Wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 4 marca 2020 r., I C 836/18

wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 4 marca 2020 r., I C 836/18

Tekst

1 Sygn. akt: I C 836/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 4 marca 2020 roku

3 Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący:

6 sędzia Krzysztof Połomski

7 Protokolant:

8 starszy sekretarz sądowy Milena Urbanowicz

9 po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 roku w Mrągowie

10 na rozprawie

11 sprawy z powództwa (...) Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W.

12 przeciwko G. B.

13 o zapłatę

14 I. zasądza od pozwanego G. B. na rzecz powoda (...) Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 21.543,79 zł (dwadzieścia jeden tysięcy pięćset czterdzieści trzy złote i siedemdziesiąt dziewięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od:

15 - kwoty 11.043,79 zł (jedenaście tysięcy czterdzieści trzy złote i siedemdziesiąt dziewięć groszy) od dnia 14 listopada 2017 roku do dnia zapłaty,

16 - kwoty 10.500 zł (dziesięć tysięcy pięćset złotych) od dnia 18 czerwca

17 2019 roku do dnia zapłaty,

18 II. nie obciąża pozwanego kosztami procesu,

19 III. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Mrągowie na rzecz adwokata M. D. wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną pozwanemu z urzędu w kwocie 2.400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) powiększone o kwotę 552 zł (pięćset pięćdziesiąt dwa złote) tytułem należnego podatku od towarów i usług (VAT).

20 Dnia 11 sierpnia 2020 roku Sąd Rejonowy w Mrągowie

21 stwierdza, że niniejszy tytuł uprawnia do egzekucji w zakresie punktu I wyroku

22 co do dłużnika G. B. PESEL (...)

23 oraz poleca wszystkim organom, urzędom oraz osobom, których to może dotyczyć,

24 aby postanowienia tytułu niniejszego wykonały, a gdy o to prawnie będą wezwane, udzieliły pomocy.

25 Koszty postępowania klauzulowego należne wierzycielowi od dłużnika wynoszą 120 zł

26 Tytuł wykonawczy wydano pełnomocnikowi wierzyciela radcy prawnemu M. P.

27 Orzeczenie podlega wykonaniu jako prawomocne/natychmiast wykonalne.

28 KRS wierzyciela: (...)

29 Sygn. akt I C 836/18

Uzasadnienie

30 Powód – (...) Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. wystąpił przeciwko G. B. z powództwem o zapłatę kwoty 11.043,79 złotych wraz

31 z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 listopada 2017 roku do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

32 Uzasadniając zgłoszone powództwo wskazał, że w dniu 2 października 2015 roku pozwany kierując bez uprawnień i w stanie nietrzeźwości samochodem osobowym marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) spowodował wypadek drogowy, w wyniku którego W. K. doznała obrażeń. W związku z opisanym zdarzeniem oraz zgłoszeniem szkody w ramach umowy ubezpieczenia OC powód przyznał poszkodowanej kwotę 11.043,79 złotych świadczenie za doznaną krzywdę. Powód podniósł, że domagał się zwrotu tej kwoty od pozwanego w oparciu o art. 43 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku

33 o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, jednakże pozwany nie uiścił żądanej należności.

34 Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 3 stycznia 2018 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie nakazał pozwanemu G. B., aby zapłacił powodowi (...) Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 11.043,79 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 listopada

35 2017 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu.

36 W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany G. B. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

37 W uzasadnieniu wskazał, że powód nie przedstawił żadnych wyliczeń ani okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby wysokość dochodzonego roszczenia regresowego. Nadto podniósł, że Sąd Rejonowy w Mrągowie w sprawie karnej orzekł od pozwanego na rzecz poszkodowanej nawiązkę w kwocie 10.000 złotych, co winno zaspokoić roszczenia cywilnoprawne poszkodowanej.

38 Pismem procesowym z dnia 4 czerwca 2019 roku powód rozszerzył żądanie pozwu, domagając się nadto zasądzenia od pozwanego kwoty 10.500 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pisma zawierającego rozszerzenie pozwu do dnia zapłaty.

39 Sąd ustalił, co następuje:

40 W dniu 2 października 2015 roku G. B. kierując pojazdem marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) spowodował wypadek drogowy, w wyniku którego W. K. doznała poważnych obrażeń w postaci wstrząśnienia mózgu oraz wieloodłamowego złamania miednicy bez przemieszczenia, które naruszyły czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. W chwili zdarzenia nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi i znajdował się w stanie nietrzeźwości.

41 Za spowodowanie tego zdarzenia wyrokiem Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 16 maja 2017 roku sygn. akt II K 41/17 G. B. został skazany na karę łączną jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat. Nadto zasądzono od niego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej oraz nawiązkę w kwocie

42 10.000 złotych na rzecz poszkodowanej W. K..

43 (bezsporne, a nadto dowód: notatka urzędowa – k. 30, wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 24 maja 2016 roku sygn. akt II W 217/16 – k. 31, wyrok Sądu Rejonowego

44 w M. z dnia16 maja 2017 roku sygn. akt II K 41/17 – w aktach sprawy II K 41/17)

45 W chwili zdarzenia z dnia 2 października 2015 roku samochód marki V. (...)

46 o numerze rejestracyjnym (...) był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej

47 w (...) Towarzystwie (...) S.A. z siedzibą w W.. Zakład ubezpieczeń prowadził postępowanie likwidacyjne w zakresie szkody poniesionej przez W. K. i w jego wyniku wypłacono jej świadczenia w łącznej wysokości 21.543,79 złotych.

48 (dowód: informacja z (...) k. 32, dokumentacja z postępowania likwidacyjnego – k. 33-74, k. 143-173)

49 G. B. stopniowo spłaca nawiązkę na rzecz poszkodowanej W. K., lecz robi to nieregularnie i w niewysokich ratach z uwagi na swoją trudną sytuację życiową i finansową. Jest on osobą uzależnioną od alkoholu, po odbytym leczeniu odwykowym, które jednak okazało się na dłuższą metę nieskuteczne. Obecnie zdecydował się na kolejne leczenie odwykowe w zakładzie zamkniętym. Mieszka razem ze swoją matką, która nie pracuje, bo nie może znaleźć pracy. Ma ona 58 lat i nie ma zasiłku dla bezrobotnych, ale jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. G. B. łącznie

50 ma ok. 30.000 złotych długów. Płaci należności za mieszkanie, które należy do matki.

51 (dowód: zeznania świadka W. K. – k. 137-138, zeznania świadka A. R. – k. 138, dokumentacja w aktach spraw III RNs 135/13 i III RNs 117/15, sprzesłuchanie G. B. – k. 111, k. 180v)

52 Sąd zważył, co następuje:

53 Zgłoszone powództwo jest zasadne i zasługiwało na uwzględnienie w całości.

54 Stosownie do treści art. 43 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku

55 o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019r. poz. 2214) zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu,

56 w przypadkach określonych w art. 98 ust. 2 pkt 1 ustawy, przysługuje prawo dochodzenia

57 od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia

58 OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący wyrządził szkodę umyślnie, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów

59 o przeciwdziałaniu narkomanii lub nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa.

60 Podkreślić w tym miejscu należy, iż stosownie do treści art. 11 zd. pierwsze kpc ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego

61 co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Sąd cywilny związany jest ustaleniami dotyczącymi popełnienia przestępstwa – a więc okolicznościami składającymi się na jego stan faktyczny, czyli osobą sprawcy, przedmiotem przestępstwa oraz czynem przypisanym oskarżonemu – które znajdują się w sentencji wyroku. Oznacza

62 to, że sąd – rozpoznając sprawę cywilną – musi przyjąć, że skazany popełnił przestępstwo przypisane mu wyrokiem karnym ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia

63 1977 roku sygn. akt IV PR 63/77, publ. LEX nr 7928). W postępowaniu cywilnym pozwany nie może bronić się zarzutem, że nie popełnił przestępstwa, za które wcześniej został skazany prawomocnym wyrokiem wydanym w postępowaniu karnym, ani też że przestępstwem tym nie wyrządził szkody. Związanie dotyczy, ustalonych w sentencji wyroku, znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia, dotyczących czasu, miejsca, poczytalności sprawcy itp. (tak: Joanna Bodio w: Jakubecki Andrzej (red.), Bodio Joanna, Demendecki Tomasz, Marcewicz Olimpia, Telenga Przemysław, Wójcik Mariusz P., Kodeks postępowania cywilnego. Praktyczny komentarz., Zakamycze 2005). Sąd cywilny może natomiast czynić własne ustalenia w zakresie okoliczności, które nie dotyczą popełnienia przestępstwa, mimo że pozostają w związku z przestępstwem. Ustalenia te mogą różnić się

64 od tych, których dokonał sąd karny ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca

65 2005 roku sygn. akt III CK 642/04, publ. LEX nr 177207). Sąd w postępowaniu cywilnym związany jest także ustaleniem co do osoby pokrzywdzonej, zawartym w sentencji wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2008 roku sygn. akt III CSK 191/08, publ. OSP 2010/1/2).

66 Niewątpliwym na gruncie okoliczności niniejszej sprawy jest, iż wyrok, który zapadł wobec pozwanego, jest wyrokiem karnym skazującym. Wobec powyżej przedstawionych wywodów wiąże on zatem sąd cywilny w ramach rozpoznawanej sprawy.

67 Na gruncie niniejszej sprawy nie ulega zatem wątpliwości, iż po stronie powodowej istniała podstawa do wystąpienia z tzw. roszczeniem regresowym wobec pozwanego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w chwili zdarzenia z dnia 2 października 2015 roku pozwany kierował pojazdem V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, a nadto nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym. Kumulatywnie spełnione zostały zatem in concreto przesłanki

68 z art. 43 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

69 Nie ulega również wątpliwości, że w chwili zdarzenia z dnia 2 października 2015 roku samochód marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) był ubezpieczony

70 od odpowiedzialności cywilnej w (...) Towarzystwie (...) S.A. z siedzibą

71 w W.. Zakład ubezpieczeń prowadził postępowanie likwidacyjne w zakresie szkody poniesionej przez W. K. i w jego wyniku wypłacono jej świadczenia w łącznej wysokości 21.543,79 złotych.

72 W toku procesu pozwany zweryfikował swoje dotychczasowe stanowisko i nie kwestionował podstaw ustalenia wysokości świadczeń przyznanych W. K. w toku postępowania likwidacyjnego. W tej sytuacji bezprzedmiotowe okazały się wnioski dowodowe powoda zawarte w piśmie procesowym z dnia 15 października 2018 roku. Wobec zmiany podejścia do wspomnianego zagadnienia przez pozwanego przeprowadzanie tych dowodów byłoby nieuzasadnione z punktu widzenia ekonomiki procesowej, wobec czego postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 roku zdecydowano o ich oddaleniu.

73 Mając zatem na uwadze powyższe względy – na podstawie art. 448 kc w zw.

74 z art. 43 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 22.05.2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych – orzeczono jak w punkcie I wyroku.

75 O odsetkach od zasądzonej należności orzeczono w oparciu o art. 481 § 1 kc, aprobując wskazane w pozwie i piśmie rozszerzającym żądanie pozwu daty wymagalności.

76 O kosztach procesu (pkt II wyroku) orzeczono w oparciu o regułę z art. 102 kpc wyrażającą tzw. zasadę słuszności przy podziale kosztów procesu. W związku z wynikiem procesu pozwany winien – co do zasady – zwrócić powodowi koszty procesu. Podkreślić jednak należy, iż pozwany znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, co skutkowało zwolnieniem go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. W chwili obecnej próbuje zmienić swoją dotychczasową postawę życiową, podejmuje kolejne leczenie odwykowe od uzależnienia od alkoholu. Próbuje stopniowo spłacać nawiązkę na rzecz poszkodowanej orzeczoną wyrokiem sądu karnego, pomaga w utrzymaniu swojej matki,

77 z którą razem mieszka, a która nie pracuje i nie ma innych źródeł utrzymania. W tych okolicznościach uznać należy, że in concreto zachodził wypadek szczególnie uzasadniony

78 w rozumieniu art. 102 kpc, a rozstrzygnięcie o kosztach procesu w realiach sprawy winno odpowiadać poczuciu sprawiedliwości ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

79 10 października 2012 roku sygn. akt I CZ 66/12, publ. LEX nr 1232749).

80 O kosztach pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze w zw. z § 4 ust. 1 i 3 w zw. z § 8 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( tekst jednolity: Dz. U. z 2019r. poz. 18) jak w punkcie III wyroku.

81 /-/ sędzia Krzysztof Połomski