Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2020 r., II SA/Gd 3/20

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2020 r., II SA/Gd 3/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2020 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. N.i R. N. na postanowienie Wojewody z dnia 25 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 E. N. i R. N., reprezentowani przez syna P.N., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisane postanowienie Wojewody, w którym organ ten stwierdził, że Prezydent Miasta nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wniosku z 15 kwietnia 2019 r. o udostępnienie dokumentów archiwalnych oraz dokonania odpisów dotyczących ściany południowej budynku przy ul. B. w S. stycznej do działki nr [..] i usadowionego na niej budynku przy ul. M. Uzasadnienie postanowienia zawierało pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie.

3 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując że kontrola sądowa nie obejmuje postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które nie przysługuje zażalenie.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

6 Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 9 oraz § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W szczególności, w odniesieniu do kontroli rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji w formie postanowień, a taki akt jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

7 W związku z tym, w celu ustalenia, czy postanowienie będące przedmiotem skargi może być kontrolowane przez sąd administracyjny, należy sprawdzić, czy mieści się ono w ww. kategorii postanowień, a więc czy jest ono zaskarżalne zażaleniem, czy kończy postępowanie, bądź też jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.

8 Nie ulega wątpliwości, że postanowienie stwierdzające, iż organ pierwszej instancji nie dopuścił się bezczynności, wydawane w trybie art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako k.p.a.) nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, a także nie jest to postanowienie orzekające o istocie sprawy, jako mające charakter wyłącznie procesowy. Jego celem jest jedynie spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie (co do istoty) zostało podjęte w sytuacji, gdy organ administracji pozostaje w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadzi postępowanie, albo też poinformowanie strony, że jej zarzuty w tym zakresie ocenione zostały jako niezasadne.

9 Należy zatem zbadać, czy akt ten jest zaskarżalny zażaleniem.

10 W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przewiduje to przepis szczególny. Postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia, lecz nie kończy ono postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga o istocie sprawy, a jednocześnie nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Wobec tego w orzecznictwie przyjmuje się, że postanowienie tego rodzaju jest niezaskarżalne Podobne stanowisko wyrażano także przed zmianą treści art. 37 k.p.a., który do dnia 1 czerwca 2017 r. przewidywał środek prawny pod nazwą "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie", a także na gruncie wcześniej obowiązujących przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym.

11 W konsekwencji tego należy zgodzić się, że postanowienie będące przedmiotem niniejszej skargi nie stanowi aktu, który podlega kontroli sądów administracyjnych, bowiem nie stanowi aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 233/17, dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

12 W tej sytuacji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.

13 Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdzając, że skarga, jako obejmująca akt niewymieniony w art. 3 § 2 p.p.s.a., jest niedopuszczalna, odrzucił ją na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.