Uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego w Nowym Sączu z dnia 15 lipca 2026 r., I C 523/26

uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego w Nowym Sączu z dnia 15 lipca 2026 r., I C 523/26

Tekst

1 Sygn. akt I C 523/26 upr

Uzasadnienie

2 wyroku z 15 czerwca 2026 roku

3 (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w O. pozwem z dnia 10 lutego 2026 roku wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanej Z. O. kwoty 16.968,30 zł, w tym 10.000 zł tytułem niespłaconego kapitału udzielonej pożyczki, 4.283,37 zł tytułem odsetek kapitałowych naliczonych przez pożyczkodawcę do dnia wymagalności roszczenia oraz dalsze odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone od kwoty niespłaconego kapitału od dnia postawienia roszczenia w stan wymagalności do dnia przed dniem sporządzenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, 2.684,93 zł tytułem opłat związanych z udzieleniem i obsługą pożyczki zgodnie z tabela opłat. Strona powodowa wskazała, że pozwana w dniu 28 marca 2022 r. zawarła z (...) Sp. z o.o. umowę pożyczki w formie elektronicznej. Pozwana nie dokonywała spłaty pożyczki zgodnie z ustaleniami wynikającymi z umowy.

4 Ponadto pierwotny wierzyciel zbył przysługującą mu wierzytelność względem pozwanej na rzecz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością alternatywna spółka inwestycyjna spółka komandytowa, która następnie zawarła ze stroną powodową umowę cesji wierzytelności.

5 Nakazem zapłaty z dnia 30 marca 2026 roku Sąd Rejonowy w Nowym Sączu I Wydział Cywilny, sygn. akt I Nc 156/26, nakazał, aby pozwana zapłaciła na rzecz strony powodowej kwotę 16.968,30 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 października 2025 r. do dnia zapłaty wraz z kwotą 3.417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się nakazu zapłaty do dnia zapłaty, w tym kwotę 2.400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

6 Sprzeciwem od nakazu zapłaty z dnia 13 kwietnia 2026 roku, pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych podnosząc, że roszczenie nie zostało wykazane. Zdaniem pozwanej strona powodowa nie wskazała w jaki sposób dokonała wyliczenia należności głównej oraz odsetek, a nadto czy na poczet zobowiązania zarachowała jakiekolwiek wpłaty dokonywane przez pozwaną. Strona powodowa nie wykazała również, ze pozwana w jakikolwiek sposób złożyła oświadczenie woli wyrażające zgodę na zawarcie umowy na warunkach wynikających z przedłożonego dokumentu, a w konsekwencji również, że strony zawarły ważną umowę. Umowa z konsumentem powinna być zawarta na piśmie. Strona powodowa ponadto nie wykazała, że pozwana miała możliwość zapoznania się z postanowieniami tej umowy przed jej zawarciem oraz faktu udostępnienia umowy na trwałym nośniku. Pozwana zarzuciła też, że roszczenie o pozaodsetkowe koszty kredytu jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego i stanowi obejście przepisów ustawy o kredycie konsumenckim, a w szczególności art. 36a ust. 1.

7 Pozwana podniosła również zarzut braku legitymacji czynnej strony powodowej wskazując, że warunkiem skuteczności umowy cesji jest istnienie wierzytelności, a przedłożone umowy są kopiami dokumentów, ale nie odpisem oryginału. Ze względu na fakt, że strona powodowa złożyła jedynie kopie dokumentów stanowiące wycinek całości, pozbawiła ona sąd możliwości kontroli, podczas gdy zakryta przez stronę powodową treść mogła zawierać informacje dotyczące zobowiązania pozwanej. Ponadto wyciąg nie może być poświadczony za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika, a jedynie przez notariusza.

8 W odpowiedzi na sprzeciw, pismem z dnia 4 maja 2026 r. strona powodowa wskazała, że umowa została zawarta przez platformę internetową. Podczas jej zawarcia, pozwana podała swoje dane wrażliwe. Strona powodowa podniosła również, że pożyczkodawca wywiązał się z obowiązków wynikających z umowy. Jednocześnie pożyczkodawca nie ma obowiązku wyszczególnienia w jaki sposób została wyliczona prowizja poprzez wskazanie konkretnych kosztów, jakie ma ona pokryć. Zawarcie umowy jest dobrowolne, a pozwana ma pełną zdolność do czynności prawnych i wybrała najbardziej korzystną dla siebie ofertę. Pożyczkodawca dotrzymał obowiązku informacyjnego, a pozwana zaakceptowała całkowitą kwotę do spłaty, dlatego brak jest podstaw do uznania, że warunki umowy zawierają postanowienia nieuzgodnione indywidualnie z pozwaną. Pozwana mogła również odstąpić od umowy, z czego nie skorzystała.

9 Ustosunkowując się do powyższego pozwana podniosła, że brak jest dokumentów które wskazywałyby, że pozwana wnioskowała o udzielenie pożyczki oraz dokonała akceptacji treści zawartych w przedłożonych wydrukach, natomiast przedłożone przez stronę powodową dokumenty nie zawierają informacji, która mogłaby prowadzić do połączenia treści w nich zawartych z przedmiotową umową pożyczki. W ocenie pozwanej, strona powodowa wykazała co najwyżej, że pożyczkodawca dysponował danymi osobowymi pozwanej w postaci jej imienia i nazwiska. Przedłożone wydruki komputerowe nie mogą prowadzić do przyjęcia, że pozwana zawnioskowała o udzielenie pożyczki i zaakceptowała przedstawiane jej warunki. Wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki, nawet jeżeli jest niższa niż ustawowy limit, winna podlegać weryfikacji.

10 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

11 W dniu 28 marca 2022 r. Z. O. zawarła z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w A., za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. z siedzibą w A., umowę pożyczki nr (...). W ramach umowy (...) Sp. z o.o. w A. zobowiązała się do udzielenia Z. O. pożyczki w wysokości 10.000 zł, stanowiącą kwotę całkowitego limitu pożyczki, a Z. O. zobowiązała się ją zwrócić w wysokości i na warunkach określonych w umowie.

12 Zgodnie z § 6 ust. 6.1 i załącznikiem nr 1 wskazanej umowy, Z. O. zobowiązała się do zapłaty w terminie 30 dni, tj. w terminie do 27 kwietnia 2022 r. kwoty 12.800,10 zł, na którą składa się kwota pożyczki, odsetki umowne i prowizja. Zgodnie z § 1 ust 1.12 i § 6 ust. 6.2, odsetki kapitałowe są naliczane przez pożyczkodawcę w wysokości maksymalnych odsetek kapitałowych określonych w art. 359 § 2¹ kc, tj. w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych w stosunku rocznym, przy czym podstawą do obliczania odsetek kapitałowych jest aktualna wysokość kwoty pożyczki pozostającej do spłaty (§ 6 ust. 6.3 zdanie drugie umowy). Z kolei § 1 ust. 1.21 umowy stanowi, że prowizja to koszt związany z przygotowaniem, udzieleniem i uruchomieniem pożyczki, stanowiący wynagrodzenie pożyczkodawcy, który pożyczkobiorca zobowiązany jest uiścić w wysokości podanej w umowie pożyczki.

13 W konsekwencji Z. O. została zobowiązana do zapłaty kwoty 12.800,10 zł, natomiast kwota pożyczki w wysokości 10.000 zł została wypłacona Z. O. na rachunek bankowy nr (...) w dniu 28 marca 2022 r.

14 Dowód: umowa pożyczki z dnia 28 marca 2022 r. nr (...) (k. 51-58), formularz informacyjny (k. 61-63), potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej z dnia 3 listopada 2022 r. (k. 66 i 67).

15 Strona internetowa (...) w zakładce „dokumenty” zawiera publicznie dostępny wzorzec umowy. Ponadto, w związku z rejestracją na stronie internetowej i zawarciem umowy, Z. O. była zobowiązana do uiszczenia opłaty rejestracyjnej w wysokości 0,01 zł, w celu weryfikacji numeru rachunku bankowego (§ 1 ust. 1.15 umowy). Z. O. zapłaciła wskazaną kwotę z rachunku bankowego nr (...) w dniu 28 grudnia 2018 r., podczas potwierdzenia warunków umowy nr (...).

16 Dowód: informacja powszechnie dostępna na stronie internetowej www.finbo.pl, potwierdzenie wykonania przelewu z dnia 28 grudnia 2018 r. (k. 64 i 65).

17 W dniu 15 czerwca 2022 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w A. dokonała przelewu wierzytelności na rzecz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, alternatywna spółka inwestycyjna sp. k. z siedzibą w Z., natomiast w dniu 30 kwietnia 2024 r., (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, alternatywna spółka inwestycyjna sp. k. z siedzibą w Z. dokonała przelewu wierzytelności na rzecz (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w O.. Pismo z dnia 26 lipca 2024 r., adresowane do Z. O., zawiera informację o cesji wierzytelności przysługującej pierwotnie (...) Sp. z o.o. w A..

18 Dowód: umowa cesji nr (...) wraz z załącznikiem (k. 24-25), oświadczenie o zapłacie ceny z dnia 25 listopada 2021 r. (k. 23), umowa przelewu wierzytelności z dnia 30 kwietnia 2024 r. Rep. A. nr (...) (k. 26-46), potwierdzenie zapłaty ceny z dnia 6 maja 2024 r. (k. 112), pismo z dnia 26 lipca 2024 r. (k. 68).

19 Z uwagi na brak wywiązania się przez Z. O. z obowiązków wynikających z umowy, pismem z dnia 26 lipca 2024 r. wierzyciel poinformował, że do dnia 9 sierpnia 2024 r. oczekuje podjęcia kontaktu w związku z uregulowaniem długu.

20 Dowód: pismo z dnia 26 lipca 20204 r. (k. 70-71).

21 Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2026 r., sygn. akt VI Nc-e (...) Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie, VI Wydział Cywilny, umorzył postępowanie zainicjowane pozwem z dnia 24 października 2025 r. Przez J. (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w O. przeciwko Z. O., wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty.

22 Dowód: postanowienie Referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym Lublin-Zach ó d w Lublinie, VI Wydział Cywilny z dnia 5 stycznia 2026 r., sygn. akt VI Nc-e (...).

23 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwość ani rzetelność nie wzbudziła wątpliwości Sądu.

24 Są d zwa żył, co następuje:

25 Powództwo okazało się uzasadnione w całości.

26 Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu braku legitymacji czynnej strony powodowej należy wskazać, że stosownie do treści art. 509 § 1 kc, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Z kolei zgodnie z § 2 przytoczonego przepisu, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Ponadto na podstawie art. 511 kc, umowa przelewu może zostać zawarta w dowolnej formie, lecz jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony. Do przeniesienia wierzytelności należy ją odpowiednio zindywidualizować poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika.

27 W okolicznościach niniejszej sprawy, strona powodowa nabyła wierzytelność przysługującą pierwotnie (...) Sp. z o.o. w A. względem pozwanej od (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, alternatywna spółka inwestycyjna sp. k. z siedzibą w Z.. W celu wykazania przeniesienia wierzytelności, strona powodowa przedłożyła ciąg dokumentacji, w szczególności dwie umowy cesji (wraz z załącznikami zawierającymi oznaczenie wierzytelności) oraz potwierdzenia zapłaty ceny. Nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem pozwanej, w istocie sprowadzającym się do twierdzenia, że przedłożone kopie dokumentów nie stanowią wystarczającego dowodu na wykazanie zawarcia umów cesji i skutecznego przeniesienia wierzytelności, a strona powodowa winna przedłożyć oryginał dokumentu bądź odpis, powołując się przy tym na art. 129 § 2 kpc, jak również z brakiem możliwości poświadczenia za zgodność z oryginałem dokumentów w niniejszej sprawie przez pełnomocnika. Należy wskazać, że strona powodowa nie przedłożyła treści umowy w zakresie ograniczonym w stopniu tak znacznym, że stanowiłaby jedynie wyciąg z umowy. Z kontekstu przedłożonej dokumentacji wynika, że ocenzurowane zostały jedynie fragmenty dotyczące cen nabytych wierzytelności, dane dotyczące innych dłużników czy tajemnicy handlowej.

28 Dokumentacja związana z umowami cesji zawiera dokładne oznaczenie dłużnika, źródło zobowiązania oraz wysokość przysługującej wierzytelności. Dowody te, jak każde inne, podlegają ocenie Sądu na podstawie art. 233 kpc. Ponadto dla ustalenia skutecznego przeniesienia wierzytelności kluczowa jest kwestia zapłaty ceny. Strona powodowa natomiast przedłożyła oświadczenie o zapłacie ceny dotyczącą umowy cesji wierzytelności z dnia 15 czerwca 2022 r. oraz potwierdzenie wykonania przelewu dotyczący umowy cesji wierzytelności z dnia 30 kwietnia 2024 r., co prowadzi do wniosku, że obie te umowy zostały zawarte skutecznie. W konsekwencji strona powodowa jest uprawniona do dochodzenia przedmiotowego roszczenia.

29 Pozwana zakwestionowała ponadto roszczenie co do zasady i wysokości. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zdaniem pozwanej strona powodowa nie wykazała złożenia przez pozwaną oświadczenia woli wyrażającego zgodę na zawarcie umowy na warunkach wynikających z przedłożonej umowy. Okoliczności sprawy wskazują, że umowa ta została zawarta przez strony za pośrednictwem internetu, co oznacza, że pozwana operacji prowadzących do zawarcia umowy dokonała za pośrednictwem strony internetowej i poczty elektronicznej. Do wykazania skutecznego złożenia oświadczenia woli przez pozwaną nie jest jednak konieczne przedłożenie wniosku o udzielenie pożyczki, bowiem fakt złożenia oświadczenia woli może zostać dowiedziony innymi dokumentami. Przedłożona przez stronę powodową umowa zawiera dane osobowe pozwanej, w tym numer PESEL oraz serię i numer dowodu osobistego. Pozwana zatem udostępniła swoje dane osobowe podczas zawarcia umowy, a już sam ten fakt świadczy o wyrażeniu woli związania się jej treścią. Ponadto pozwana otrzymała kwotę pożyczki i nie wykazała chociażby, że podjęła próbę zwrotu kwoty 10.000 zł do podmiotu zlecającego przelew. Jednocześnie wzorzec umowy jest stale udostępniony na stronie internetowej pożyczkodawcy, a zatem zarzut dotyczący naruszenia przez pożyczkodawcę art. 384 kc jest całkowicie bezzasadny.

30 W realiach niniejszej sprawy Sąd za niebudzące wątpliwości uznał twierdzenia strony powodowej o fakcie skutecznego zawarcia umowy pożyczki pomiędzy (...) Sp. z o.o. w A. a pozwaną. Zgodnie natomiast z treścią art. 720 § 1 kc, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Wskazać przy tym należy, iż umowa pożyczki zawarta pomiędzy stronami sporu miała charakter tzw. umowy konsumenckiej, bowiem pierwotny wierzyciel zawierał umowę jako przedsiębiorca, który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie objętym umową. Pozwana miała natomiast status konsumenta, gdyż jest osobą fizyczną, a przy tym dokonała czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową (art. 22¹ kc). Należało zatem zbadać, czy poszczególne postanowienia umowy nie naruszały interesów pozwanej jako konsumenta.

31 Nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy twierdzenie pozwanej, że na podstawie art. 36a ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według wzoru MPKK = (K x 10%) + (K x n/R x 10%). Jednakże zgodnie z art. 36a ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy z dnia 28 marca 2022 r., maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według wzoru MPKK = (K x 25%) + (K x n/R x 30%). W przedmiotowej sprawie całkowita kwota kredytu (K), a zatem maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt (art. 5 pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim), wynosi 10.000 zł, natomiast okres spłaty wyrażony w dniach (n) wynosi 30 dni przy liczbie dni w roku (R) wynoszącej 365 dni. Wobec powyższego, w dacie obowiązywania umowy maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu wynosi 2.746,58 zł. W konsekwencji, prowizja w wysokości 2.656,26 zł nie przekracza ustawowego progu.

32 Na podstawie art. 385¹ § 1 kc, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Sąd winien dokonywać oceny postanowień zawartych umów, a także postanowień samych wzorców umów, co do ich zgodności z prawem. Tym samym postanowienia dotyczące prowizji lub opłat za dodatkowe usługi podlegają ocenie pod kątem abuzywności i to niezależnie od tego czy mieszczą się w limicie określonym w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim. Wprowadzenie nadmiernych kosztów kredytu może bowiem prowadzić do rażącego naruszenia interesów konsumenta, o którym mowa w art. 385¹ § 1 k.c., w szczególności wówczas, gdy świadczone w zamian usługi nie wchodziły racjonalnie w zakres świadczeń wykonanych w ramach zawarcia lub zarządzania umową o kredyt lub gdy kwoty obciążające konsumenta są oczywiście nieproporcjonalne do kwoty pożyczki. Artykuł ten umożliwia badanie adekwatności ceny czy też wynagrodzenia, jeżeli nie dotyczą one świadczenia głównego, natomiast świadczeniem głównym w przypadku umowy pożyczki jest, co do zasady, jej spłata z odsetkami.

33 W rozpoznawanej sprawie pozwana będąca konsumentem obciążona została na podstawie zawartej umowy świadczeniu określonemu jako „prowizja” w wysokości 2.656,26 zł. koszt pożyczki został pozwanej przedstawiony w sposób jasny i czytelny, a pozwana mogła taką umowę zaakceptować lub jej nie podpisać. W ocenie sądu brak jest podstaw do uznania kosztów prowizji za klauzule abuzywne.

34 Nie sposób zgodzić się także z pozwaną, że strona powodowa nie wskazała w jaki sposób dokonała wyliczenia należności głównej i odsetek stanowiących podstawę żądania. Wraz z pozwem przedłożona została bowiem dokumentacja, z której wynikają poszczególne kwoty zobowiązania oraz wskazaniem oprocentowania, a to wysokość kwoty udzielonej pożyczki (10.000 zł), wysokość prowizji (2.656,26 zł), sumy odsetek kapitałowych (143,84 zł przy oprocentowaniu 14%) oraz odsetek ustawowych za opóźnienie (4.139,53). Ponadto strona powodowa w niniejszym postępowaniu dochodziła zasądzenia całej kwoty pożyczki wraz z należnościami ubocznymi, a zatem ciężar udowodnienia, że jakiekolwiek wpłaty zostały dokonane spoczywał na pozwanej. Bezzasadny jest zatem zarzut pozwanej w tym zakresie.

35 W oparciu o powyższe, Sąd zasądził całą dochodzoną pozwem kwotę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 24 października 2025 roku, a to wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, do dnia zapłaty o czym orzeczono w pkt I wyroku.

36 Sąd również odmówił nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Strona powodowa nie podjęła żadnej inicjatywy w zakresie uzasadnienia wniosku o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności, w szczególności nie podjęła próby wykazania, że zwłoka w uzyskaniu przysądzonego świadczenia wykraczałaby poza zwykłe negatywne skutki takiej zwłoki. Należy mieć przy tym na względzie, że strona powodowa w zakresie swojej działalności zajmuje się nabywaniem wierzytelności, a następnie ich windykacją. Z kolei instytucja nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności jako odstępstwo od zasady, że wykonalne są jedynie te orzeczenia, które uzyskały cechę prawomocności, winna być stosowana wyjątkowo w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Okoliczności takie nie mają miejsca w niniejszej sprawie, dlatego też w ocenie Sądu żądanie to nie znajduje uzasadnienia.

37 O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Na koszty procesu złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 1.000 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, tj. łączna kwota 4.617 zł, które sąd zasądził od pozwanej jako strony przegrywającej proces.

38 Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.

39 Zarządzenia:

40 1. (...)

41 1. (...)

42 2. (...)

43 (...)