Wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 9 stycznia 2026 r., V GC 334/25

wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 9 stycznia 2026 r., V GC 334/25

Tekst

1 Sygn. akt V GC 334/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 9 stycznia 2026 roku

3 Sąd Rejonowy w Radomiu V Wydział Gospodarczy w składzie:

4 Przewodniczący

5 sędzia Monika Podgórska

6 Protokolant

7 Izabela Nowakowska

8 po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2026 roku w Radomiu na rozprawie

9 sprawy z powództwa K. L.

10 przeciwko (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R.

11 o zapłatę

12 I. zasądza od (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na rzecz K. L. kwoty:

13 - 1.647,22 euro (tysiąc sześćset czterdzieści siedem euro dwadzieścia dwa eurocenty) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia

14 11 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty,

15 - 2.710,40 zł (dwa tysiące siedemset dziesięć złotych czterdzieści groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 marca 2025 roku do dnia zapłaty;

16 II. zasądza od (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na rzecz K. L. kwotę 1.417 zł (tysiąc czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem opłaty za czynności radcy prawnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

17 Sygn. akt V GC 334/25

Uzasadnienie

18 K. L. w dniu 25 marca 2025 roku wniósł o zasądzenie na jego rzecz od (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. kwot:

19 - 1.647,22 euro wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty,

20 - 2.710,40 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty

21 oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości i kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Uzasadniając swoje roszczenie powód wskazał, że w ramach umowy zawartej z pozwaną w 2023 roku świadczył usługi przewozowe na rzecz wskazanych przez pozwaną podmiotów. Wynagrodzenie wynosiło 1.600 euro netto za tydzień pracy, a usługi wykonywał w systemie 2/2. Od początku 2024 roku pozwana wypłacała powodowi wynagrodzenie z opóźnieniem. Po poinformowaniu pozwanej przez powoda o zamiarze zakończenia współpracy, pozwana należność z ostatniej faktury – (...) - uiściła do wysokości 320,78 euro. Z uwagi na uiszczenie zapłaty za pozostałe faktury wystawione przez powoda w 2024 roku po upływie terminu – powód żąda rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w kwocie 2.710,40 zł ( pozew - karty: 4-8 akt sprawy).

22 Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Radomiu w dniu 13 maja 2025 roku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w przedmiotowej sprawie ( nakaz zapłaty - karta 27 akt sprawy).

23 W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty. Wskazała, że nie kwestionuje, iż powód świadczył na jej rzecz usługi, jednakże podniosła skuteczny zarzut potrącenia w piśmie datowanym na 27 stycznia 2025 roku wierzytelności wzajemnych w kwocie 3.400 euro. Ponadto wskazała, iż roszczenie z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności jest bezpodstawne, gdyż faktury zostały zapłacone, a opóźnienia rzędu kilku, czy kilkunastu dni są zjawiskiem powszechnym w obrocie gospodarczym ( sprzeciw od nakazu zapłaty – karty: 33-35 akt sprawy).

24 W odpowiedzi na sprzeciw powód zaprzeczył, aby pozwanej przysługiwało wymagalne roszczenie wobec niego. Podniósł, iż nie otrzymał podpisanego oświadczenia o potrąceniu, a nadto że wskazaną wierzytelność co do zasady, jak i wysokości ( pismo procesowe – karty: 55-56 akt sprawy).

25 Sąd Rejonowy ustalił i rozważył, co następuje:

26 K. L. na podstawie umowy o współpracy zawartej w 2023 roku z (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. wykonywał usługi przewozu, które realizował w okresie 2 tygodni co 2 tygodnie. Wynagrodzenie zostało ustalone na kwotę 1.600 euro. K. L. wystawił (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. m.in. faktury:

27 - nr (...) z terminem zapłaty do 4 marca 2024 roku ( faktura – karta 12 akt sprawy). Należność z tej faktury została uiszczona w dniu 6 marca 2024 roku ( lista operacji – karty: 21-22 akt sprawy),

28 - nr (...) z terminem zapłaty do 11 marca 2024 roku ( faktura – karta 13 akt sprawy). Należność z tej faktury została uiszczona w dniu 14 marca 2024 roku ( lista operacji – karty: 21-22 akt sprawy),

29 - nr (...) z terminem zapłaty do 1 kwietnia 2024 roku ( faktura – karta 14 akt sprawy). Należność z tej faktury została uiszczona w dniu 4 kwietnia 2024 roku ( lista operacji – karty: 21-22 akt sprawy),

30 - nr (...) z terminem zapłaty do 8 kwietnia 2024 roku ( faktura – karta 15 akt sprawy). Należność z tej faktury została uiszczona w dniu 9 kwietnia 2024 roku ( lista operacji – karty: 21-22 akt sprawy),

31 - nr (...) z terminem zapłaty do 15 kwietnia 2024 roku ( faktura – karta 16 akt sprawy). Należność z tej faktury została uiszczona w dniu 18 kwietnia 2024 roku ( lista operacji – karty: 21-22 akt sprawy),

32 - nr (...) z terminem zapłaty do 6 maja 2024 roku ( faktura – karta 17 akt sprawy). Należność z tej faktury została uiszczona w dniu 8 maja 2024 roku ( lista operacji – karty: 21-22 akt sprawy),

33 - nr (...) z terminem zapłaty do 13 maja 2024 roku ( faktura – karta 18 akt sprawy). Należność z tej faktury została uiszczona w dniu 15 maja 2024 roku ( lista operacji – karty: 21-22 akt sprawy),

34 - nr (...) z terminem zapłaty do 3 czerwca 2024 roku ( faktura – karta 19 akt sprawy). Należność z tej faktury została uiszczona w dniu 5 czerwca 2024 roku ( lista operacji – karty: 21-22 akt sprawy),

35 - nr (...) z terminem zapłaty do 10 czerwca 2024 roku ( faktura – karta 20 akt sprawy). Należność z tej faktury do wysokości 320,78 euro została uiszczona w dniu 11 września 2024 roku ( lista operacji – karty: 21-22 akt sprawy).

36 Fakty przytoczone w pozwie nie były kwestionowane przez pozwaną, a powód wykazał je załączonymi do pozwu dokumentami, w związku z czym Sąd uznał je za przyznane – na podstawie art. 229 k.p.c.

37 Strona pozwana podniosła zarzut potrącenia, powołując się na oświadczenie złożone w piśmie datowanym na 27 stycznia 2025 roku ( pismo – karty: 48-49 orz nota księgowa – karta 36 akt sprawy). Do potrącenia z wierzytelnością powoda z faktury nr (...) przedstawiła wierzytelność z tytułu obciążenia jej mandatami i opłatami karnymi naliczonymi w związku z przewozami wykonywanymi przez powoda w wysokości 3.480,74 euro.

38 Zdaniem Sądu podniesiony przez pozwaną zarzut potrącenia jest nieskuteczny.

39 W świetle art. 203¹ § 1 k.p.c. pierwsza kategoria wierzytelności, które mogą zostać objęte zarzutem potrącenia, wynika ze związku z wierzytelnością dochodzoną pozwem. Ten związek między wierzytelnościami jest skutkiem tego, że muszą one wynikać z tego samego stosunku prawnego, opartego na umowie, delikcie, prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia itd. To pojęcie należy interpretować w sposób ścisły, co oznacza, że nie może stanowić podstawy zarzutu potrącenia wierzytelność pozwanego, która pozostaje w jakimkolwiek związku z wierzytelnością powoda (T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Komentarz. Art. 1–458¹⁶. Tom I. Wyd. 2, Warszawa 2023). W niniejszym przypadku powyższa przesłanka nie została zachowana. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obie wierzytelności wynikają z dwóch różnych stosunków prawnych. Wierzytelność pozwanego wynika z deliktu, podczas gdy powód dochodzi roszczeń z tytułu umowy o świadczenie usług.

40 Zgodnie z treścią przytoczonego powyżej przepisu art. 203¹ k.p.c. jeśli wierzytelność pozwanego nie powstała z tego samego stosunku prawnego, co wierzytelność dochodzona pozwem, to podstawą zarzutu potrącenia ma być tylko wierzytelność pozwanego niesporna lub udowodniona dokumentem niepochodzącym od pozwanego. Jak wskazuje się w doktrynie zgłoszona w zarzucie potrącenia wierzytelność jest niesporna, jeżeli została przyznana przez powoda lub przynajmniej nie została przez niego zaprzeczona. W niniejszym przypadku wierzytelność pozwanej jest sporna, skoro powód wprost zakwestionował istnienie tej wierzytelności co do zasady i wysokości. Sporny charakter wierzytelności wyklucza możliwość przedstawienia jej do potrącenia zgodnie z art. 203¹ k.p.c.

41 Przedmiotem zarzutu potrącenia może być jakakolwiek wymagalna wierzytelność pozwanego, istotne jest, aby została uprawdopodobniona dokumentem, który nie pochodzi wyłącznie od pozwanego. W toku niniejszego postępowania pozwana nie przedstawiła żadnego dokumentu, niepochodzącego wyłącznie od niej, który uprawdopodobniałby istnienie i wysokość wierzytelności. W niniejszym przypadku w celu uprawdopodobnienia swojej wierzytelności pozwana przedłożyła wyłącznie dokumenty prywatne pochodzące od niej w postaci noty obciążeniowej. Tym samym brak było przesłanek do uwzględnienia zarzutu potrącenia.

42 Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił roszczenie powoda w zakresie wynagrodzenia za wykonaną usługę na podstawie art. 750 k.c.

43 Do umowy zawartej przez strony znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, gdyż stronami umowy byli przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 pkt 1 tej ustawy, a przedmiotem umowy - usługi.

44 Z treści art. 7 ust. 1 powołanej ustawy wynika, iż odsetki w niej uregulowane przysługują od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego jeśli wierzyciel spełnił swoje świadczenie i nie otrzymał za nie zapłaty. Wobec powyższego Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych na podstawie powyżej powołanego przepisu.

45 Pozwani, wnosząc o oddalenie powództwa w zakresie rekompensaty za koszty dochodzenie należności, najczęściej powołują się na to, że żądanie to jest nienależne, gdyż narusza zasady współżycia społecznego (art. 5 k.c.). Przepis ten stanowi ochronę osób, wobec których wykonywanie prawa naruszałoby podstawowe zasady porządku prawnego lub byłoby rażąco nieuczciwe wobec okoliczności danej sprawy. W stosunkach gospodarczych pomiędzy przedsiębiorcami, od których oczekuje się większej świadomości prawnej, powoływanie się na ten przepis powinno mieć charakter naprawdę wyjątkowy.

46 Powoływanie się dłużników na wskazaną normę prawną, doprowadziło do daleko idących różnic w orzecznictwie polskich sądów. Niektóre z nich wskazywały, że rekompensata przysługuje od momentu powstania opóźnienia i jest należnym prawem wierzyciela niezależnie od wartości faktury, a niektóre przychylały się do uznania, że przy pewnych okolicznościach żądanie jej zapłaty stanowi nadużycie prawa i oddalały powództwa wierzycieli.

47 Sąd Najwyższy wypowiedział się na ten temat w uchwale z dnia 11 grudnia 2015 r. (sygn. III CZP 94/15), czemu poświęcił jedno zdanie:

48 „Mając jednak na uwadze dolegliwość dla dłużnika takiej sankcji, do sądu orzekającego w sprawach o przyznanie równowartości 40 euro, należy zbadanie, czy w okolicznościach konkretnej sprawy wierzyciel nie nadużył przyznanego mu prawa, biorąc pod uwagę art. 5 k.c.”

49 To stwierdzenie otworzyło pole do badania przez sądy nadużycia prawa przez wierzyciela w kontekście żądania zapłaty rekompensaty za koszty odzyskiwania należności. Głównymi argumentami w sporach były: niewielkie opóźnienie z zapłatą faktur oraz niska kwota faktury, w wielu przypadkach niższa niż rekompensata. Wiele sądów powszechnych oddalało powództwa wierzycieli powołując się właśnie na art. 5 k.c.

50 Zagadnienie to rozważył Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w dniu 4 maja 2023 roku wydał wyrok w sprawie z wniosku Vrchní soud v Praze – Republika Czeska o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym– ALD Automotive s.r.o /DY, działający w charakterze syndyka masy upadłości będącej dłużnikiem spółki GEDEM-STAV (Sprawa C-78/22 ( 1 ), ALD Automotive).

51 Należy przypomnieć, iż główne zadania TSUE obejmują m.in.: interpretację prawa Unii na wniosek sądów krajowych. Ta procedura, znana jako wniosek o wydanie wyroku w trybie prejudycjalnym, jest kluczowym mechanizmem, który pozwala na jednolite stosowanie prawa unijnego we wszystkich państwach członkowskich.

52 Wszystkie decyzje TSUE są wiążące dla sądów krajowych państw członkowskich, które muszą je wprowadzić w życie. W ten sposób Trybunał przyczynia się do utrzymania praworządności w Unii Europejskiej oraz zapewnia, że prawo unijne jest interpretowane i stosowane w sposób jednolity w całej UE.

53 W powołanym powyżej wyroku Trybunał wskazał wprost, iż prawo wierzyciela do rekompensaty nie może być w żaden sposób pozbawiane lub ograniczane.

54 „Art. 6 ust. 1 dyrektywy 2011/7 w związku z ust. 3 tego artykułu i art. 7 ust. 1 akapit drugi lit. c) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by sąd krajowy odmówił zasądzenia stałej kwoty, określonej w pierwszym z tych przepisów, lub ją ograniczył, na podstawie ogólnych zasad krajowego prawa prywatnego, w tym także w przypadku, gdy opóźnienia w płatnościach, które wystąpiły w ramach jednej i tej samej umowy, dotyczą w szczególności niskich, a nawet niższych od tej stałej kwoty kwot.

55 TSUE podkreślił, iż zasada pierwszeństwa prawa Unii wymaga w szczególności dokonywania przez sądy krajowe – w celu zapewnienia skuteczności wszystkich przepisów prawa Unii – wykładni ich prawa krajowego w możliwie najszerszym zakresie zgodnej z prawem Unii (wyroki: z dnia 13 listopada 1990 r., Marleasing, C-106/89, EU:C:1990:395, pkt 8; z dnia 18 stycznia 2022 r., Thelen Technopark Berlin, C-261/20, EU:C:2022:33, pkt 26). W szczególności sąd krajowy, przed którym zawisł spór, jest zobowiązany podczas stosowania przepisów prawa wewnętrznego wydanych w celu transpozycji dyrektywy do dokonywania ich wykładni w świetle treści, jak również celu dyrektywy, aby uzyskać wynik zgodny z zamierzonym przez nią celem (podobnie wyrok z dnia 18 stycznia 2022 r., Thelen Technopark Berlin, C-261/20, EU:C:2022:33, pkt 27, 28). Dopuszczenie, aby sąd krajowy mógł odmówić zasądzenia stałej kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2011/7, lub ją ograniczyć, oznaczałoby umożliwienie mu odstąpienia od ciążącego na nim obowiązku zapewnienia pełnej skuteczności temu przepisowi, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał w wyrokach z dnia 20 października 2022 r., BFF Finance Iberia (C-585/20, EU:C:2022:806) i z dnia 1 grudnia 2022 r., DOMUS-Software (C-370/21, EU:C:2022:947).

56 TSUE zatem jednoznacznie wskazał, iż na sądach krajowych ciąży obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności przepisom ustawy implementowanej w wyniku wykonania dyrektywy unijnej. Sądy mają więc dążyć do wykładni przepisów o rekompensacie w sposób zgodny z celami dyrektywy unijnej, a nie ograniczać ustawowe uprawnienia wierzycieli.

57 Ponadto, TSUE potwierdził, że rekompensata jest należna wierzycielowi również wtedy, gdy wartość faktury jest niska, a nawet niższa niż wysokość rekompensaty.

58 W ocenie Sądu - pozbawianie przedsiębiorców z sektora małych przedsiębiorstw ich prawa do żądana rekompensaty tylko z tego powodu, że ich faktury są wystawiane na małe kwoty, w istocie wypaczało sens przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych i prowadziło do nierównego traktowania wierzycieli.

59 Za ugruntowane w orzecznictwie należy uznać stanowisko, iż na naruszenie zasad współżycia społecznego, nie może powoływać się podmiot, który takie zasady narusza, a jedną z zasad współżycia społecznego jest obowiązek zapłaty własnych zobowiązań. Mając na uwadze powyższe – Sąd uznał roszczenie powoda za uzasadnione co do kwoty 2.710,40 zł. Kwota ta została wyliczona prawidłowo, zgodnie z wytycznymi zawartymi w art. 10 ust. 1 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, co wynika także z informacjami o średnich kursach euro ogłoszonych przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne, dostępnymi na stronie internetowej NBP.

60 Roszczenie o zapłatę rekompensaty staje się wymagalne w pierwszym dniu opóźnienia dłużnika w zapłacie należności. W rezultacie już w kolejnym dniu dłużnik popada w opóźnienie w zapłacie rekompensaty. Powstaje pytanie, czy w związku z tym wierzyciel uprawniony jest do żądania odsetek za opóźnienie od kwoty rekompensaty. Prima facie możliwość taka wydaje się kłócić z istotą tego roszczenia. Rekompensata sama w sobie jest bowiem następstwem z opóźnienia dłużnika, a roszczenie o jej zapłatę jest immanentnie związane z roszczeniem o zapłatę odsetek za opóźnienie od należności pieniężnej z transakcji handlowej. Umożliwienie wierzycielowi dochodzenia odsetek od rekompensaty kreowałoby więc kolejną dolegliwość dla dłużnika, który byłby zobowiązany do zapłaty odsetek za opóźnienie od należności głównej, rekompensaty oraz odsetek za opóźnienie od rekompensaty. Sądy powszechne uznawały, że nie ma podstaw do zasądzenia odsetek od kwoty rekompensaty, gdyż ma ona charakter zbliżony do kosztów sądowych, co do których naliczanie odsetek jest niedopuszczalne. Teza ta straciła na aktualności z powodu wejścia w życie art. 98 § 1¹ k.p.c., który uprawnia do żądania odsetek od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu. Sądy powszechne uznawały także, iż dopuszczenie możliwości naliczania odsetek od rekompensaty prowadzi do nadmiernego obciążenia dłużnika i powstania piramidy roszczeń związanych z opóźnieniem. Z tym ostatnim twierdzeniem trudno się nie zgodzić na gruncie zasad słuszności, lecz nie znajduje ono odzwierciedlenia w przepisach ustawy.

61 Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze świadczeniem pieniężnym, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia i brak jest podstawy pozwalającej na wyłączenie tego przepisu w stosunku do rekompensaty. Wobec powyższego możliwe jest naliczanie odsetek za opóźnienie od kwoty rekompensaty. Mając na uwadze powyższe – Sąd uwzględnił roszczenie powódki w całości, w tym także w zakresie żądania należności ubocznych od kwoty 2.710,40 zł od dnia wniesienia pozwu.

62 Zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu (zgodnie z którą strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu) oraz zasadą kosztów celowych (niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw i celowej obrony), Sąd obciążył pozwanego obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda kosztów procesu. Pod pojęciem kosztów postępowania cywilnego należy rozumieć wszelkie koszty ponoszone przez podmioty postępowania w związku z jego tokiem. Koszty postępowania cywilnego obejmują: koszty sądowe, na które składają się opłaty sądowe (opłata i opłata kancelaryjna), podlegające zwrotowi wydatki sądowe, koszty mediacji, koszty związane z udziałem strony występującej osobiście lub reprezentowanej przez pełnomocnika niewykwalifikowanego, na które składają się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika wykwalifikowanego, na które składają się jego wynagrodzenie i poniesione wydatki, w tym opłata skarbowa od pełnomocnictwa ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 roku, w sprawie III CZP 2/03). Mając na uwadze powyższe za koszty spełniające wskazane warunki, a poniesione przez powoda, który spór wygrał Sąd uznał: opłatę od pozwu w kwocie 500 zł, opłatę za czynności radcy prawnego ustaloną na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 roku poz. 118) – 1.800 zł i opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wysokość opłaty za czynności zawodowego pełnomocnika ustanowionego przez powoda Sąd ustalił na poziomie stawki minimalnej. Sąd podziela bowiem stanowisko orzecznictwa i doktryny prawniczej, że ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za poszczególne czynności lub za udział w postępowaniach rozważył i uwzględnił wszelkie okoliczności charakterystyczne dla danego typu spraw. Tym samym w stawkach minimalnych odzwierciedlona została swoista wycena koniecznego nakładu pracy pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił sądom orzekającym możliwość uwzględnienia nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego. Brak jest przesłanek zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w przedmiotowej sprawie, gdyż wskazane powyżej okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika powoda pozostawała na przeciętnym poziomie.