Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2018 r., III SA/Gd 394/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2018 r., III SA/Gd 394/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 4 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w G. decyzją z dnia

3 22 grudnia 2017 r., działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.) w zw. z art. 210 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), nałożył na "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. karę pieniężną w kwocie 5000 zł.

4 W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 14 września 2017 r. na drodze krajowej nr 6 w G. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę przewozu towaru przewożonego zespołem pojazdów o numerze rejestracyjnym [...]. Przewoźnikiem przedmiotowego towaru była "A" Sp. z o. o. z siedzibą we W.. Stwierdzono, że przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia o numerze referencyjnym [...] o numery rejestracyjne naczepy oraz o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Organ stwierdził, że o ile zapis w systemie SENT "zezwolenie drogowe" mógł spółkę wprowadzić w błąd, to zapis "numer rejestracyjny przyczepy/naczepy" nie pozostawiał wątpliwości co do konieczności uzupełnienia wpisu. Organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

5 W decyzji zawarto pouczenie, że służy od niej odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. za pośrednictwem organu wydającego decyzję.

6 Spółka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. za pośrednictwem organu, który wydał decyzję.

7 Odwołanie rozpatrzył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G., wydając w dniu 4 kwietnia 2018 r. decyzję , którą - na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 5 ust. 4 pkt 3 i 6, art. 22 ust. 2 i 3, art. 26 ust. 3 i 5 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

8 "A" Spółka z o.o. z siedzibą we W. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzuciła naruszenie zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 127 O.p., poprzez rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy kwestii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, mimo że kwestia ta nie była zbadana i poddana ocenie przez organ pierwszej instancji; art. 122 O.p., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych oraz zinterpretowanie stanu faktycznego na niekorzyść skarżącej, co stanowiło naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony; art. 187 § 1 i art. 191 O.p., polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, jego dowolnej i zbyt swobodnej ocenie; art. 124 O.p., poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, które przemawiały za nałożeniem kary pieniężnej. Zdaniem skarżącej organ winien był zbadać z urzędu, czy nie zaistniała sytuacja uzasadniająca odstąpienie od nałożenia kary. Z powodu błędu leżącego po stronie systemu SENT pracownik spółki nie uzupełnił danych dotyczących numeru rejestracyjnego naczepy oraz numeru zezwolenia drogowego. Spółka nie może ponosić odpowiedzialności za nieczytelnie przygotowany formularz.

9 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

11 W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

12 Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

13 Skarga podlegała uwzględnieniu, choć nie z powodów w niej wskazanych.

14 W pierwszej kolejności należało dokonać oceny, czy zaskarżoną decyzję z dnia 4 kwietnia 2018 r. wydał właściwy organ.

15 Jak stanowi art. 26 ust.5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.), w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.).

16 Zgodnie z art. 221a § 2 O.p., w przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji innej niż decyzja, o której mowa w § 1, odwołanie od tej decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego. Stosownie do treści art. 221a § 3 O.p. jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie z § 2, odwołanie służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję.

17 Zaznaczenia wymaga, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2 (art.17 § 1 O.p.).

18 Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd, zaprezentowany w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku - z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 52/18 oraz z dnia 5 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 359/18 ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), że odwołanie od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w trybie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego (w tej sprawie - administracyjnego). Ustawodawca w analizowanym przepisie ustanawia bowiem właściwość miejscową przy wnoszeniu odwołania, wskazując na dyrektora izby administracji skarbowej, który co do zasady byłby właściwy nie z uwagi na naczelnika urzędu celno-skarbowego wydającego decyzję, lecz dla kontrolowanego. Odnośnikiem czasowym przy przyjmowaniu właściwości miejscowej w tym przypadku jest dzień zakończenia postępowania podatkowego – a w niniejszej sprawie administracyjnego (por. L. Etel red.; Dowgier Rafał, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Stachurski Wojciech, Teszner Krzysztof, Komentarz Ordynacja podatkowa, 2018).

19 W niniejszej sprawie organem pierwszej instancji, który nałożył karę pieniężną był naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów ( miejscem kontroli była G.), stosownie do treści art. 26 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

20 Odwołanie od tej decyzji rozpatrzył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G..

21 W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. obarczona jest wadą, którą sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

22 Przepis art. 247 § 1 pkt 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.

23 Skarżąca ma siedzibę we W., położonym w województwie [...], wobec czego nieprawidłowo w rozpoznawanej sprawie przyjęto, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. jest niewłaściwy do rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w G..

24 Skoro skarżąca ma siedzibę we Wrocławiu, to właściwy do rozpatrzenia odwołania jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W., mimo że - z uwagi na miejsce kontroli przewozu towarów - właściwy do wydania decyzji w pierwszej instancji był Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w G..

25 W tej sytuacji, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. dotknięta jest wadą nieważności, określoną w art. 247 § 1 pkt 1 O.p., co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ( pkt 1 wyroku).

26 O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. ( pkt 2 wyroku).

27 Z powodu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych aspektów sprawy.