Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2014 r., III SAB/Gd 80/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2014 r., III SAB/Gd 80/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 J. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 728/12).

3 Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia warunkujących dopuszczalność skargi. Wskazał przy tym, że organ nie pozostawał w bezczynności po wydaniu ww. wyroku.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

5 W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

6 W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego; t.j.: z 2013 r., poz. 267).

7 W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, wobec którego organem wyższego stopnia jest Komendant Główny Policji (art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). W tej sytuacji przed wniesieniem skargi do Sądu powinna była złożyć zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji do Komendanta Głównego Policji.

8 Złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia jest formalnym wymogiem wniesienia skargi.

9 W aktach administracyjnych brak pisma, które można potraktować jako opisane powyżej zażalenie, a zatem należy uznać, że skarżąca nie wniosła określonego w art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia. Zaniechanie przez skarżącą wypełnienia tego wymogu powoduje, że złożona przez nią skarga na bezczynność musi zostać oceniona jako niedopuszczalna, gdyż została złożona z naruszeniem trybu określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a., tj. bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia.

10 W przypadku natomiast, gdy złożona skarga nie jest dopuszczalna zastosowanie znajduje przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który obliguje Sąd do odrzucenia skargi (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, W-wa 2011, s. 217).

11 Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. - odrzucił skargę jako niedopuszczalną.