Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 maja 2019 r., II SA/Bk 208/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 maja 2019 r., II SA/Bk 208/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu zbycia prawa własności nieruchomości oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Wojewoda P. (dalej: Wojewoda) postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. (dalej: Prezydent) z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu zbycia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w B. [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,3542 ha oraz nr [...] o pow. 0,4306 ha.

3 Postanowienie Wojewody wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

4 Wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. H. M. wystąpił do Prezydenta o ustalenie i wypłatę odszkodowania z tytułu zbycia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w B., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków miasta B. obrębu [...] jako działki numer [...] o pow. 0,3542 ha oraz [...] o pow. 0,4306 ha.

5 Po rozpoznaniu wniosku Prezydent postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że aktem notarialnym Rep. A numer [...] z dnia [...] grudnia 1987 r., M. M. zbyła na rzecz Skarbu Państwa prawo własności niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w B., oznaczonej ówcześnie w ewidencji gruntów i budynków miasta B. obrębu [...], jako działki numer [...] o pow. 0,3542 ha oraz [...] o pow. 0,4306 ha. Stosownie do treści § 3 tego aktu, "Umówiona cena za przedmiotowe działki wynosi 877.252 zł którą to kwotę Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w B. zapłaci sprzedającej w terminie [...] (trzydzieści dni) od dnia podpisania tego aktu". Aktem poświadczenia dziedziczenia Rep. A numer [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., spadek po zmarłej M. M. nabyli H. M. oraz J. M.

6 Dalej organ wyjaśnił, że stosownie do treści decyzji Geodety Miejskiego numer [...] z dnia [...] marca 1990 r. zatwierdzającej projekt podziału szeregu nieruchomości położonych w B. w obrębie [...], w miejsce m. in. nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...] o pow. 0,4306 ha, powstała m.in. działka nr [...] o pow. 0,4490 ha. Decyzją Wojewody B. z dnia [...] listopada 1991 r., nr [...], Gmina B. nabyła z mocy prawa nieodpłatnie prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w B., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków miasta B. obrębu [...] jako działka nr [...] o pow. 0,4490 ha.

7 Zdaniem organu analizując treść złożonego wniosku należy stwierdzić, że nabycie przedmiotowej nieruchomości gruntowej do zasobów Skarbu Państwa nastąpiło w drodze umowy cywilnoprawnej i nie miało charakteru postępowania administracyjnego. Tym samym wniosek w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu zbycia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności tej nieruchomości nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Postępowanie takie ma charakter cywilnoprawny, dlatego może być rozpatrywane jedynie w trybie postępowania cywilnego. Z uwagi więc na brak przepisu prawnego, w oparciu o który można wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania wnioskodawcy, uzasadniona jest odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego.

8 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł H. M.

9 Wojewoda postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości odbyła się za ustaloną cenę w kwocie 877,252 zł, która zgodnie z § 3 ww. aktu notarialnego miała zostać zapłacona sprzedającej przez Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w B. w terminie 30 dni od dnia podpisania aktu. Zawarcia umowy sprzedaży dokonano zaś pod reżimem ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99). Zgodnie z art. 8 tej ustawy, w brzemieniu na dzień sporządzenia ww. aktu notarialnego, nieruchomości nie stanowiące własności państwowej organy administracji państwowej i inne państwowe jednostki organizacyjne oraz jednostki gospodarki uspołecznionej nabywają w drodze umowy, zawieranej na zasadach ogólnych.

10 Dalej organ wyjaśnił, że przepisy normujące umowę sprzedaży zostały zawarte są w Rozdziale I, Dziale III, Księgi Drugiej ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Umowa sprzedaży jest stosunkiem cywilnoprawnym - nawet jeżeli została zawarta w trybie rokowań przedwywłaszczeniowych i jej nieważność nie może zostać stwierdzona w postępowaniu administracyjnym. Procedura w sprawach cywilnych została uregulowana w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360 ze zm.). Ocena ważności dwustronnej czynności prawnej jaką jest umowa sprzedaży nieruchomości, zawarta w formie aktu notarialnego, należy do właściwości sądów powszechnych, których właściwość została uregulowana w przepisach art. 15-46 k.p.c. Powyższe oznacza, że żądanie unieważnienia umowy cywilnoprawnej może być kierowane jedynie do sądu powszechnego a nie organu administracji publicznej.

11 Zdaniem organu odwoławczego, dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, iż nabycie przedmiotowej nieruchomości do zasobów Skarbu Państwa nastąpiło w drodze umowy cywilnoprawnej i nie miało charakteru postępowania administracyjnego. Przedmiotowa umowa nie była bowiem zawierana w wyniku przymusu wynikającego z władczego działania organu. Wbrew zatem zarzutowi sformułowanemu w zażaleniu organ I instancji słusznie odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 61a k.p.a. bowiem sprawa z wniosku H. M. nie ma charakteru administracyjnego.

12 Organ odniósł się także do pozostałych zarzutów podniesionych w zażaleniu i stwierdził, że są one niezasadne. Skoro odmowa wszczęcia postępowania jest aktem formalnym, to w postanowieniu wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie powinien formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Tym samym organ I instancji nie był zobligowany do przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z treścią art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem w jego zainteresowaniu pozostawały jedynie kwestie o charakterze proceduralnym.

13 Niezasadny jest też zarzut dotyczący nienależytego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Skarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne, bowiem organ I instancji szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy oraz dokonał jego subsumpcji z treścią przytoczonych art. 61 § 1 i art. 61 a § 1 k.p.a.

14 Skargę na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł H. M., w której zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

15 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta B. odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości,

16 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 61 k.p.a. i art. 61a § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie dotyczącej ustalenia i wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania nie może być wszczęte postępowanie administracyjne z uwagi na jej cywilnoprawny charakter,

17 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.) - poprzez zaniechanie ustalenia i wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, tj. działek o nr [...] położonych w B., obręb [...] o łącznej powierzchni 0,7848 ha (akt notarialny Rep. A nr [...] zawarty w dniu [...] grudnia 1987 r.).

18 4) nierozpoznanie istoty sprawy poprzez uznanie, iż jego wniosek dotyczył unieważnienia umowy sprzedaży (aktu not. Rep. A nr [...] z dnia [...] grudnia 1987r.), a nie ustalenia i wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania.

19 W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego jego wydanie postanowienia Prezydenta z dnia [...] grudnia 2018 r.

20 W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Wojewoda błędnie przyjął, że wniosek dotyczył unieważnienia umowy cywilnoprawnej, tj. aktu notarialnego Rep. A nr [...] zawartego w dniu [...] grudnia 1987 r.), gdy tymczasem w dniu [...] września 2018 r. złożony został do Prezydenta Miasta B. wniosek o ustalenie i wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania w oparciu o art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W toku postępowania wielokrotnie skarżący wskazywał, że oczekuje ustalenia i wypłaty odszkodowania, a nie unieważnienia umowy sprzedaży.

21 Dalej skarżący wyjaśnił, że nie zgadza się z argumentacją organu I instancji, że wniosek w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu zbycia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności niezabudowanej nieruchomości nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej i że postępowanie takie ma charakter cywilnoprawny. Zdaniem skarżącego podstawę wniosku o ustalenie i wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania stanowi art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). Regulacja zawarta w tym przepisie ma także zastosowanie do odszkodowania za wywłaszczenie ustalonego na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów o wywłaszczeniach. Żądanie waloryzacji ustalonego odszkodowania nie powstaje na tle stosunku cywilnoprawnego, lecz administracyjnego. Stąd ewentualny spór co do prawa i wysokości zwaloryzowanego odszkodowania nie może zostać zakwalifikowany odmiennie niż spór o wysokość odszkodowania, który podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Faktycznie wniosek o roszczenie pieniężne i wypłatę odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, tj. działki o nr [...] położonych w B., obręb [...] o łącznej powierzchni 0,7848 ha - stanowi roszczenie cywilnoprawne, jednakże z woli ustawodawcy o tym roszczeniu orzeka się w drodze decyzji i to zarówno pod rządami ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami, jak i pod rządami obecnie obowiązującej ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

22 W ocenie skarżącego spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organy obu instancji uznały, że wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Jeżeli organ II instancji uważa, że wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym, to powinien w zaskarżonym postanowieniu wskazać wprost, że przepis art.132 ust.3 u.g.n. nie ma zastosowania w tym przypadku i uzasadnić dlaczego. Tymczasem organ II instancji nie rozpoznał istoty sprawy skupiając się wyłącznie na cywilnoprawnym charakterze nabycia przedmiotowej nieruchomości do zasobów Skarbu Państwa i nie odnosząc się zupełnie do wskazanej przez skarżącego podstawy prawnej żądania ustalenia i waloryzacji odszkodowania.

23 Na koniec skarżący wyjaśnił, że wprawdzie w niniejszej sprawie odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości zostało ustalone w akcie notarialnym, nie zostało ono jednak wypłacone. Wobec tego waloryzacja powinna dotyczyć okresu między datą zawarcia aktu notarialnego, w którym ustalono odszkodowanie, a datą wypłaty odszkodowania. Waloryzacja oznacza bowiem urealnienie już ustalonego, a nie wypłaconego odszkodowania przy zastosowaniu odpowiednich wskaźników. Wniosek skarżącego dotyczył właśnie ustalenia i wypłaty zwaloryzowanego odszkodowania, które nie zostało jego matce wypłacone. Nie dotyczył zaś w żadnym razie unieważnienia umowy zawartej w formie przedmiotowego aktu notarialnego

24 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

26 Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

27 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

28 Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu zbycia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w B., obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,3542 ha oraz nr [...] o pow. 0,4306 ha.

29 W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

30 Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie był art. 61a § 1 k.p.a., z którego wynika, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustawodawca wprowadził we wskazanym przepisie dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie żądania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1456/15). Przez inne uzasadnione przyczyny należy zaś rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 557/12).

31 W stanie faktycznym niniejszej sprawy jako uzasadnienie zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. organy uznały okoliczność, że sprawa z wniosku H. M. nie ma charakteru administracyjnego tylko ma charakter cywilny.

32 Zdaniem Sądu, stanowisko organów jest prawidłowe. W sprawie niniejszej nie jest sporne, że skarżący wniósł w dniu [...] września 2018 r. o ustalenie i wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, o których mowa w akcie notarialnym z dnia [...] grudnia 1987 r. (akt notarialny Rep. A nr [...] – k 23-26 akt adm.). Wniosek ten został następnie sprecyzowany w piśmie z dnia [...] października 2018 r., w którym skarżący wskazał dodatkowo podstawę prawną swego żądania, tj. art. 132 ust. 3 u.g.n. Również w uzasadnieniu skargi skarżący wniosek swój w dotychczasowym kształcie podtrzymał, wskazując nadto, iż odszkodowanie za wywłaszczone działki nie zostało jego matce wypłacone.

33 Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że w realiach niniejszej sprawy mógł mieć zastosowanie przepis art. 132 ust. 3 u.g.n. Z przepisu tego wynika bowiem, że wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania.

34 Zauważenia więc wymaga, że wskazany przepis reguluje kwestię waloryzacji wysokości odszkodowań ustalonych w decyzjach o wywłaszczeniu nieruchomości – patrz art. 132 ust. 1 u.g.n. Aby więc mógł on mieć zastosowanie, wcześniej musiało nastąpić wywłaszczenie w postaci decyzji administracyjnej. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku NSA z dnia z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1229/09, ponieważ ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość następuje w formie decyzji administracyjnej to waloryzacja, która jest uaktualnieniem przyjętej wysokości odszkodowania wymaga zachowania tej samej formy.

35 W stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy natomiast do czynienia z sytuacją, że M. M. (matka skarżącego) sprzedała Skarbowi Państwa w dniu [...] grudnia 1987 r., na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej w formie aktu notarialnego, nieruchomość oznaczoną jako działki o nr [...], za cenę 877.252 zł. A zatem nie było w tym przypadku ani wywłaszczenia (była zwykła umowa cywilna sprzedaży), ani decyzji (sprzedaż w formie aktu notarialnego), ani też nie można mówić o odszkodowaniu (była cena za przeniesienie własności nieruchomości).

36 W tym miejscu zauważenia także wymaga, że bez znaczenia w sprawie pozostaje kwestia, co legło u podstaw zamiaru nabycia przez Skarb Państwa przedmiotowej nieruchomości. Z art. 216 ust. 2 u.g.n. wynika wprawdzie, że przepisy rozdziału 6 działu III stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa albo gminy odpowiednio na podstawie: (1) art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz. U. poz. 240 oraz z 1957 r. poz. 172); (2) art. 9 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. poz. 31); (3) ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. poz. 127, z późn. zm.), ale podkreślenia wymaga, że przepisy rozdziału 6 działu III dotyczą zwrotu wywłaszczonych nieruchomości – art.136-142 (niniejsza zaś sprawa nie jest o zwrot nieruchomości). Przepis art. 132 ust. 3 u.g.n. znajduje się natomiast w dziale III rozdziale 5, do którego art. 216 ust. 1 i 2 u.g.n. się nie odnosi.

37 Powyższe oznacza zatem, że brak jest podstawy prawnej do żądania w postępowaniu administracyjnym waloryzacji ceny sprzedaży nieruchomości nabytej przez Skarb Państwa w drodze umowy cywilnoprawnej. Zresztą, jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1696/17, przepis art. 132 ust. 3 u.g.n. nie mógłby też być traktowany jako instrument dochodzenia faktycznej wypłaty odszkodowania. Tym bardziej, zdaniem niniejszego składu orzekającego, przepis ten nie znajdzie zastosowania do dochodzenia zapłaty ceny z umowy sprzedaży. Trafnie zatem oba organy stanęły na stanowisku, że w tym przypadku zachodzi podstawa do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, gdyż żądanie skarżącego nie mieści się w kategorii sprawy administracyjnej.

38 Niezasadne są wszystkie zarzuty podniesione w skardze. Skarżący niezasadnie przyjmuje, że w sprawie mamy do czynienia z żądaniem waloryzacji i wypłaty odszkodowania, gdy tymczasem żądanie dotyczy waloryzacji i wypłaty ceny sprzedaży nieruchomości. Spór w sprawie nie dotyczy więc kwestii, jak chce skarżący, czy prawidłowo organy obu instancji uznały, że wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej, tylko czy dopuszczalna jest orzekanie przez organy administracji publicznej o waloryzacji i wypłacie ceny sprzedaży nieruchomości. Przy prawidłowym ustaleniu, że postępowanie takie jest niedopuszczalne, organy trafnie rozstrzygnęły na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. W sprawie nie miał także zastosowania przepis art. 132 ust. 3 u.g.n., a więc bezzasadny jest zarzut dotyczący jego naruszenia. Organ odwoławczy zasadnie też orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.

39 Jako niezasadny należy również uznać zarzut skargi, iż organy jako przedmiot niniejszego postępowania uznały żądanie unieważnienia umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1987 r. Wprawdzie oba organy kwestię tę poruszyły, ale uczyniły to jedynie na potrzebę wskazania, że sprawa niniejsza nie ma charakteru sprawy administracyjnej tylko cywilnej i w związku z tym ocena tej umowy należy do właściwości sądu powszechnego.

40 Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych postanowień.

41 Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.