytuacje, gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej decyzji. Chodzi o taką zależność, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Termin "w oparciu" użyty w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest bowiem tożsamy ze zwrotem "na podstawie" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06, Baza Orzeczeń LEX nr 276701). W przepisie tym chodzi zatem o taką sytuację gdy decyzja została oparta na "kompetentnym" rozstrzygnięciu sądu lub innego organu, a rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującą decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 605/08, Baza Orzeczeń LEX nr 564152). Związek, o którym mówi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., można zobrazować jako pewną sekwencję działań prawnych organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. W skład pojęcia "w oparciu", użytego w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., wchodzą związki wynikające wprost z prawa materialnego (zależność decyzji o pozwoleniu na budowę od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), jak i zależność (związek o charakterze procesowym) spowodowana wyeliminowaniem z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji kasatoryjnej, na podstawie której i w wykonaniu zaleceń której wydane zostały inne decyzje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06, Baza Orzeczeń LEX nr 276701).

40 Podzielając w pełni powyżej zaprezentowane stanowiska, stwierdzić należało, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta dnia 11 marca 2014 r. jak i – utrzymująca ją w mocy - decyzja Wojewody z dnia 9 maja 2014 r. zostały wydane w oparciu o inną decyzję, która została następnie prawomocnie uchylona. Decyzją tą była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 sierpnia 2013 r., która uchylona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. II SA/Gd 262/14 (orzeczenie jest prawomocne od dnia 9 października 2014 r.).

41 W wyniku powyższego wyroku, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2013 r., jako niezgodna z prawem, została wyeliminowana z obrotu prawnego, tak samo jak poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 6 sierpnia 2013 r., którą uchylono – w trybie wznowienia postępowania administracyjnego – decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji i odmówiono ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na wniosek inwestora.

42 Należy przy tym podkreślić, że podstawą wydania zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji w sprawie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji oraz o odmowie udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę była okoliczność wyeliminowania z obrotu prawnego (omówionymi powyżej decyzjami) decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, której istnienie stanowiło warunek niezbędny wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

43 Skoro decyzje eliminujące z obrotu prawnego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 sierpnia 2014 r., zatem decyzje objęte skargą w niniejszej sprawie należało uznać za wydane w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona. W niniejszej sprawie zaistniała więc przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., uzasadniająca ich uchylenie.

44 Należy przy tym wyjaśnić, że utrzymanie w obrocie prawnym zaskarżonych decyzji wykreowałoby taki stan prawny, w którym - w stosunku do tej samej inwestycji, w obrocie prawnym funkcjonowałyby jednocześnie - decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzja o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę i odmowie udzielania takiego pozwolenia oparta na okoliczności wyeliminowania z obrotu prawnego ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Taki stan prawny byłby niedopuszczalny.

45 Odnosząc się do wniosku skarżącej o umorzenie postępowania (jak należy rozumieć - administracyjnego) zgłoszonego w skardze, należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie był uprawniony do jego rozpatrzenia. Sad administracyjny jest bowiem w zasadzie sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracyjnego. W swoim orzeczeniu sąd zawiera ocenę prawną kontrolowanego aktu oraz wytyczne co do stosowania prawa w danej sprawie indywidualnej lub też stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności. Z tą chwilą rola sądu administracyjnego się kończy, a sprawa powraca do organów administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga natomiast sprawy administracyjnej in merito, jego zadaniem jest bowiem jedynie ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia wymaganej przez prawo podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji. Zadanie to sprowadza się do ustalenia, czy materiał procesowy zebrany w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymaganiom stawianym przez przepisy prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2005 r., sygn. FSK 2282/04, Baza Orzeczeń LEX nr 173165; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2005 r., sygn. FSK 2161/04, Baza Orzeczeń LEX nr 173175; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. GSK 589/04, ONSAiwsa 2004, nr 3, poz. 56).

46 Sąd nie mógł również odnieść się do zarzutów skargi dotyczących występowania w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ przesłanka ta nie stanowiła podstawy wydanych w sprawie decyzji. Jak już wyjaśniano powyżej, zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie kontrolowanie aktów administracji publicznej poprzez badanie ich zgodności z prawem. Przyznanie sądom administracyjnym kompetencji do merytorycznego rozpoznawania spraw doprowadziłoby bowiem do wyręczania administracji publicznej w realizacji powierzonych jej zadań (por. T. Woś, Reforma sądownictwa administracyjnego - projekty dalekie od ideału, PiP 2001, z. 7, s. 31). Zgodnie z zasadą trójpodziału władz, wyrażoną w art. 10 Konstytucji RP, sądownictwo administracyjne nie może doprowadzić do zastępowania administracji publicznej w wykonywaniu przez nią ustawowo określonych kompetencji, a tym samym wkroczyć w sferę władzy wykonawczej. Sąd nie może zatem za organ dokonać własnych ustaleń w sprawie, które przesądzałyby o jej merytorycznym rozstrzygnięciu.

47 Natomiast odnosząc się do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wskazanej w zaskarżonych decyzjach, należy stwierdzić, że nie budzi wątpliwości Sądu, iż ostateczne (prawomocne) wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi przesłankę wznowienia postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, o jakiej mowa w tym przepisie (tak też np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. II OSK 807/11, Baza Orzeczeń LEX nr 1152190).

48 Należy również wyjaśnić skarżącej, że treść wydanego w tej sprawie postanowienia o wznowieniu postępowania nie zawężała granic postępowania rozpoznawczego co do ustalenia podstaw wznowienia tylko do podstawy wyznaczonej w tym postanowieniu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu otwiera postępowanie co do wszystkich podstaw wznowienia wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145a i art. 145b k.p.a., z ograniczeniem - przy wszczęciu postępowania z urzędu - dotyczącym podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 pkt 4, art. 145a § 1

49 i art. 145b § 1 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2006 r., sygn. II OSK 1128/05, Baza Orzeczeń LEX 320867 ). Ograniczenie to związane jest z treścią art. 147 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony ale wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a. następuje tylko na żądanie strony.

50 Trzeba także wyjaśnić, że brak jest możliwości aby w przedmiotowym postępowaniu organy naruszyły wskazywany w skardze art. 53 ust. 8 u.p.z.p., ponieważ przepis ten w tym postępowaniu nie może znaleźć zastosowania (organy zatem słusznie nie stosowały go w tej sprawie). Przepis ten dotyczy bowiem postępowania wznowieniowego prowadzonego w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

51 W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

52 Wobec uwzględnienia skargi Sąd - na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, przyjmując - stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi (500 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (wynagrodzenie radcy prawnego – 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł). Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika Sąd ustalił na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).

53 Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ winien w pierwszej kolejności ustalić czy w sprawie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu z dnia 24 maja 2013 r. o wznowieniu postępowania, ponieważ w tej materii żadnych ustaleń w wydanych w sprawie decyzjach nie poczynił.