Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 marca 2014 r., III SAB/Gd 56/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 marca 2014 r., III SAB/Gd 56/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2012 r. o sygn. akt III SA/Gd 392/12 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata J. S. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 25 lipca 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 392/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 marca 2012 r. (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 8 lutego 2012 r. (nr [...]), tj. decyzje wydane w sprawie przyznania M. K. zasiłku celowego.

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ I instancji w decyzji z dnia 8 lutego 2012 r. (nr [...]) wskazał, że wydana decyzja jest następstwem decyzji organu odwoławczego w przedmiocie przyznania pomocy na zakup opału.

4 W zaleceniach dla organu ponownie rozpatrującego sprawę Sąd wskazał, na konieczność jednoznacznego zidentyfikowania potrzeb skarżącego (ustalenia jakiej formy pomocy oczekuje) oraz starannego ustalenia sytuacji życiowej skarżącego, w tym materialnej i finansowej, pod kątem spełnienia przesłanek z art. 41 ustawy o pomocy społecznej.

5 W dniu 19 sierpnia 2013 r. M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na nie wykonanie przez Wójta Gminy wyżej opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący twierdził, że po ww. wyroku organ nie załatwił cały czas jego sprawy i nie otrzymał wnioskowanej pomocy w postaci zasiłku celowego. Wskazał, że pismem z dnia 21 sierpnia 2012 r. wystąpił do organu o wykonanie ww. wyroku.

6 W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o jej oddalenie, opisując przebieg postępowania w sprawie i twierdząc, że wyrok został wykonany a zarzuty skarżącego są bezpodstawne.

7 Pismem procesowym z dnia 29 października 2013 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty twierdząc jednocześnie, że organ nie podaje prawdy.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

9 W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

10 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów m.in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.

11 W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

12 Skarżący pismem z dnia 21 sierpnia 2012 r. wystąpił do Wójta Gminy z wezwaniem do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2012 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn. akt III SA/Gd 392/12). Organ nie potraktował tego pisma, jako zażalenia na bezczynność i nie przesłał go do organu wyższego stopnia. W okolicznościach niniejszej sprawy należy przyjąć, iż pismo to stanowiło w istocie zażalenie na niezałatwienie po ww. wyroku sprawy w terminie, a zatem przyjąć należy, że skarżący spełnił wymóg wynikający z art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu została poprzedzona złożeniem przysługującego środka zaskarżenia i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

13 Przechodząc do merytorycznej oceny skargi należy uznać ją za niezasadną.

14 W przedmiotowej sprawie M. K. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy po wydaniu w dniu 25 lipca 2012 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn. akt III SA/Gd 392/12). Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 marca 2012 r. (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 8 lutego 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie zasiłku celowego. W konsekwencji należy przyjąć, że po wydaniu ww. wyroku sprawa wróciła do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (Wójta Gminy). Kontroli Sądu zatem w niniejszym postępowaniu podlega działanie organów administracji (w szczególności organu I instancji) mające na celu kontynuację postępowania administracyjnego, którego dotyczyły uchylone wskazanym wyrokiem decyzje, tj. załatwienia sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem skarżącego o udzielenie pomocy na zakup opału. Ocenie Sądu podlegać zatem musi ustalenie, czy po zwrocie akt sprawy zostały podjęte działania zmierzające do rozpoznania tegoż żądania (wniosku) skarżącego i załatwienia tej sprawy administracyjnej.

15 W tym kontekście należy stwierdzić, że – jak wynika z przekazanych przez organ akt sprawy – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 392/12) stał się prawomocny w dniu 18 września 2012 r.

16 Prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy wpłynął do Wójta Gminy w dniu 10 października 2012 r.

17 Decyzją z dnia 9 listopada 2012 r. (nr [...]) Wójt Gminy odmówił przyznania pomocy w formie bezzwrotnego celowego zasiłku ze względu na brak wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku umożliwiającego udzielenie pomocy na zakup opału.

18 Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 grudnia 2012 r. (nr [...]).

19 M. K. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r. (sygn. akt III SA/Gd 147/13) oddalił skargę.

20 W myśl art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

21 Przedstawiona sekwencja podejmowanych przez organy administracji publicznej działań po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 392/12) prowadzi do wniosku, iż organy nie pozostają w bezczynności w załatwieniu sprawy po wydaniu ww. wyroku. Sprawa administracyjna została ostatecznie rozstrzygnięta i zakończona w administracyjnym toku instancji. To natomiast, w jaki sposób – w odczuciu skarżącego - sprawa ta została zakończona, tj. jej merytoryczne rozstrzygnięcie, nie podlega ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu.

22 Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.

23 O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu adwokatowi Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).