Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 26 czerwca 2025 r., VIII K 818/24

wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 26 czerwca 2025 r., VIII K 818/24

Tekst

1 Sygn. akt: VIII K 818/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 24 czerwca 2025 roku

3 Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący Sędzia Joanna Sobczak

5 Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Kukla-Karpus

6 w obecności oskarżyciela ---

7 po rozpoznaniu w dniach 19.12.2024r., 11.02.2025r., 03.04.2025r., 16.06.2025r.

8 sprawy:

9 K. T.

10 s. I. i I. z domu W.

11 ur. (...) w I.

12 oskarżonego o to, że:

13 1. W dniu 7.12.2023 w T. przy ul. (...). 19, dokonał umyślnego uszkodzenia i zniszczenia mienia w postaci wyposażenia mieszkania, które wcześniej wynajął powodując straty o łącznej wartości 6859,97 zł na szkodę Z. P.,

14 to jest o czyn z art. 288 § 1 kk

15 2. W dniu 7.12.2023 w T. przy ul. (...). 19, usiłował dokonać kradzieży mienia znajdującego się i wchodzącego w skład wynajmowanego mieszkania w postaci telewizora m-ki K. & M. wraz z pilotem i uchwytem o wartości 489,99zł, czajnika marki H. wartości 55zł, odkurzacza marki R. wartości 200zł, kosza do WC marki B. wartości 49,99zł, przedłużacza (...) wartości 57,99zł, żelazka marki (...) wartości 40zł, pościel marki(...)wartości 130zł, sztucznych kwiatów wartości 50zł, płyty indukcyjnej marki (...) wartości 900zł, powodując łączne straty o wartości 1972,97zł, sprawca swojego zamiaru nie osiągnął z uwagi na interwencję właściciela mieszkania przez co porzucił mienie, które powróciło do właściciela, swoim zachowaniem działał na szkodę Z. P.,

16 to jest o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk

17 3. W dniu 7.12.2023 w T. przy ul. (...). 19, kierował do pokrzywdzonego Z. P. groźby karalne trzymając w dłoni niebezpieczny przedmiot przypominający kij bądź pałkę grożąc pobiciem przez co wzbudził u niego uzasadnioną obawę ich spełnienia czym działał na szkodę Z. P.,

18 to jest o czyn z art. 190 § 1 kk

ORZEKA:

19 1. Oskarżonego K. T. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 1 aktu oskarżenia, to jest przestępstwa z art. 288 § 1 kk i za to na podstawie art. 288§1 kk wymierza mu karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności;

20 2. Oskarżonego K. T. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 2 aktu oskarżenia, to jest przestępstwa z art. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i za to na podstawie art. 278§1 kk w zw. z art. 14§1 kk wymierza mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

21 3. Oskarżonego K. T. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 3 aktu oskarżenia, to jest przestępstwa z art. 190 §1 kk i za to na podstawie art. 190§1 kk wymierza mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

22 4. Na podstawie art. 85 § 1 kk oraz art. 86 § 1 kk w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonego K. T. w punktach 1-3 wyroku orzeka karę łączną 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

23 5. Na podstawie art. 46 § 1 kk zasądza od oskarżonego K. T. na rzecz pokrzywdzonego Z. P. kwotę 6859,97 (sześć tysięcy osiemset pięćdziesiąt dziewięć złotych 97/100) tytułem obowiązku naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem przypisanym oskarżonemu w punkcie 1 wyroku;

24 6. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokata W. D. kwotę 1008 (tysiąc osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu;

25 7. Zwalnia oskarżonego K. T. od opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciąża Skarb Państwa.

26 Sygn. akt VIII K 818/24

Uzasadnienie

27 W dniu 7 grudnia 2023 r. około godz. 17:20 K. T. wynajął od Z. P. mieszkanie przy ul. (...). 19 w T.. Najem miał być krótkoterminowy i obejmować jedną noc. K. T. towarzyszyli wówczas W. S. i P. M., którzy wspólnie z nim przebywali w wynajętym mieszkaniu. W trakcie pobytu K. T. zniszczył lub uszkodził wiele elementów wyposażenia wynajętego mieszkania, w tym m.in. drzwi wejściowe, domofon, kinkiet, telewizor, łóżko, półkę, włączniki od oświetlenia, okablowanie płyty indukcyjnej oraz pościel. Łączna wysokość szkody jaką wyrządził w ten sposób opiewa na kwotę 6859,97 zł.

28 Ponadto, K. T. wyniósł na korytarz przed mieszkaniem przedmioty znajdujące się na jego wyposażeniu tj. telewizor m-ki (...) wraz z pilotem i uchwytem o wartości 489,99zł, czajnik marki (...) wartości 55zł, odkurzacz marki (...) wartości 200zł, kosz do WC marki (...) wartości 49,99zł, przedłużacz (...)wartości 57,99zł, żelazko marki (...) wartości 40zł, pościel marki (...) wartości 130zł, sztuczne kwiatów wartości 50zł, płytę indukcyjna marki(...) wartości 900zł. W momencie gdy chciał zabrać wyniesione przedmioty z budynku, do mieszkania wrócił jego właściciel Z. P., który spłoszył oskarżonego. K. T., W. S. i P. M. wybiegli na zewnątrz i wsiedli do samochodu prowadzonego przez J. Ś., po którą zadzwonił wcześniej P. M.. Z. P. uniemożliwił odjazd pojazdu. Następnie z samochodu wysiadł K. T., który trzymając w dłoni przedmiot przypominający kij bądź pałkę zagroził mu pobiciem. Z. P. przestraszył się tych gróźb i wezwał na miejsce patrol (...), a K. T. i W. S. uciekli z miejsca zdarzenia.

29 Dowody:

30 - wyjaśnienia K. T. k. 45

31 - zeznania Z. P. k. 2, k. 131v-132

32 - zeznania A. B. k. 12v, k. 144

33 - zeznania B. Ś. k. 27v

34 - zeznania J. Ś. k. 30v, k. 184v

35 - zeznania Z. S. k. 76

36 - zeznania P. M. k. 96v, k. 191v-192

37 - zeznania W. S. k. 101v-102

38 - umowa najmu lokalu k. 5

39 - zdjęcia zniszczeń k. 16-21

40 - wycena zniszczeń k. 35-39

41 K. T. ma 24 lata i jest bezrobotnym kawalerem. Utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód w kwocie 2000 zł miesięcznie. Był wcześniej kilkukrotnie karany.

42 Dowody:

43 - dane osobowo-poznawcze k. 111

44 - dane o karalności k. 52-53v, k. 127-129

45 K. T. przesłuchany w toku dochodzenia przyznał się do zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że w ich popełnieniu działał sam. Sąd oceniając wyjaśnienia oskarżonego przez pryzmat całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że jego przyznanie się do winy zasługuje na wiarę. Zeznania pokrzywdzonego Z. P. oraz obecnych na miejscu zdarzenia świadków tj. P. M., W. S. potwierdzają jego sprawstwo w zakresie zarzucanych czynów.

46 Zeznania Z. P. sąd ocenił jako w pełni wiarygodne. Pokrzywdzony opisał okoliczności wynajmu mieszkania oskarżonemu i dokonanych w nim zniszczeń, co udokumentował przedłożonymi zdjęciami i dokumentami. Ponadto zrelacjonował przebieg jego wizyty w mieszkaniu i podjętej interwencji w związku z usiłowaniem wyniesienia wyposażenia z mieszkania i gróźb jakie kierował wobec niego oskarżony. Jego depozycje były spójne i konsekwentne, a przedstawiona sekwencja wydarzeń z dnia 7 grudnia 2023 r. w istocie koresponduje z zeznaniami pozostałych jego uczestników tj. J. Ś., W. S., P. M. oraz K. T., który przyznał się do winy. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że pokrzywdzony miał interes w składaniu zeznań niezgodnych z prawdą lub w przedstawieniu przebiegu zdarzeń w sposób zniekształcony czy odbiegający od rzeczywistości, dlatego też, sąd w pełni uznał jego depozycje.

47 Zeznania P. M. i W. S., będących uczestnikami zdarzenia, były zasadniczo spójne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym w części dotyczącej okoliczności przebywania w wynajętym mieszkaniu oraz powstałych w nim szkód i w tej części zasługują na wiarę, gdyż zostały dodatkowo potwierdzone w innych źródłach dowodowych tj. zeznaniach pokrzywdzonego czy dokumentacji zdjęciowej. Jednocześnie wskazać trzeba, że każdy z ww. świadków konsekwentnie wykluczał swój udział w dokonaniu zniszczeń, przerzucając odpowiedzialność na siebie wzajemnie oraz na oskarżonego, który przyznał się do winy. Te okoliczności wykluczają uznanie ich relacji za w pełni wiarygodną oraz pozwalającą na zrekonstruowanie zgodnego z rzeczywistością przebiegu zdarzenia. Ich wypowiedzi w tej części trzeba oceniać z daleko idącą ostrożnością, mając na względzie, że każdy z nich przedstawiał przebieg zdarzeń zgodny z własnym interesem.

48 Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania depozycji świadków J. Ś. i A. B.. Ich zeznania były konsekwentne i spójne. Relacja przedstawiona przez J. Ś. w zakresie opisu momentu opuszczenia budynku przez oskarżonego, P. M. i W. S. w istocie nie odbiegała od przedstawionego przez pokrzywdzonego opisu tego wydarzenia. Z kolei zeznania A. B. dotyczyły wyłącznie okoliczności interwencji policyjnej tuż po zajściu.

49 Zeznania Z. S. i B. Ś. sąd uznał za wiarygodne, lecz nie przyczyniające się do ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

50 Sąd dał także wiarę pozostałym zgromadzonym w sprawie dowodom z dokumentów tj. dokumentacji zdjęciowej szkód powstałych w mieszkaniu, przedstawionej wycenie, kopii umowy najmu i informacji dot. karalności oskarżonego. Dokumentacja ta nie budziła wątpliwości i nie została podważona w toku postępowania.

51 K. T. stanął pod zarzutami popełnienia czynów z art. 288 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i art. 190 § 1 kk.

52 Odnosząc się w pierwszej kolejności, do pierwszego ze stawianych mu zarzutów, wskazać trzeba, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdza sprawstwo oskarżonego, który swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa określonego w art. 288 § 1 kk.

53 Sprawcą tego czynu jest ten, kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku. Zniszczenie cudzej rzeczy to nic innego jak jej unicestwienie. Przestępstwo z art. 288 § 1 jest przestępstwem znamiennym skutkiem. Skutkiem jest zmiana w rzeczy poddanej przestępnemu zachowaniu – polegająca czy to na przesunięciu w strukturze rzeczy, czy to na odebraniu jej dotychczasowej funkcji.

54 K. T. przyznał, że dokonał zniszczeń i uszkodzeń wyposażenia mieszkania wynajętego od Z. P.. Zakres szkód potwierdziły zarówno zeznania pokrzywdzonego jak i materiał fotograficzny. Z kolei wysokość szkody została ustalona w oparciu o przedłożoną przez pokrzywdzonego kalkulację oraz kosztorys sporządzony przez osobę zajmującą się profesjonalnie pracami remontowymi i tym samym nie budziła wątpliwości co do zasadności jej przyjęcia. Nie została również zakwestionowana w toku postępowania.

55 W ustalonym stanie faktycznym sąd nie miał także wątpliwości, że oskarżony K. T. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk, tj. usiłowania kradzieży. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonego. Pokrzywdzony Z. P. zastał oskarżonego w sytuacji, gdy ten znajdował się na korytarzy budynku, przy przedmiotach wyposażenia mieszkania, które to oskarżony uprzednio wyniósł z tegoż lokalu. Takie działanie jednoznacznie wskazuje na zamiar zaboru w celu przywłaszczenia tych rzeczy. Oskarżony swojego celu nie osiągnął wyłącznie z powodu interwencji Z. P., który spłoszył go i uniemożliwił dokończenie kradzieży.

56 Ujawniony materiał dowodowy nie pozostawiał również wątpliwości, że K. T. dopuścił się czynu z art. 190 § 1 kk. Penalizowane w art. 190 § 1 kk zachowanie polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Nie jest natomiast wymagane istnienie zamiaru spełnienia przez sprawcę groźby ani wystąpienie obiektywnego niebezpieczeństwa jej realizacji. Dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. wystarczy wykazać, że groźba subiektywnie (w odbiorze zagrożonego) wywołała obawę spełnienia i zweryfikować to obiektywnie, czy zagrożony istotnie mógł w danych okolicznościach w ten sposób groźbę odebrać (wyrok SN z 6.04.2017 r., V KK 372/16, LEX nr 2284206).

57 Oskarżony trzymając w ręku przedmiot przypominający pałkę lub kij groził pokrzywdzonemu pobiciem. Dowodzi temu relacja pokrzywdzonego Z. P., która – jak wskazano powyżej – zasługuje na pełne uwzględnienie, gdyż jest spójna i konsekwentna. Pokrzywdzony nie miał żadnego interesu, aby zniekształcić przebieg zdarzenia, a oskarżony przyznał się do tego czynu i go nie kwestionował. Niewątpliwie groźby pobicia wypowiedziane przez oskarżonego wzbudziły w pokrzywdzonego uzasadnioną obawę ich spełnienia, a świadczy o tym całokształt okoliczności. Bezpośrednio przed tym zdarzeniem, Z. P. przyłapał go na usiłowaniu kradzieży. Oskarżony wypowiedział groźby w sposób jednoznaczny, demonstrując dodatkowo niebezpieczne narzędzie przypominające kij lub pałkę i tym samym uwiarygadniając niejako zamiar spełnienia tych gróźb. Obiektywnie oceniając, przyjąć trzeba, że każda rozsądna osoba, znajdując się w takiej sytuacji, mogłaby realnie obawiać się realizacji groźby przez sprawcę.

58 Wymierzając karę za poszczególne czyny, sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 53 kk, tj. stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego.

59 Za czyn przypisany oskarżonemu w pkt 1. wyroku, sąd wymierzył oskarżonemu na podstawie art. 288 § 1 kk karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Stopień społecznej szkodliwości tego czynu ocenić należy jako znaczny. Działanie oskarżonego nie wynikało z nagłego impulsu czy sytuacji konfliktowej, lecz było w pełni umyślne, motywowane chęcią wyrządzenia szkody, czemu dowodzi skala i rodzaj powstałych szkód. Wartość zniszczonego mienia ocenić należy jako realnie odczuwalną dla pokrzywdzonego.

60 Za występek przypisany oskarżonemu w pkt 2. wyroku, sąd w myśl art. 278 § 1 w zw. z art. 14 § 1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Społeczna szkodliwość tego czynu jest znacząca, pomimo że oskarżonemu finalnie nie udało się dokonać zaboru przedmiotów. Działał on w bezpośrednim zamiarze ich przywłaszczenia i tylko interwencja pokrzywdzonego uniemożliwiła realizację tego celu. Oskarżony działał świadomie, przeciwko jednemu z podstawowych dóbr chronionych prawem, zakładając wzbogacenie się kosztem pokrzywdzonego.

61 Za czyn przypisany oskarżonemu w pkt 3. wyroku sąd na podstawie art. 190 § 1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienie wolności. Społeczną szkodliwość tego czynu sąd ocenił jako znaczną, z uwagi na okoliczności ich wypowiedzenia. Oskarżony demonstrował narzędzie mogące służyć do realizacji gróźb, co zdaniem sądu zwiększa karygodność czynu.

62 Oceniając stopień zawinienia oskarżonego przy każdym z tych czynów, sąd doszedł do przekonania że był on wysoki. Posiadane przez oskarżonego doświadczenie życiowe jak i poziom jego rozwoju intelektualnego z pewnością pozwoliły mu ocenić naganność podejmowanych działań, w szczególności że dopuścił się naruszenia podstawowych dóbr prawnych poprzez działania powszechnie nieakceptowalne. Nie zachodziły żadne przesłanki wyłączające lub umniejszające winę oskarżonego, a zatem czyny przypisane oskarżonemu są przez niego zawinione i to w stopniu znacznym.

63 Do okoliczności łagodzących sąd zaliczył przyznanie się do winy oskarżonego, zaś do okoliczności obciążających wcześniejszą kilkukrotną karalność.

64 Uwzględniając powyższe, sąd uznał, że prawidłową reakcją za każdy z przypisanych mu czynów jest kara pozbawienia wolności, wymierzona we wskazanych wyżej wymiarach. Oskarżony K. T. należy do osób zdemoralizowanych, bowiem, pomimo kilkukrotnej już karalności, nie wyprowadził wniosków i w żaden sposób nie poprawił swojego postępowania. Stosowane wobec niego kary o charakterze wolnościowym nie przyniosły dotąd oczekiwanego skutku wychowawczego. W ocenie sądu wymierzone mu kary o charakterze izolacyjnym winny uzmysłowić mu że czyny, których się dopuścił muszą napotkać stosowną reakcję prawnokarną i nie akceptowalność postępowania i ostatecznie skutecznie wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. Kary jednostkowe orzeczone w ww. wymiarze są adekwatne do wysokiej społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego oraz stopnia jego winy.

65 Mając na uwadze przesłanki, jakimi należy kierować się przy wymiarze kary łącznej, na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk w miejsce orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych, wymierzył karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę łączną sąd zastosował zasadę częściowej absorpcji, mając na uwadze bliską odległość czasową między poszczególnymi czynami. Kara łączna orzeczone w takim wymiarze powinna spełnić swe cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także spełnić potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

66 Wobec wniosku oskarżyciela posiłkowego, sąd zobligowany treścią art. 46 § 1 kk zasądził od oskarżonego kwotę 6859,97 zł tytułem obowiązku naprawienia w całości szkody wyrządzonej przepisanym w pkt 1 wyroku oskarżonemu przestępstwem.

67 Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763 z późn. zm.) sąd zasądził kwotę 1008 zł na rzecz adw. W. D., tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

68 Wobec trudnej sytuacji materialnej oskarżonego, sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił go od opłaty sądowej, a wydatkami obciążył Skarb Państwa.