Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 stycznia 2021 r., II SA/Bd 1023/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 stycznia 2021 r., II SA/Bd 1023/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 II SA/Bd 1023/20

UZASADNIENIE

3 Decyzją z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...] 2020, Prezydent M. T. działając na podstawie art. 20 pkt 8 i art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 470 z późn. zm.), § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. z 2004 r., Nr 140, poz. 1481), § 1 pkt 3 uchwały nr 183/07 Rady M. T. z dnia [...] października 2007 r. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m˛ pasa drogowego w mieście T. (Dz. Urz. Woj. K.-P. Nr [...], poz. 1899), art. 104 K.p.a., orzekł o wymierzeniu V. T. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej o kategorii krajowej, znajdującego się w ciągu ulicy [...] w T. (działka nr [...], obręb ewidencyjny nr [...]) w celu umieszczenia reklamy, bez zezwolenia zarządcy drogi, w terminie od dnia [...] marca 2020r. do dnia [...] marca 2020 r., w wysokości [...] zł.

4 Zgodnie z art. 4 pkt 23 uodp reklamą jest m.in. każdy nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach (...).

5 W niniejszej sprawie ustalono, że przedmiotowe powierzchnie informacyjne zawierały informacje reklamujące i promujące salon mody męskiej znajdujący się przy ulicy [...] w T.. Plakaty zawierały również i inne znaki graficzne oraz teksty reklamowe w tym i dane kontaktowe do ww. sklepu. Przyczepa reklamowa została umieszczona w skrajni drogowej, tuż poza jezdnią pasa drogowego.

6 W ocenie organu I instancji i w świetle ww. definicji jest to umieszczenie reklamy w celu przede wszystkim reklamowym, natomiast kwestia nieprawidłowego zaparkowania i postoju jest drugorzędna. Wymiary reklam ustalono na podstawie domiarów dokonanych łatą geodezyjną oraz drogomierzem, określone w protokole z dnia [...].03.2020 r., tj. łącznie 24 m˛.

7 Informacja zawarta na reklamie oraz informacje z bazy CEPIK wskazują, że właścicielem pojazdu o nr rejestracyjnych nr [...], a zarazem podmiotem niniejszego postępowania jest niewątpliwie V. G. Sp. z o. o. Miejsce zajęcia pasa drogowego ustalono w oparciu o mapy geodezyjne wykonane w skali 1:500, na których zaznaczono lokalizację umieszczania reklam na działce geodezyjnej nr [...], obręb ewidencyjny nr 53 oraz linie rozgraniczenia pasa drogowego, przy czym z informacji z rejestru gruntów wynika, że przedmiotowe działki geodezyjne są częścią drogi publicznej o kategorii krajowej, leżącej w ciągu ulicy [...] w T..

8 W świetle poz. 8a załącznika nr [...] do uchwały Nr [...] Rady M. T. z dnia [...] października 2007 r. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m˛ pasa drogowego w mieście T. (Dz. Urz. Woj. K.-P. Nr [...] poz. 1899) dla przedmiotowej reklamy umieszczonej na drodze publicznej o kategorii powiatowej stawka opłaty wynosi [...] zł m˛ powierzchni reklamowej / dziennie. Zatem zgodnie z art. 40 ust. 12 uodp stawka opłaty karnej wyniesie [...] zł m˛ powierzchni reklamowej / dziennie.

9 Czasookres ustalono podczas czynności postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, bowiem na podstawie kontroli dokonanej w dniu [...] marca 2020 r., pismem nr [...] z dnia [...].03.2020 r. (doręczenie: [...].03.2019 r.) organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi pod przedmiotową reklamę, przywrócenia stanu poprzedniego oraz wymierzenia kary pieniężnej. Ponadto w tym piśmie wezwano stronę do zapoznania się z materiałem dowodowym, usunięcia reklamy oraz złożenia wyjaśnień. Kolejne kontrole w dniach 6, 9, 11 i [...] marca 2020 r. wykazały, że przedmiotowa przyczepa reklamowa zajmuje tą samą lokalizację jak z dnia pierwszej kontroli. W dniu [...] marca 2020 r. podczas kontroli stwierdzono usunięcie reklamy z pasa drogowego, a zatem udokumentowany termin zajęcia pasa drogowego pod przedmiotową reklamę, umieszczoną bez zezwolenia zarządcy drogi, zdaniem organu I instancji nastąpił w okresie od dnia [...] marca 2020 r. do dnia [...] marca 2020r.

10 W odwołaniu od powyższej decyzji V. G. sp. z o.o. wniosła o włączenie do materiału dowodowego dowodów wskazanych w uzasadnieniu odwołania oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie prawa procesowego, polegające na:

11 . naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieustalenie dokładnego stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie,

12 . naruszeniu art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie.

13 Zdaniem odwołującej spółki organ naruszył art. 105 § 1 k.p.a. w związku art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, które to naruszenie polegało na jego niezastosowaniu w tym stanie faktycznym. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 1) pod pojęciem pasa drogowego rozumie się "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Na podstawie tejże definicji ustawowej w ocenie odwołującej należałoby stwierdzić, iż pas drogowy winien być oznaczony liniami granicznymi, lecz oznaczenia tego nie ma w przedmiotowym miejscu, a odwołująca nie mogła mieć wiedzy, że pozostawia przyczepę z reklamą w pasie drogowym, gdyż granice pasa nie były w żaden sposób oznaczone. W tym stanie faktycznym, w przekonaniu odwołującej, organ winien na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie w niniejszej sprawie umorzyć wobec braku odpowiedniego wydzielenia gruntu podlegającego opłatom za zajęcie pasa drogowego.

14 Ponadto zdaniem odwołującej organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieustalenie dokładnego stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie, bowiem w aktach sprawy brakuje dokumentu potwierdzającego przebieg pasa drogowego, jak również potwierdzającego fakt, że przyczepa z reklamą odwołującej została posadowiona właśnie w pasie drogowym, a jak wskazał w swoim wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II GSK, LEX nr 2772470: dowód na okoliczność zamieszczenia reklamy w pasie drogowym nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p.. z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego. Skoro organ sam nie wskazał granic rzeczonego pasa drogowego i nie przedstawił żadnych dowodów, by wykazać, że w istocie przyczepa z reklamą odwołującej została postawiona w granicach tegoż pasa, to zdaniem skarżącej trudno uznać, iż najważniejszy warunek umożliwiający wymierzenie kary za zajęcie pasa droga został spełniony.

15 Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

16 Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo organ pierwszej instancji ustalił stawkę opłaty za zajęcie jednego metra kwadratowego powierzchni, co nastąpiło na podstawie aktu prawa miejscowego; poza sporem pozostawała także kwestia okresu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia oraz powierzchnia reklamy.

17 Kwestią sporną w ocenie Kolegium było to czy miejsce, w którym posadowiona została przyczepa reklamowa stanowiło pas drogowy, czy nie. Wbrew jednak zarzutowi odwołującej, linie graniczne, o których mowa w przepisie art. 4 pkt 1 ustawy nie są zaznaczane w terenie, na gruncie. Linie te naniesione są na mapy i wskazane są np. w książce drogi.

18 W niniejszej sprawie w przekonaniu Kolegium nie było wątpliwości, że przyczepa znajdowała się w pasie drogi krajowej, gdyż została umiejscowiona przy samej skrajni jezdni. Dodatkowo fakt, iż przyczepa znajdowała się w pasie drogowym potwierdza decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, z której wynika, że działka nr [...], obręb 53, czyli działka na której posadowiono przyczepę, objęta była decyzją lokalizacyjną czyli taką, w oparciu o którą przeprowadzono inwestycję rozbudowy drogi krajowej. W ocenie zatem organu II instancji działka ta stanowi pas drogowy, choć miejsce posadowienia przyczepy nie było drogą, przy czym pojęcie pasa drogowego jest szersze, aniżeli pojęcie drogi, co wynika z ww. przepisu.

19 W skardze do Sądu V. G. sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów:

20 1. prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej jest wystarczającym dokumentem do przyjęcia, że doszło do zajęcia pasa drogowego przez skarżącą,

21 2. postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § K.p.a. poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że zostało wyjaśnione w sposób niebudzący wątpliwości to, że skarżąca posadowiła przyczepę z reklamą w pasie drogowym, a także naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nie odpowiadający treści tego przepisu,

22 3. naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i nierozważenie, czy w okolicznościach sprawy nie występują przesłanki przemawiające za odstąpieniem od wymierzenia stronie kary.

23 W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżącą spółka podniosła, iż organ I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 4 pkt 1 ustawy - Prawo o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej jest wystarczającym dokumentem do przyjęcia, że doszło do zajęcia pasa drogowego przez skarżącą.

24 Zdaniem strony skarżącej, organ I instancji nie wykazał jednoznacznie, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego, ponieważ w aktach sprawy brak jest mapy geodezyjnej przedstawiającej miejsce zajęcia pasa drogowego oraz przebieg linii granicznych pasa drogowego. Za niewystarczający w ocenie skarżącej uznać należy wydruk z systemu WebEWID, gdyż wydruki z tego systemu znajdujące się w aktach, nie zostały podpisane przez osobę sporządzającą.

25 Ponadto skarżąca zauważyła, iż ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego, może nastąpić tylko na podstawie mapy geodezyjnej pasa drogowego z wyraźnym wskazaniem linii granicznych pasa drogowego oraz miejscem zajęcia pasa drogowego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 955/09, Legalis, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 171/08, Legalis). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w swoim wyroku z dnia 19 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 840/08, LEX nr 516219 podał, że dowód na okoliczność zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający linie graniczne pasa drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.

26 Zdaniem skarżącej powyższe uchybienia organu I instancji zostały również "powielone" przez organ odwoławczy, który będąc obowiązany do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w ogóle się do tych okoliczności nie odniósł i nie zwrócił na nie uwagi. Uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ograniczające się w zasadzie do obszernego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, sporządzone zostało w sposób naruszający art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

27 Ponadto zdaniem skarżącej, organy rozpatrujące przedmiotową sprawę naruszyły podstawowe przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że zostało wyjaśnione w sposób niebudzący wątpliwości to, że skarżąca posadowiła przyczepę z reklamą w pasie drogowym. W istocie organ powielił argumentację zastosowaną przez Miejski Zarząd Dróg w T.. Zgodnie z ww. normami organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes obywateli, a także obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie te zasady nie zostały w pełni zachowane, bowiem występują luki i wątpliwości w zgromadzonym materiale dowodowym, które nie zostały uzupełnione i zgodnie z obowiązującymi przepisami w pełni wyjaśnione.

28 Skarżąca zwróciła też uwagę, że zarówno organ I jak i II instancji nie wziął w ogóle pod uwagę jej wyjaśnień, przedstawionych w odwołaniu od decyzji Miejskiego Zarządu Dróg odnośnie okoliczności związanych z zajęciem pasa drogowego, w szczególności tego, że skarżąca nie miała świadomości posadowienia przyczepy w pasie drogowym.

29 Co jest również istotne w sprawie, tak organ I jak i II instancji w ocenie skarżącej nie rozważyły w ogóle przewidzianej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa. Skarżąca zauważyła, iż kara za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych jest administracyjną karą pieniężną w rozumieniu art. 189b k.p.a., a w sprawach wymierzania tego rodzaju kar pieniężnych zastosowanie znajdują także regulacje zawarte w dziale IVA k.p.a. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 30 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 254/19, LEX nr 2656096: "Dział IVA zatytułowany "Administracyjne kary pieniężne" został dodany do przepisów k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935 z późn. zm.); dalej zwaną "ustawą nowelizującą". (...) Jak wynika bowiem z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej, cyt. "projektowane rozwiązania będą stanowiły uzupełnienie regulacji przewidzianych w przepisach szczególnych, przy poszanowaniu zasady, że przepis szczególny ma pierwszeństwo przed przepisem ogólnym (lex specialis derogat legi generali).

30 Jednakże zdaniem skarżącej, możliwość zastosowania przepisów dotyczących opisanych powyżej aspektów nie była w ogóle przedmiotem rozważań organu I instancji oraz organu odwoławczego, co dowodzi przedwczesności decyzji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi i o naruszeniu przy jej wydaniu zarówno przepisów prawa materialnego w zakresie ww. aspektów uregulowanych w Dziale IVA k.p.a., jak i przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przy czym kwestia ta miała istotny wpływ na wynik sprawy, a to chociażby w kontekście przewidzianej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa (tak: WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 254/19, LEX nr 2656096).

31 Zdaniem skarżącej waga przedmiotowego naruszenia była znikoma i jak wskazała w odwołaniu skarżąca nie wiedziała, iż w miejscu posadowienia przyczepy znajduje się pas drogowy, bowiem gdyby tak było, z całą pewnością wystąpiłaby do właściwego organu o zezwolenie, dlatego trudno obwiniać skarżącą za brak dopełnienia przez organy właściwego oznaczenia pasa drogowego i z tego względu skarżąca uważa, iż w jej przypadku winna zostać zastosowana norma wskazana w przepisie art. 189a § 2 k.p.a.

32 W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

33 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

34 Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Bydgoszczy z 30 grudnia 2020r., wydane na mocy art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz. U. z 2020 r., poz. 857).

35 Przedmiotem oceny jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. T. o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej o kategorii krajowej, znajdującego się w ciągu ulicy [...] w T. (działka nr [...]) w celu umieszczenia reklamy, bez zezwolenia zarządcy drogi.

36 Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej u.d.p.), zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności zabrania się m.in. lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego.

37 Na zasadzie wyjątku od generalnej zasady opisanej w art. 39 ust. 1 u.d.p., warunki legalnego zlokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam należy jednak odczytywać w powiązaniu z art. 39 ust. 3 u.d.p. W powołanym art. 39 ust. 3 u.d.p. ustalono, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym wymienionych tam obiektów oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej, przy czym zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 (dotyczy kanału technologicznego), art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (umowa najmu, dzierżawy lub użyczenia gruntów w pasie drogowym, umowa partnerstwa publiczno-prawnego w celu wykonywania działalności gospodarczej w nieruchomościach leżących w pasie drogowym oraz odpłatna umowa cywilnoprawna na umieszczenie tablic i urządzeń reklamowych na gruntach w pasie drogowym).

38 Art. 40 u.d.p. reguluje kwestię zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz zasad ustalania należnych opłat z tego tytułu. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej, przy czym – podobnie jak w przypadku zezwolenia na umieszczenie (lokalizowanie) danego obiektu w pasie drogowym – wymóg ten nie dotyczy podmiotu będącego stroną którejś z umów, o których mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c u.d.p. W myśl art. 40 ust. 2 u.d.p., przedmiotowe zezwolenie dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.).

39 Przez "pas drogowy" należy rozumieć wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczenie i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych).

40 Skarżąca zarzuciła, że organ nie wykazał jednoznacznie, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego, ponieważ w aktach sprawy brak jest mapy geodezyjnej przedstawiającej miejsce zajęcia pasa drogowego oraz przebieg linii granicznych pasa drogowego. Za niewystarczający w ocenie skarżącej uznać należy wydruk z systemu WebEWID, gdyż wydruki z tego systemu znajdujące się w aktach, nie zostały podpisane przez osobę sporządzającą.

41 Zdaniem skarżącej, ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego, może nastąpić tylko na podstawie mapy geodezyjnej pasa drogowego z wyraźnym wskazaniem linii granicznych pasa drogowego oraz miejscem zajęcia pasa drogowego.

42 W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotnym jednak dokumentem, którego walor dowodowy trudno zakwestionować jest decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej.

43 Z decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wydanej na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wynika, że działka nr [...], obręb 53, znajduje się w pasie lokalizacji rozbudowy drogi publicznej o kategorii krajowej, znajdującego się w ciągu ulicy [...] w T.. Przyczepa została umieszczona na tej działce, a zatem przyczepa zawierająca treści reklamowe znajdowała się w pasie drogowym opisanej inwestycji, w oparciu o którą przeprowadzono inwestycję rozbudowy drogi krajowej.

44 Postępowanie w sprawie przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, które jest prowadzone na podstawie specustawy drogowej, jest postępowaniem szczególnym. Charakteryzuje się nie tylko restrykcyjnym i przymusowym podejściem do regulowania kwestii własnościowych w zakresie pozyskiwania gruntów pod budowę inwestycji, ale również wysokim stopniem sformalizowania praw i obowiązków uczestników tego postępowania oraz organów administracji publicznej. Skutkiem wydanego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, jest jednak m.in. zatwierdzenie podziałów nieruchomości i odebranie ich własności na rzecz gminy miejskiej. Należy też dodać, że zgodnie z art. 11d ust. 1 specustawy drogowej wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: m.in. mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi. Nie ulega zatem wątpliwości, że na podstawie przedłożonego dokumentu można ustalić, że reklama znajdowała się w pasie drogowym. Dodatkowo należy wskazać, że z załączonego do akt administracyjnych wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] jest drogą. Podano tam również nr księgi wieczystej.

45 W ocenie Sądu ustalenie zatem organów, że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia nie może budzić żadnych wątpliwości. To zaś niesie za sobą konsekwencje w postaci wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

46 Wydając decyzję w tym przedmiocie, organ nie ma możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o drogach są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru naruszenia, stąd Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w braku ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary – art. 189f § 1pkt 1 k.p.a.

47 Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.