Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 września 2006 r., II SA/Gd 16/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 września 2006 r., II SA/Gd 16/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody z dnia 22 listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie wznowieniu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 20 października 2005 r., nr [...], 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej W. M. kwotę 215 (dwieście piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Starosta decyzją z dnia 29 marca 2004 r. nr [...], rozpoznając wniosek złożony w dniu 18 marca 2004 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie C. pozwolenia na budowę i przebudowę budynków Szkoły Podstawowej w C. na działce nr [...]. Ten sam organ administracji postanowieniem z dnia 1 września 2005 r. wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na żądanie skarżącej W. M., postępowanie zakończone wskazaną decyzją. Następnie decyzją z dnia 20 października 2005 r. Starosta, powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 29 marca 2004 r.

3 Uzasadniając swoją decyzję Starosta stwierdził, że z przeprowadzonej analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, iż obszar oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego zawiera się w granicach działki nr [...]. Organ podkreślił przy tym, że działka nr [...], której właścicielem jest skarżąca, i na której prowadzi ona działalność gospodarczą, jest oddzielona od terenu inwestycji działką nr [...], która stanowi drogę publiczną. Nadto powołał się na opinię Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego, sporządzoną przez biegłego z zakresu ocen oddziaływania na środowisko, w której stwierdzono, iż projektowana inwestycja nie koliduje z sąsiednią, istniejącą zabudową oraz nie ogranicza praw skarżącej, i w której także stwierdzono, że obszar oddziaływania zawiera się w granicach działki nr [...]. W konsekwencji Starosta uznał, że brak podstaw do uznania skarżącej za stronę postępowania zakończonego jego decyzją z dnia 29 marca 2004 r., co powoduje, że nie zachodzi podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

4 Skarżąca od tej decyzji wniosła odwołanie, w którym, powołując się na rozstrzygnięcia sądu administracyjnego zapadłe w innych, wcześniejszych sprawach dotyczących zagospodarowania przestrzennego i pozwolenia na budowę na działkach nr [...],[...] i [...], twierdziła, że była stroną także postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 marca 2004 r.

5 Rozpoznając odwołanie skarżącej Wojewoda decyzją z dnia 22 listopada 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 20 października 2005 r. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy stwierdził, że uprawnienie do bycia stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę należy oceniać na podstawie art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i analizując treść tych przepisów oraz twierdzeń skarżącej doszedł do wniosku, że brak podstaw do twierdzenia, iż inwestycja będąca przedmiotem decyzji Starosty [...] z dnia 29 marca 2004 r. wprowadzała ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej lub powodowała powstanie stref, w których występowałoby ograniczenie w użytkowaniu.

6 Skarżąca od decyzji Wojewody z dnia 22 listopada 2005 r. wniosła skargę do sądu administracyjnego, w której domagała się uchylenia poza zaskarżoną decyzją także decyzji Starosty z dnia 29 marca 2004 r. Uzasadniając skargę twierdziła, że w sprawie sąd administracyjny przesądził, iż jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i rozbudowę Szkoły Podstawowej w C., przy czym odwołując się do poprzednich spraw twierdziła, że wszystkie decyzje dotyczą tej samej inwestycji. Ponadto podnosiła szereg zarzutów dotyczących decyzji Starosty z dnia 29 marca 2004 r. w tym ten, że decyzja ta nie mogła być wydana, gdyż już wcześniej podjęto decyzję w sprawie pozwolenia na budowę, która została uznana za nieważną.

7 W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

8 Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Skarga jest zasadna.

10 Niniejsza sprawa dotyczy decyzji, którymi uznano, iż skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 29 marca 2004 r. W konsekwencji takiego ustalenia nie doszło do merytorycznego badania sprawy zakończonej tą decyzją, gdyż organy administracji ograniczyły się do badania istnienia podstawy wznowienia. Fakt ten uniemożliwia objęcie rozstrzygnięciem Sądu tej decyzji w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Decyzja ta nie została bowiem wydana w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W konsekwencji nie mogą być w niniejszym postępowaniu rozważane zarzuty podniesione w skardze w stosunku do decyzji Starosty Lęborskiego z dnia 29 marca 2004 r. W niniejszym postępowaniu mogą być badane jedynie prawne podstawy uznania, iż skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego wskazaną decyzją Starosty.

11 Oceniając w tym zakresie zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji stwierdzić przede wszystkim należy, że trafnie uznano, iż ocena czy skarżąca była stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 marca 2004 r. winna się opierać na szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. przepisie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.). Wskazany przepis Prawa budowlanego obowiązuje od dnia 11 lipca 2003 r. (art. 9 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz.U. nr 80, poz. 718 - którą został wprowadzony) i zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy ma zastosowanie do postępowań, które zostały wszczęte po tym dniu. Zatem, skoro decyzja z dnia 29 marca 2004 r. została podjęta na podstawie wniosku złożonego w dniu 18 marca 2004 r., to wskazany przepis winien mieć zastosowanie w postępowaniu, w którym została ona podjęta.

12 Stosując jednakże powołany art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i nadto art. 3 pkt 20 tej ustawy, który wyjaśnia znaczenie pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, nie uwzględniono wszystkich okoliczności. W szczególności nie uwzględniono, że na nieruchomości skarżącej znajduje się stacja paliw i, co za tym idzie, zbiorniki na paliwo, które od podlegających budowie i przebudowie budynków Szkoły Podstawowej oddalone są, jak stwierdził pełnomocnik skarżącej na rozprawie przed sądem administracyjnym, o 40,5 m. W związku z tym nie uwzględniono również przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. nr 243, poz. 2063), w szczególności zaś § 17 tego rozporządzenia, który określa odległości, jakie winny być zachowane pomiędzy zbiornikami na paliwo a m.in. budynkami użyteczności publicznej. Z przepisu tego wynika, iż fakt, że na nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości skarżącej powstanie budynek użyteczności publicznej wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, które polegają na tym, że skarżąca w razie ewentualnej inwestycji na swojej nieruchomości, inwestycji zgodnej z dotychczasowym przeznaczeniem tej nieruchomości, będzie ograniczona w swobodzie usytuowania i doboru rodzaju zbiorników na paliwo. Inaczej mówiąc, skarżąca będzie zmuszona tak sytuować te zbiorniki i tak dobierać ich rodzaj, aby zachować odległości wskazane w powołanym przepisie. W ocenie Sądu, w tej sytuacji, jeżeli potwierdzi się fakt wskazany przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed sądem administracyjnym, nieruchomość skarżącej winna być uznana za nieruchomość położoną w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, którego budowy dotyczy decyzja Starosty z dnia 29 marca 2004 r. Decyzja ta dotyczy bowiem budowy obiektu użyteczności publicznej, z istnieniem którego przepis § 17 powołanego rozporządzenia wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej. Nieruchomość skarżącej nie będzie leżała w obszarze oddziaływania tego obiektu budowlanego, jeżeli zostanie wykazane, iż jest ona usytuowana w takiej odległości od niego, że żadne przepisy, w tym wyżej powołany, nie będą wprowadzały jakichkolwiek ograniczeń w sytuowaniu na niej i w przebudowie jakichkolwiek obiektów budowlanych zgodnych z jej przeznaczeniem według przepisów o planowaniu przestrzennym. Zatem, aby właściwie ocenić, czy skarżąca była stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 29 marca 2004 r. organy winny ustalić usytuowanie jej nieruchomości względem projektowanego obiektu budowlanego oraz jej przeznaczenie według przepisów o planowaniu przestrzennym i następnie zbadać przepisy dotyczące zabudowy zgodnej z tymi przepisami pod kątem wprowadzenia ograniczeń ewentualnej nowej zabudowy lub modyfikowania istniejącej.

13 Okoliczności tych organy nie wyjaśniły, czego przykładem jest pominięcie wskazanego przepisu rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Tym samym naruszyły art. 7 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie można wykluczyć, że nieruchomość skarżącej leży w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, którego dotyczy decyzja Starosty z dnia 29 marca 2004 r., co doprowadziłoby do uznania jej za stronę postępowania zakończonego tą decyzją.

14 W konsekwencji skarga skarżącej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega uwzględnieniu.

15 Mając powyższe na uwadze na mocy powołanego przepisu i nadto art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

16 W wyniku uwzględnienia skargi sprawa wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 29 marca 2004 r. winna być ponownie rozpoznawana, zaś rozpoznając ją organy winny uwzględnić poczynione uwagi odnośnie do koniecznych ustaleń.

17 Wobec uwzględnienia skargi Sąd na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o kosztach postępowania, na które złożyły się wpis sądowy i opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Koszty przejazdu do Sądu w dniu rozprawy zostały uwzględnione w sprawie II SA/Gd 38/05, która była rozpoznana w tym samym dniu, co niniejsza sprawa. Jeżeli zaś chodzi o koszty przejazdu do sądu w inne dni oraz zwrot kosztów kopiowania dokumentów, to należy wskazać, że żądanie zwrotu kosztów kopiowania dokumentów nie znajduje oparcia w art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który określa, co należy zaliczyć do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę, zaś żądanie zwrotu kosztów przejazdu do sądu w innym dniu niż dzień rozprawy nie znajduje oparcia w przepisach dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. nr 49, poz. 449 ze zm.), z których wynika, że strona może domagać się zwrotu kosztów podróży do sądu, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 3 w zw. z art. 13 dekretu).