Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2020 r., II K 162/18

wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2020 r., II K 162/18

Tekst

1 Sygn. akt II K 162/18 (1 Ds 2313.2017)

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Wrocław, dnia 22 stycznia 2020 r.

3 Sąd Rejonowy dla Wrocławia–Śródmieścia we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: sędzia Anna Kochan

5 Protokolant: Bartosz Kauf

6 przy udziale ––––––––––– Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Śródmieście

7 po rozpoznaniu sprawy

8 M. B. (B.)

9 syna M. i M. z domu G.

10 urodzonego (...) w miejscowości O.

(PESEL: (...))

11 oskarżonego o to, że:

12 I. w dniu 4 października 2017 roku we W., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dwukrotnie groził S. W. popełnieniem przestępstwa na jej szkodę w postaci pozbawienia wskazanej pokrzywdzonej życia i podpalenia jej mieszkania, przy czym groźby te wzbudziły u S. W. uzasadnioną obawę ich spełnienia, zaś zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia w okresie od 18 sierpnia 2015 roku do 15 grudnia 2015 roku oraz od 2 listopada 2016 roku do 1 czerwca 2017 roku części kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.,

13 tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k.;

14 II. w dniu 4 października 2017 roku we W. naruszył nietykalność cielesną S. W. w ten sposób, że złapał ją swoimi rękami za szyję, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia w okresie od 18 sierpnia 2015 roku do 15 grudnia 2015 roku oraz od 2 listopada 2016 roku do 1 czerwca 2017 roku części kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.,

15 tj. o czyn z art. 217 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k.

16 III. w dniu 1 września 2017 roku we W. dokonał kradzieży z włamaniem do pomieszczeń przynależnych do działki numer (...) położonej na terenie ROD (...) w taki sposób, że po uprzednim wyłamaniu drzwi wejściowych zabrał w celu przywłaszczenia kosiarkę spalinową marki W. z silnikiem marki S., pompę wodną marki N., pilarkę stołową marki (...), strug elektryczny marki (...), wkrętarkę marki M. z ładowarką, wkrętarkę, piłę łańcuchową marki B. & D., wyrzynarkę, szlifierkę kątową marki (...), które to przedmioty stanowiły mienie o łącznej wartości 2 440,00 złotych, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia w okresie od 18 sierpnia 2015 roku do 15 grudnia 2015 roku oraz od 2 listopada 2016 roku do 1 czerwca 2017 roku części kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.,

17 tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

18 * * *

19 I. uznaje M. B. za winnego czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k., i za to na podstawie art.190 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

20 II. uznaje M. B. za winnego czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 217 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 217 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności;

21 III. uznaje M. B. za winnego czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z tym, że po słowach „stanowiły mienie” dodaje (...)i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

22 IV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. łączy orzeczone kary pozbawienia wolności opisane w pkt I–III wyroku i wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

23 V. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w dniach 4 października 2017 r. godz. 17.20 – 6 października 2017 r. godz. 11.20;

24 VI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonego w całości poprzez zapłatę na rzecz R. S. kwoty 2440 (dwa tysiące czterysta czterdzieści) zł;

25 VII. na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze i na podstawie § 4 i § 17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. K. 1146,48 zł (w tym 270,48 zł VAT) za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem;

26 VIII. na podstawie art. 624 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od kosztów procesu w całości, obciążając nimi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

27 Formularz UK 1

28 Sygnatura akt

29 II K 162/18

30 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

31 1. USTALENIE FAKTÓW

32 1.1. Fakty uznane za udowodnione

33 Lp.

34 Oskarżony

35 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

36 1.1.1.

37 M. B.

38 W dniu 4 października 2017 roku we W. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dwukrotnie groził S. W. popełnieniem przestępstwa na jej szkodę w postaci pozbawienia wskazanej pokrzywdzonej życia i podpalenia jej mieszkania, przy czym groźby te wzbudziły u S. W. uzasadnioną obawę ich spełnienia, zaś zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia w okresie od 18 sierpnia 2015 roku do 15 grudnia 2015 roku oraz od 2 listopada 2016 roku do 1 czerwca 2017 roku części kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

39 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

40 Dowód

41 Numer karty

42 1.1.1.1. opuszczenie przez M. B. jednostki penitencjarnej w dniu 1 czerwca 2017 r. w związku z warunkowym przedterminowym zwolnieniem go z odbywania kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwa kwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., którą to karę odbywał w okresie od 15 sierpnia 2015 r. do 15 grudnia 2015 r. (zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania) i w okresie od 2 listopada 2016 r. do 1 czerwca 2017 r.

43 dane o odbyciu kary pozbawienia wolności

44 k. 27

45 informacja z KRK

46 k. 33-35, 273-275

47 wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 945/15

48 k. 61-62

49 informacja z NOE-SAD

50 k. 63, 257

51 1.1.1.2. zamieszkanie M. B. po wyjściu z Zakładu Karnego z S. W. i ich dwuletnim synem

52 zeznania świadka S. W.

53 k. 1-2, 83-84, 427-428

54 1.1.1.3. wyrzucenie M. B. z mieszkania przez S. W. w lipcu 2017 r., nachodzenie pokrzywdzonej przez M. B., zniszczenie przez niego we wrześniu 2017 r. drzwi od mieszkania S. W.

55 zeznania świadka S. W.

56 k. 1-2, 83-84, 427-428

57 dokumentacja fotograficzna

58 k. 86-88

59 zeznania świadka D. E.

60 k. 91-92, 309, 400

61 1.1.1.4. założenie w dniu 2 listopada 2016 r., w dniu 5 września 2017 r. oraz w dniu 4 października 2017 r. Niebieskiej Karty w związku z podejrzeniem stosowania przemocy wobec S. W. przez M. B., odbywanie się posiedzeń grupy roboczej

62 Niebieska Karta

63 k. 128-131, 135-138, 147-150

64 protokół z posiedzenia grupy roboczej

65 k. 112-113, 121-122, 125-126, 144-145

66 karta monitoringu

67 k. 114, 143

68 zeznania świadka D. E.

69 k. 91-92, 309, 400

70 1.1.1.5. złożenie przez Zespół (...) we W. w dniu 25 października 2017 r. oraz w dniu 13 listopada 2017 r. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez M. B. na szkodę S. W. polegającego na stosowaniu wobec niej przemocy fizycznej i psychicznej oraz na kierowaniu wobec niej gróźb

71 zawiadomienia

72 k. 115, 123

73 1.1.1.6. umorzenie dochodzenia w sprawie znęcania się nad S. W. w okresie od nieustalonego czasu do 3 listopada 2016 r. we W. przez M. B., w ten sposób, że ją bił, dusił, szarpał oraz wyzywał słowami powszechnie uważanymi za obelżywe, tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa oraz w sprawie grożenia M. W. przez M. B. pozbawieniem życia i zdrowia, która to groźba wzbudziła uzasadnioną obawę, że będzie spełniona – wobec braku wniosku o ściganie

74 postanowienie o umorzeniu dochodzenia

75 k. 59

76 1.1.1.7. pojawienie się M. B. dwukrotnie w mieszkaniu S. W. w dniu 4 października 2017 r. i grożenie jej śmiercią i podpaleniem mieszkania, przy jednoczesnym nadpaleniu podczas pierwszego pobytu jednej zasłony w tymże mieszkaniu

77 zeznania świadka S. W.

78 k. 1-2, 8, 427-428

79 zeznania świadka P. M.

80 k. 65, 400

81 zeznania świadka D. M.

82 k. 89, 400-401

83 zeznania świadka D. E.

84 k. 91-92, 309, 400

85 zeznania świadka M. W.

86 k. 204

87 wyjaśnienia oskarżonego

88 k. 222-223

89 1.1.1.8. odczuwanie przez S. W. obaw w związku z kierowanymi w jej kierunku groźbami, jej roztrzęsienie bezpośrednio po zdarzeniu

90 zeznania świadka S. W.

91 k. 1-2, 8, 427-428

92 zeznania świadka P. M.

93 k. 65, 400

94 zeznania świadka D. M.

95 k. 89, 400-401

96 zeznania świadka D. E.

97 k. 91-92, 309, 400

98 zeznania świadka M. W.

99 k. 204

100 1.1.2.

101 M. B.

102 W dniu 4 października 2017 roku we W. naruszył nietykalność cielesną S. W. w ten sposób, że złapał ją swoimi rękami za szyję, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia w okresie od 18 sierpnia 2015 roku do 15 grudnia 2015 roku oraz od 2 listopada 2016 roku do 1 czerwca 2017 roku części kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

103 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

104 Dowód

105 Numer karty

106 1.1.2.1. opuszczenie przez M. B. jednostki penitencjarnej w dniu 1 czerwca 2017 r. w związku z warunkowym przedterminowym zwolnieniem go z odbywania kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwa kwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., którą to karę odbywał w okresie od 15 sierpnia 2015 r. do 15 grudnia 2015 r. (zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania) i w okresie od 2 listopada 2016 r. do 1 czerwca 2017 r.

107 dane o odbyciu kary pozbawienia wolności

108 k. 27

109 informacja z KRK

110 k. 33-35, 273-275

111 wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 945/15

112 k. 61-62

113 informacja z NOE-SAD

114 k. 63, 257

115 1.1.2.2. zamieszkanie M. B. po wyjściu z Zakładu Karnego z S. W. i ich dwuletnim synem

116 zeznania świadka S. W.

117 k. 1-2, 83-84, 427-428

118 1.1.2.3. wyrzucenie M. B. z mieszkania przez S. W. w lipcu 2017 r., nachodzenie pokrzywdzonej przez M. B., zniszczenie przez niego we wrześniu 2017 r. drzwi od mieszkania S. W.

119 zeznania świadka S. W.

120 k. 1-2, 83-84, 427-428

121 dokumentacja fotograficzna

122 k. 86-88

123 zeznania świadka D. E.

124 k. 91-92, 309, 400

125 1.1.2.4. założenie w dniu 2 listopada 2016 r., w dniu 5 września 2017 r. oraz w dniu 4 października 2017 r. Niebieskiej Karty w związku z podejrzeniem stosowania przemocy wobec S. W. przez M. B., odbywanie się posiedzeń grupy roboczej

126 Niebieska Karta

127 k. 128-131, 135-138, 147-150

128 protokół z posiedzenia grupy roboczej

129 k. 112-113, 121-122, 125-126, 144-145

130 karta monitoringu

131 k. 114, 143

132 zeznania świadka D. E.

133 k. 91-92, 309, 400

134 1.1.2.5. złożenie przez Zespół (...) we W. w dniu 25 października 2017 r. oraz w dniu 13 listopada 2017 r. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez M. B. na szkodę S. W. polegającego na stosowaniu wobec niej przemocy fizycznej i psychicznej oraz na kierowaniu wobec niej gróźb

135 zawiadomienia

136 k. 115, 123

137 1.1.2.6. umorzenie dochodzenia w sprawie znęcania się nad S. W. w okresie od nieustalonego czasu do 3 listopada 2016 r. we W. przez M. B., w ten sposób, że ją bił, dusił, szarpał oraz wyzywał słowami powszechnie uważanymi za obelżywe, tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa oraz w sprawie grożenia M. W. przez M. B. pozbawieniem życia i zdrowia, która to groźba wzbudziła uzasadnioną obawę, że będzie spełniona wobec braku wniosku o ściganie

138 postanowienie o umorzeniu dochodzenia

139 k. 59

140 1.1.2.7. pojawienie się M. B. w mieszkaniu S. W. w dniu 4 października 2017 r. w godzinach 12:00-13:00 i złapanie jej oburącz za szyję

141 zeznania świadka S. W.

142 k. 8, 427-428

143 zeznania świadka D. E.

144 k. 91-92, 309, 400

145 wyjaśnienia oskarżonego

146 k. 222-223

147 1.1.3.

148 M. B.

149 W dniu 1 września 2017 roku we W. dokonał kradzieży z włamaniem do pomieszczeń przynależnych do działki numer (...) położonej na terenie ROD (...) w taki sposób, że po uprzednim wyłamaniu drzwi wejściowych zabrał w celu przywłaszczenia kosiarkę spalinową marki W. z silnikiem marki S., pompę wodną marki N., pilarkę stołową marki (...), strug elektryczny marki (...), wkrętarkę marki M. z ładowarką, wkrętarkę, piłę łańcuchową marki B. & D., wyrzynarkę, szlifierkę kątową marki (...), które to przedmioty stanowiły mienie R. S. o łącznej wartości 2.440 złotych, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia w okresie od 18 sierpnia 2015 roku do 15 grudnia 2015 roku oraz od 2 listopada 2016 roku do 1 czerwca 2017 roku części kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

150 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

151 Dowód

152 Numer karty

153 1.1.3.1. opuszczenie przez M. B. jednostki penitencjarnej w dniu 1 czerwca 2017 r. w związku z warunkowym przedterminowym zwolnieniem go od odbywania kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwa kwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., którą to karę odbywał w okresie od 15 sierpnia 2015 r. do 15 grudnia 2015 r. (zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania) i w okresie od 2 listopada 2016 r. do 1 czerwca 2017 r.

154 dane o odbyciu kary pozbawienia wolności

155 k. 27

156 informacja z KRK

157 k. 33-35, 273-275

158 wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 945/15

159 k. 61-62

160 informacja z NOE-SAD

161 k. 63, 257

162 1.1.3.2. skazanie M. B. przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu wyrokiem z 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K 1002/16 za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. na karę ograniczenia wolności

163 wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K 1002/16

164 k. 64

165 informacja z KRK

166 k. 33-35

167 1.1.3.3. znajdowanie się w altanie należącej do R. S. położonej na terenie ROD (...) narzędzi w postaci kosiarki spalinowej marki W. z silnikiem marki S., pompy wodnej marki N., pilarki stołowej marki (...), struga elektrycznego marki (...), wkrętarki marki M. z ładowarką, wkrętarki, piły łańcuchowej marki B. & D., wyrzynarki i szlifierki kątowej marki (...) o łącznej wartości 2.440 zł

168 zeznania świadka R. S.

169 k. 16-17, 155, 309

170 wyjaśnienia oskarżonego

171 k. 31-32, 38-40, 222-223, 308-401

172 1.1.3.4. wejście M. B. w dniu 1 września 2017 r. do altany należącej do R. S. położonej na terenie ROD (...), po uprzednim wyłamaniu łomem drzwi wejściowych do tejże altanki i zabranie stamtąd znajdujących się tam narzędzi, należących do R. S.

173 protokół oględzin miejsca

174 k. 20-22

175 zeznania świadka R. S.

176 k. 16-17, 155, 309

177 wyjaśnienia oskarżonego

178 k. 31-32, 38-40, 222-223, 308-401

179 1.1.3.5. sprzedaż przez M. B. w dniu 1 września 2017 r. w Lombardzie (...) we W. przedmiotów w postaci kosiarki W., pompy ogrodowej, piły (...), wyrzynarki BB-JS, wkrętarki (...), szlifierki kątowej (...), wkrętarki M., hebla (...) i piły elektrycznej B&D za kwotę 430 zł

180 umowa kupna-sprzedaży

181 k. 13

182 wyjaśnienia oskarżonego

183 k. 31-32, 222-223, 308-401

184 1.1.3.6. brak zwrotu R. S. narzędzi skradzionych w dniu 1 września 2017 r.

185 wyjaśnienia oskarżonego

186 k. 308-309

187 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

188 Lp.

189 Oskarżony

190 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

191 1.2.1.

192 M. B.

193 W dniu 4 października 2017 roku we W. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dwukrotnie groził S. W. popełnieniem przestępstwa na jej szkodę w postaci pozbawienia wskazanej pokrzywdzonej życia i podpalenia jej mieszkania, przy czym groźby te wzbudziły u S. W. uzasadnioną obawę ich spełnienia, zaś zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia w okresie od 18 sierpnia 2015 roku do 15 grudnia 2015 roku oraz od 2 listopada 2016 roku do 1 czerwca 2017 roku części kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

194 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

195 Dowód

196 Numer karty

197 1.2.1.1. brak kierowania przez M. B. gróźb wobec S. W. w dniu 4 października 2017 r.

198 Wyjaśnienia oskarżonego

199 k. 31-32, 38-40, 308-309

200 Zeznania świadka P. T. (1)

201 k. 478-479

202 Zeznania świadka P. T. (2)

203 k. 501

204 1.2.1.2. śmianie się przez S. W. podczas zatrzymywania M. B. przez funkcjonariuszy Policji w jej mieszkaniu w dniu 4 października 2017 r.

205 Wyjaśnienia oskarżonego

206 k. 31-32, 38-40, 308-309

207 1.2.2.

208 M. B.

209 W dniu 4 października 2017 roku we W. naruszył nietykalność cielesną S. W. w ten sposób, że złapał ją swoimi rękami za szyję, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia w okresie od 18 sierpnia 2015 roku do 15 grudnia 2015 roku oraz od 2 listopada 2016 roku do 1 czerwca 2017 roku części kary łącznej jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, II Wydział Karny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie II K 945/15 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

210 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

211 Dowód

212 Numer karty

213 1.2.1.1. brak szturchania czy trzymania za szyję S. W. przez M. B. w dniu 4 października 2017 r.

214 Wyjaśnienia oskarżonego

215 k. 31-32, 38-40, 308-309

216 Zeznania świadka P. T. (1)

217 k. 478-479

218 Zeznania świadka P. T. (2)

219 k. 501

220 2. OCena DOWOdów

221 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

222 Lp. faktu z pkt 1.1

223 Dowód

224 Zwięźle o powodach uznania dowodu

225 1.1.1.

226 dane o odbyciu kary pozbawienia wolności

227 Dowód prezentuje niekwestionowane w toku postępowania okoliczności, został sporządzony w oparciu o dane o rzeczywistym odbywaniu kary pozbawienia wolności przez oskarżonego

228 informacja z KRK

229 Dowód stanowi dokument urzędowy, nie był kwestionowany w toku postępowania

230 wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 945/15

231 Dowód stanowi dokument urzędowy, nie był kwestionowany w toku postępowania

232 informacja z NOE-SAD

233 Dowód prezentuje niekwestionowane okoliczności, został sporządzony w oparciu o dane o rzeczywistym odbywaniu kary pozbawienia wolności przez oskarżonego

234 zeznania świadka S. W.

235 Zeznania świadka należało ocenić jako wiarygodne; S. W. co prawda pozostaje w konflikcie z oskarżonym, jednakże w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie sposób odmówić jej zeznaniom wiarygodności; w kwestii kierowania przez M. B. w jej kierunku gróźb, zeznania S. W. potwierdzają świadkowie P. M. i D. M. – funkcjonariusze Policji; potwierdzeniem depozycji pokrzywdzonej są także wyjaśnienia oskarżonego z dnia 12 marca 2018 r.; zeznania S. W. należało ocenić jako logiczne i wewnętrznie spójne, a reakcję na wydarzenia z 4 października 2017 r. jako zgodną z zasadami doświadczenia życiowego; na dokonaną przez Sąd ocenę zeznań tego świadka wpłynęła ocena materiałów wynikających z prowadzonej procedury Niebieskiej Karty; w świetle pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zeznania S. W. należało ocenić jako spójne, logiczne i konsekwentne

236 zeznania świadka D. E.

237 Zeznania świadka należało ocenić jako w pełni wiarygodne; świadek jest osobą obcą dla oskarżonego i pokrzywdzonej, jest pracownikiem MOPS we W. i nawiązała kontakt z S. W. w związku z zainicjowaniem procedury Niebieskiej Karty, przez co jej zeznania w sposób obiektywny przedstawiały znane świadkowi fakty; co znamienne, świadek wyraźnie wskazała, iż S. W. ujawniała niepokój w obecności oskarżonego, co D. E. samodzielnie zaobserwowała; ponadto świadek posiada od S. W. oraz z akt i od dzielnicowego informację o grożeniu pokrzywdzonej przez M. B., co uwiarygadnia zeznania samej S. W. i pozwala ocenić je jako spójne i konsekwentne

238 Niebieska Karta

239 Dokumenty związane z wszczęciem procedury Niebieskiej Karty nie były w toku postępowania kwestionowane, nadto wynikają z zeznań świadka D. E.

240 protokół z posiedzenia grupy roboczej

241 Dokumenty związane z prowadzeniem procedury Niebieskiej Karty nie były w toku postępowania kwestionowane, nadto wynikają z zeznań świadka D. E.

242 karta monitoringu

243 Dokumenty związane z wszczęciem procedury Niebieskiej Karty nie były w toku postępowania kwestionowane, nadto wynikają z zeznań świadka D. E.

244 zawiadomienia

245 Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnionego pracownika Zespołu (...) we W. i odzwierciedlają sytuację panującą w relacjach między S. W. a M. B. zaobserwowaną podczas realizacji procedury Niebieskiej Karty, zaś fakt dokonania takich zawiadomień nie był kwestionowany w toku postępowania

246 postanowienie o umorzeniu dochodzenia

247 Dowód ten stanowi dokument urzędowy, potwierdzając toczące się postępowanie przygotowawcze, treść czynu i podstawę umorzenia postępowania, co nie było kwestionowane w toku postępowania. Brak wniosku o ścignie wskazuje, że pokrzywdzona nie była – jak twierdzi oskarżony – zainteresowana wyłącznie obciążaniem go i wyrzucaniem z mieszkania

248 zeznania świadka P. M.

249 Zeznania świadka należało ocenić jako w pełni wiarygodne; świadek jest osobą obcą dla oskarżonego i pokrzywdzonej, jest funkcjonariuszem Policji, przez co jego zeznania w sposób obiektywny przedstawiały znane świadkowi fakty; P. M. był bezpośrednim świadkiem kierowania przez oskarżonego wobec S. W. gróźb w dniu 4 października 2017 r., ponadto szczegółowo opisywał nawiązany przez pokrzywdzoną w tym dniu kontakt, co uwiarygadnia zeznania samej S. W. i pozwala ocenić je jako spójne i konsekwentne; świadek samodzielnie zaobserwował także reakcję pokrzywdzonej i M. B. bezpośrednio po zdarzeniu

250 zeznania świadka D. M.

251 Zeznania świadka należało ocenić jako w pełni wiarygodne; świadek jest osobą obcą dla oskarżonego i pokrzywdzonej, jest funkcjonariuszem Policji, przez co jego zeznania w sposób obiektywny przedstawiały znane świadkowi fakty; D. M. był bezpośrednim świadkiem kierowania przez oskarżonego wobec S. W. gróźb w dniu 4 października 2017 r., co uwiarygadnia zeznania samej S. W. i pozwala ocenić je jako spójne i konsekwentne; świadek samodzielnie zaobserwował także reakcję pokrzywdzonej i M. B. bezpośrednio po zdarzeniu

252 zeznania świadka M. W.

253 Zeznania świadka należało ocenić za wiarygodne; M. W. co prawda nie była bezpośrednim świadkiem zdarzenia, a całą wiedzę o zdarzeniu posiada od pokrzywdzonej, jednakże treść jej depozycji jest zbieżna z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym

254 wyjaśnienia oskarżonego

255 Wyjaśnienia oskarżonego należało uznać za wiarygodne jedynie częściowo, a to w zakresie jego wyjaśnień z dnia 12 marca 2018 r., kiedy to przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu

256 1.1.2.

257 dane o odbyciu kary pozbawienia wolności

258 Dowód prezentuje niekwestionowane okoliczności, został sporządzony w oparciu o dane o rzeczywistym odbywaniu kary pozbawienia wolności przez oskarżonego

259 informacja z KRK

260 Dowód stanowi dokument urzędowy, nie był kwestionowany w toku postępowania

261 wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 945/15

262 Dowód stanowi dokument urzędowy, nie był kwestionowany w toku postępowania

263 informacja z NOE-SAD

264 Dowód prezentuje niekwestionowane okoliczności, został sporządzony w oparciu o dane o rzeczywistym odbywaniu kary pozbawienia wolności przez oskarżonego

265 zeznania świadka S. W.

266 Zeznania świadka należało ocenić jako wiarygodne; S. W. co prawda pozostaje w konflikcie z oskarżonym, jednakże w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie sposób odmówić jej zeznaniom wiarygodności; w kwestii naruszenia przez oskarżonego nietykalności osobistej pokrzywdzonej zeznania S. W. potwierdza świadek D. E.; potwierdzeniem depozycji pokrzywdzonej są także wyjaśnienia oskarżonego z dnia 12 marca 2018 r.; zeznania S. W. należało ocenić jako logiczne i wewnętrznie spójne, a reakcję na wydarzenia z 4 października 2017 r. jako zgodną z zasadami doświadczenia życiowego; na dokonaną przez Sąd ocenę zeznań tego świadka wpłynęła ocena materiałów wynikających z prowadzonej procedury Niebieskiej Karty; w świetle pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zeznania S. W. należało ocenić jako spójne, logiczne i konsekwentne

267 zeznania świadka D. E.

268 Zeznania świadka należało ocenić w pełni za wiarygodne; świadek jest osobą obcą dla oskarżonego i pokrzywdzonej, jest pracownikiem MOPS we W. i nawiązała kontakt z S. W. w związku z zainicjowaniem procedury Niebieskiej Karty, przez co jej zeznania w sposób obiektywny przedstawiały znane świadkowi fakty; co znamienne świadek wyraźnie wskazała, iż S. W. ujawniała niepokój w obecności oskarżonego, co samodzielnie zaobserwowała; ponadto świadek posiada od S. W. oraz z akt i od dzielnicowego informację o duszeniu pokrzywdzonej przez M. B., co uwiarygadnia zeznania samej S. W. i pozwala ocenić je jako spójne i konsekwentne

269 Niebieska Karta

270 Dokumenty związane z wszczęciem procedury Niebieskiej Karty nie były w toku postępowania kwestionowane, nadto wynikają z zeznań świadka D. E.

271 protokół z posiedzenia grupy roboczej

272 Dokumenty związane z prowadzeniem procedury Niebieskiej Karty nie były w toku postępowania kwestionowane, nadto wynikają z zeznań świadka D. E.

273 karta monitoringu

274 Dokumenty związane z wszczęciem procedury Niebieskiej Karty nie były w toku postępowania kwestionowane, nadto wynikają z zeznań świadka D. E.

275 zawiadomienia

276 Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnionego pracownika Zespołu (...) we W. i odzwierciedlają sytuację panującą w relacjach między S. W. a M. B. zaobserwowaną podczas realizacji procedury Niebieskiej Karty, zaś fakt dokonania takich zawiadomień nie był kwestionowany w toku postępowania

277 postanowienie o umorzeniu dochodzenia

278 Dowód ten stanowi dokument urzędowy, potwierdzając toczące się postępowanie przygotowawcze, treść czynu i podstawę umorzenia postępowania, co nie było kwestionowane w toku postępowania

279 wyjaśnienia oskarżonego

280 Wyjaśnienia oskarżonego należało uznać za wiarygodne jedynie częściowo, a to w zakresie jego wyjaśnień z dnia 12 marca 2018 r., kiedy to przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu

281 1.1.3.

282 dane o odbyciu kary pozbawienia wolności

283 Dowód prezentuje niekwestionowane okoliczności, został sporządzony w oparciu o dane o rzeczywistym odbywaniu kary pozbawienia wolności przez oskarżonego

284 informacja z KRK

285 Dowód stanowi dokument urzędowy, nie był kwestionowany w toku postępowania

286 wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 945/15

287 Dowód stanowi dokument urzędowy, nie był kwestionowany w toku postępowania

288 informacja z NOE-SAD

289 Dowód prezentuje niekwestionowane okoliczności, został sporządzony w oparciu o dane o rzeczywistym odbywaniu kary pozbawienia wolności przez oskarżonego

290 wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K 1002/16

291 Dowód stanowi dokument urzędowy, nie był kwestionowany w toku postępowania

292 zeznania świadka R. S.

293 Zeznania świadka należało ocenić jako w pełni wiarygodne; świadek jest osobą obcą dla oskarżonego, przez co jego zeznania w sposób obiektywny przedstawiały znane świadkowi fakty; ponadto podnoszone przez świadka fakty znajdują potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym w szczególności w wyjaśnieniach oskarżonego

294 wyjaśnienia oskarżonego

295 Wyjaśnienia oskarżonego należało uznać za wiarygodne w pełni w zakresie w jakim odnosił się on do czynu opisanego w sekcji 1.1.3.; M. B. od początku nie kwestionował swojego sprawstwa ani rodzaju i ilości skradzionych narzędzi, a jego wyjaśnienia potwierdzają dowody w postaci zeznań R. S. i umowy kupna-sprzedaży

296 protokół oględzin miejsca

297 Dowód ten nie był kwestionowany w toku postępowania, potwierdza fakty wypływające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego co do sposobu wdarcia się oskarżonego do altany R. S.

298 umowa kupna-sprzedaży

299 Dokument nie był kwestionowany w toku postępowania, potwierdzając ilość i rodzaj narzędzi sprzedanych przez M. B.

300 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

301 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

302 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

303 Dowód

304 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

305 1.1.1., 1.1.2., 1.1.3.

306 materiały z akt sprawy PR 1 Ds. 2313.2017

307 Dowody te nie dotyczyły kwestii istotnych z punktu widzenia niniejszego postępowania, nie dotyczyły okresu objętego postępowaniem; z materiałów tych dla ustaleń faktycznych znaczenie należy przydać wyłącznie postanowieniu o umorzeniu dochodzenia, które dokumentuje toczące się uprzednio postępowanie i powody jego umorzenia

308 materiały z akt sprawy I. O. 28/18

309 (...) te nie dotyczą przedmiotu postępowania, nie zawierają informacji istotnych dla sprawy

310 płyta CD z billingami

311 Dowód ten jest nieprzydatny do stwierdzenia istotnych dla postępowania okoliczności

312 1.2.1.

313 Wyjaśnienia oskarżonego

314 Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim podawał on, iż nie groził S. W. należało uznać za niewiarygodne, albowiem były one niespójne i nielogiczne; po pierwsze należało wyraźnie podnieść, iż kierowane przez M. B. słowa słyszeli także funkcjonariusze Policji, przez co twierdzenia oskarżonego pozostają w jawnej sprzeczności z ich zeznaniami; brak jest przy tym podstaw, aby odmówić wiarygodności policjantom, szczególnie wobec stwierdzenia oskarżonego, że „mógł użyć takich słów”; nadto sprzeczne z zeznaniami w/w świadków są wyjaśnienia oskarżonego dotyczącej reakcji pokrzywdzonej podczas zatrzymywania go w dniu 4 października 2017 r.; biorąc zaś pod uwagę historię relacji pomiędzy oskarżonym a S. W., wynikającą także z ustaleń pracowników Zespołu (...) w ramach procedury Niebieskiej Karty, wyjaśnienia oskarżonego należało uznać jedynie za przyjętą przez niego linię obrony; nie można także tracić z pola widzenia, iż podczas przesłuchania w dniu 12 marca 2018 r. oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w sekcji 1.1.1., zaś jego późniejsze twierdzenia dotyczące okoliczności, w jakich złożył te wyjaśnienia, Sąd ocenił jako nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego

315 Zeznania świadka P. T. (1)

316 Zeznaniom świadka należało odmówić waloru wiarygodności; P. T. (1) nie był obecny przy wydarzeniach z dnia 4 października 2017 r., zaś jego zeznania nacechowane są jego subiektywną opinią na temat oskarżonego i pokrzywdzonej; świadek nie posiadał żadnej wiedzy na temat zdarzenia z dnia 4 października 2017 r., zaś twierdzenia o tym, że S. W. na pewno by mu powiedziała, gdyby oskarżony coś jej zrobił, są jedynie jego niczym nie uzasadnionym przypuszczeniem, a nie twierdzeniem o fakcie

317 Zeznania świadka P. T. (2)

318 Zeznaniom świadka należało odmówić waloru wiarygodności; P. T. (2) nie był obecny przy wydarzeniach z dnia 4 października 2017 r., zaś jego zeznania nacechowane są jego subiektywną opinią na temat oskarżonego i pokrzywdzonej; świadek nie posiadał żadnej wiedzy na temat zdarzenia z dnia 4 października 2017 r., zaś twierdzenia o tym, że oskarżony na pewno nie groziłby pokrzywdzonej, są jedynie jego przypuszczeniem, a nie twierdzeniem o fakcie

319 1.2.2.

320 Wyjaśnienia oskarżonego

321 Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim podawał on, iż nie szarpał on S. W. ani nie trzymał on jej za szyję należało uznać za niewiarygodne, albowiem były one niespójne i nielogiczne; co prawda poza S. W. nie było innych świadków tego zdarzenia, a samo zdarzenie nie pozostawiło widocznych śladów na ciele pokrzywdzonej, jednakże z pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało pokrzywdzonej dać wiarę w zakresie poczynionego przez nią opisu zachowania oskarżonego; biorąc zaś pod uwagę historię relacji pomiędzy oskarżonym a S. W., wynikającą także z ustaleń pracowników Zespołu (...) w ramach procedury Niebieskiej Karty, wyjaśnienia oskarżonego należało uznać jedynie za przyjętą przez niego linię obrony; nie można także tracić z pola widzenia, iż podczas przesłuchania w dniu 12 marca 2018 r. oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w sekcji 1.1.2., zaś jego twierdzenia dotyczące okoliczności w jakich złożył takowe wyjaśnienia Sąd ocenił jako nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego

322 Zeznania świadka P. T. (1)

323 Zeznaniom świadka należało odmówić waloru wiarygodności; P. T. (1) nie był obecny przy wydarzeniach z dnia 4 października 2017 r., zaś jego zeznania nacechowane są jego subiektywną opinią na temat oskarżonego i pokrzywdzonej; świadek nie posiadał żadnej wiedzy na temat zdarzenia z dnia 4 października 2017 r., zaś twierdzenia o tym, że S. W. na pewno by mu powiedziała, gdyby oskarżony coś jej zrobił są jedynie jego przypuszczeniem, a nie twierdzeniem o fakcie

324 Zeznania świadka P. T. (2)

325 Zeznaniom świadka należało odmówić waloru wiarygodności; P. T. (2) nie był obecny przy wydarzeniach z dnia 4 października 2017 r., zaś jego zeznania nacechowane są jego subiektywną opinią na temat oskarżonego i pokrzywdzonej; świadek nie posiadał żadnej wiedzy na temat zdarzenia z dnia 4 października 2017 r., zaś twierdzenia o tym, że oskarżony „w życiu nie podniósłby na nią ręki”, są jedynie jego przypuszczeniem, a nie twierdzeniem o fakcie

326 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

327 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

328 Oskarżony

329 ☒

330 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

331 I

332 M. B.

333 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

334 Zgodnie z dyspozycją art. 190 § 1 k.k. przestępstwo popełnia ten, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Pokrzywdzony winien w świetle znamion tego przestępstwa traktować groźbę poważnie i uznawać jej spełnienie za rzeczywiście możliwe. Uzasadniona obawa, w konstrukcji tego przepisu, jest tym elementem, który pozwala ująć i zweryfikować, czy subiektywne odczucie obawy pokrzywdzonego co do spełnienia groźby miało obiektywne (uzasadnione) podstawy. Nie wystarczy zatem, że pokrzywdzony oświadczy, iż obawiał się spełnienia groźby, konieczne jest bowiem dokonanie oceny, czy jego przekonanie miało obiektywne podstawy w ustalonych okolicznościach. Obiektywizacja podstawy wymaga zaś oceny w oparciu zarówno o osobowość pokrzywdzonego, jak i okoliczności, które pozwalają stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek o podobnej osobowości, cechach psychiki, intelektu co pokrzywdzony, w ustalonych okolicznościach, uwzględniając także wcześniejsze ewentualne relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, towarzyszące wypowiedziom zachowania, uznałby groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia (tak: wyrok SN z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt V KK 372/16).

335 Z dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych bezspornie wynika, iż oskarżony M. B. groził S. W. śmiercią i podpaleniem mieszkania, a zatem popełnieniem przestępstw określonych w art. 148 § 1 k.k. i w art. 288 § 1 k.k Groźby te wywołały u pokrzywdzonej obawę ich spełnienia, co wynika nie tylko z jej zeznań, ale także z zaobserwowanej przez funkcjonariuszy Policji reakcji S. W.. Należało także stwierdzić, iż obawa pokrzywdzonej była usprawiedliwiona – oskarżony był z nią w konflikcie, w przeszłości był karany, zniszczył drzwi do mieszkania S. W., zaś w tym samym dniu nadpalił w tymże mieszkaniu zasłonkę, a ponadto toczyła się w związku z jego postawą wobec pokrzywdzonej procedura Niebieskiej Karty. Obiektywnie zatem każda osoba na skutek podobnych gróźb odczuwałaby obawę, że groźba zostanie spełniona. Jednocześnie, odnosząc się do stanowiska oskarżonego, należało nadmienić, iż o wyczerpaniu znamion przestępstwa z art. 190 § k.k. nie świadczy zamiar sprawcy co do realizacji groźby. Irrelewantne pozostają zatem jego twierdzenia o tym, że nie miał zamiaru spełnić owych gróźb.

336 Czyn oskarżonego został popełniony przez niego w warunkach powrotu do przestępstwa, określonego w art. 64 § 1 k.k. M. B. był już bowiem uprzednio skazany za czyny z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. W myśl art. 115 § 3 k.k. przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne. W ocenie Sądu nie budzi zaś wątpliwości, że w realiach niniejszej sprawy przestępstwa stypizowane w art. 157 § 1 k.k. i w art. 190 § 1 k.k. są przestępstwami podobnymi, albowiem popełnione zostały z zastosowaniem przemocy i z groźbą jej użycia. Przestępstwo spowodowania średniego uszczerbku na zdrowiu wiąże się bowiem z użyciem przemocy, zaś przestępstwo z art. 190 § 1 k.k., polegające na groźbie pozbawienia życia, wiąże się z groźbą użycia przemocy (tak: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 19 listopada 2003 r., sygn. akt II AKz 845/03).

337 ☒

338 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

339 II

340 M. B.

341 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

342 Zgodnie z dyspozycją art. 217 § 1 k.k. przestępstwo popełnia ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną. Naruszeniem nietykalności cielesnej są wszystkie czynności oddziałujące na ciało innej osoby, które nie są przez nią akceptowane. Naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z powstaniem obrażeń, jednakże musi mieć ono wymiar fizyczny (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. aky II AKa 137/12).

343 Z dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych bezspornie wynika, iż oskarżony M. B. w dniu 4 października 2017 r. naruszył nietykalność cielesną S. W., w ten sposób, że złapał ją oburącz za szyję. Oczywiste jest to, że była to czynność oddziałująca na ciało pokrzywdzonej i nie była przez nią akceptowana.

344 Czyn oskarżonego został popełniony przez niego w warunkach powrotu do przestępstwa, określonego w art. 64 § 1 k.k. M. B. był już bowiem uprzednio skazany za czyny z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. W myśl art. 115 § 3 k.k. przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne. W ocenie Sądu nie budzi zaś wątpliwości, że przestępstwa stypizowane w art. 157 § 1 k.k. i w art. 217 § 1 k.k. są przestępstwami podobnymi, albowiem należą do tego samego rodzaju. Zauważyć należy, iż podstawą ustalenia przynależności porównywanych typów przestępstw do tego samego rodzaju może być każde z atakowanych nimi dóbr, bez znaczenia, czy mieści się ono w głównym, czy ubocznym przedmiocie ochrony (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt V KK 33/16). Przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. oraz z art. 217 § 1 k.k. chronią nietykalność cielesną człowieka.

345 ☒

346 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

III

347 M. B.

348 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

349 Zgodnie z dyspozycją art. 279 § 1 k.k. przestępstwo popełnia ten, kto kradnie z włamaniem. Włamanie polega zaś na usunięciu przez sprawcę przeszkody materialnej, będącej częścią konstrukcji pomieszczenia zamkniętego lub specjalnym zamknięciem tego pomieszczenia utrudniającym dostęp do jego wnętrza (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II KK 259/13).

350 Z dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych bezspornie wynika, iż oskarżony M. B. w dniu 1 września 2017 r. we W. włamał się do pomieszczeń przynależnych do działki numer (...) położonej na terenie ROD (...), poprzez wyłamanie drzwi wejściowych w altanie. Oskarżony, co również jest bezsporne, zabrał z owej altany, działając z zamiarem kierunkowym, znajdujące się tam narzędzia, które następnie sprzedał w lombardzie. Jego działanie wypełniało znamiona kradzieży z włamaniem.

351 Czyn oskarżonego został popełniony przez niego w warunkach powrotu do przestępstwa, określonego w art. 64 § 1 k.k. M. B. był już bowiem uprzednio skazany za czyn z art. 281 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. W myśl art. 115 § 3 k.k. przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne. W ocenie Sądu nie budzi zaś wątpliwości, że przestępstwa stypizowane w art. 279 § 1 k.k. i w art. 281 k.k. są przestępstwami podobnymi, albowiem należą do tego samego rodzaju – dobrem chronionym tymi przestępstwami jest mienie.

352 ☐

353 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

354 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

355 ☐

356 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

357 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

358 ☐

359 3.4. Umorzenie postępowania

360 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

361 ☐

362 3.5. Uniewinnienie

363 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

364 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

365 środki związane z poddaniem sprawcy próbie

366 Oskarżony

367 Punkt rozstrzygnięcia

368 z wyroku

369 Punkt z wyroku odnoszący się

370 do przypisanego czynu

371 Przytoczyć okoliczności

372 M. B.

373 I

374 - wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego są duże;

375 - na ocenę stopnia winy oskarżonego wpływa to, że będąc osobą dorosłą i poczytalną miał on możliwość pokierowania swoim postępowaniem,

376 - na ocenę stopnia społecznej szkodliwości wpływa między innymi rodzaj naruszonego dobra, jakim jest wolność człowieka od obawy przed popełnieniem na jego szkodę lub szkodę osoby mu najbliższej przestępstwa,

377 - sposób popełnienia przez oskarżonego przestępstwa, polegał na groźbie użycia wobec S. W. przemocy, zaś okoliczności popełnienia tegoż przestępstwa, to jest w mieszkaniu pokrzywdzonej, bez obecności świadków i po uprzednim zastraszaniu S. W. (zniszczenie drzwi, nadpalenie zasłony) oraz przy uwzględnieniu panujących pomiędzy M. B. a pokrzywdzoną relacji, skutkowały negatywną oceną postawy oskarżonego, którą uznać należało za wysoce naganną,

378 - oskarżony działał umyślnie i bez powodu, co dodatkowo ujemnie wpływa na ocenę społecznej szkodliwości jego czynu,

379 - mając na uwadze treść art. 53 § 1 k.k. Sąd jako okoliczność obciążającą uznał uprzednią karalność oskarżonego – M. B. dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 k.k.,

380 - w ocenie Sądu w stosunku do oskarżonego nie istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna – pomimo uprzedniego skazania i odbycia części kary pozbawienia wolności w warunkach izolacyjnych, popełnił on ponownie czyn zabroniony o dużym stopniu społecznej szkodliwości,

381 - w świetle powyższego zdaniem Sądu karą adekwatną do winy oskarżonego będzie kara 6 miesięcy pozbawienia wolności – w realiach niniejszej sprawy cele postępowania, wobec demoralizacji oskarżonego, nie mogłyby bowiem zostać skutecznie wypełnione poprzez zastosowanie kary nieizolacyjnej, czy to w odniesieniu do całości kary czy też do części tejże kary, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 37b k.k.,

382 - Sąd miał na względzie fakt, iż instytucja przewidziana w art. 37b k.k. zasadniczo winna być stosowana do osób, które po raz pierwszy stykają się z represją karną, jako że krótkotrwały pobyt takich osób w zakładzie karnym skutecznie wpłynie na ich resocjalizację, zaś w przypadku osób zdemoralizowanych, popełniających przestępstwo w warunkach recydywy, takich jak oskarżony, stosowanie art. 37b k.k. mija się z jego celem,

383 - w kwestii zaś wymiaru kary pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze ustawowe zagrożenie karą czynu z art. 190 § 1 k.k. i ocenił, iż kara 6 miesięcy pozbawienia wolności skutecznie wypełni względem oskarżonego cele prewencji indywidualnej, a także jawi się jako odpowiednia w świetle zasad prewencji generalnej

384 M. B.

385 II

386 - wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie są znaczne, aczkolwiek zdecydowanie wyższe niż znikome;

387 - na ocenę stopnia winy oskarżonego wpływa to, że będąc osobą dorosłą i poczytalną miał on możliwość pokierowania swoim postępowaniem,

388 - na ocenę stopnia społecznej szkodliwości wpływa między innymi rodzaj naruszonego dobra, jakim jest nietykalność cielesna,

389 - czyn oskarżonego nie wyrządził w zdrowiu pokrzywdzonej żadnej szkody, nie pozostawił na jej ciele widocznych śladów i de facto sprowadzał się jedynie do przytrzymania S. W. oburącz za szyję,

390 - z relacji pokrzywdzonej nie wynika także, ażeby sposób i okoliczności popełnienia czynu uprawdopodabniały możliwość wyrządzenia jej przez oskarżonego szkody w jakimkolwiek rozmiarze,

391 - w ocenie Sądu okoliczności czynu dawały podstawę by uznać, iż motywacją oskarżonego było zastraszenie pokrzywdzonej,

392 - oskarżony działał umyślnie co ujemnie wpływa na ocenę społecznej szkodliwości jego czynu,

393 - mając na uwadze treść art. 53 § 1 k.k. Sąd jako okoliczność obciążającą uznał uprzednią karalność oskarżonego – M. B. dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 k.k.,

394 - w ocenie Sądu w stosunku do oskarżonego nie istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna – pomimo uprzedniego skazania i odbycia części kary pozbawienia wolności w warunkach izolacyjnych, popełnił on ponownie czyn zabroniony,

395 - w świetle powyższego zdaniem Sądu karą adekwatną do winy oskarżonego będzie kara 1 miesiąca pozbawienia wolności – w realiach niniejszej sprawy cele postępowania, wobec demoralizacji oskarżonego, nie mogłyby bowiem zostać skutecznie wypełnione poprzez zastosowanie kary nieizolacyjnej, czy to w odniesieniu do całości kary czy też do części tejże kary, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 37b k.k.,

396 - Sąd miał na względzie fakt, iż instytucja przewidziana w art. 37b k.k. zasadniczo winna być stosowana do osób, które po raz pierwszy stykają się z represją karną, jako że krótkotrwały pobyt takich osób w zakładzie karnym skutecznie wpłynie na ich resocjalizację, zaś w przypadku osób zdemoralizowanych, popełniających przestępstwo w warunkach recydywy, takich jak oskarżony, stosowanie art. 37b k.k. mija się z jego celem,

397 - w kwestii wymiaru kary pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze ustawowe zagrożenie karą czynu z art. 217 § 1 k.k. i ocenił, iż kara 1 miesiąca pozbawienia wolności skutecznie wypełni względem oskarżonego cele prewencji indywidualnej, a także jawi się jako odpowiednia w świetle zasad prewencji generalnej

398 M. B.

III

399 - wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego są duże;

400 - na ocenę stopnia winy oskarżonego wpływa to, że będąc osobą dorosłą i poczytalną miał on możliwość pokierowania swoim postępowaniem,

401 - na ocenę stopnia społecznej szkodliwości wpływa między innymi rodzaj naruszonego dobra, jakim jest mienie,

402 - czyn oskarżonego wyrządził w majątku pokrzywdzonego R. S. szkodę obejmującą wartość skradzionych narzędzi w wysokości 2.440 zł, a także uszkodzenia w altanie pokrzywdzonego, do której M. B. się włamał,

403 - oskarżony popełnił czyn w okresie niedługim po opuszczeniu zakładu karnego,

404 - oskarżony działał umyślnie, a jego motywacją było osiągnięcie korzyści majątkowej poprzez sprzedaż skradzionych przedmiotów, co ujemnie wpływa na ocenę społecznej szkodliwości jego czynu,

405 - mając na uwadze treść art. 53 § 1 k.k. Sąd jako okoliczność obciążającą uznał uprzednią karalność oskarżonego – M. B. dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 k.k.,

406 - w ocenie Sądu w stosunku do oskarżonego nie istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna – pomimo uprzedniego skazania i odbycia części kary pozbawienia wolności w warunkach izolacyjnych, popełnił on ponownie czyn zabroniony,

407 - w świetle powyższego zdaniem Sądu karą adekwatną do winy oskarżonego będzie kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności – w realiach niniejszej sprawy cele postępowania, wobec demoralizacji oskarżonego, nie mogłyby bowiem zostać skutecznie wypełnione poprzez zastosowanie kary nieizolacyjnej, czy to w odniesieniu do całości kary czy też do części tejże kary, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 37b k.k.,

408 - Sąd miał na względzie fakt, iż instytucja przewidziana w art. 37b k.k. zasadniczo winna być stosowana do osób, które po raz pierwszy stykają się z represją karną, jako że krótkotrwały pobyt takich osób w zakładzie karnym skutecznie wpłynie na ich resocjalizację, zaś w przypadku osób zdemoralizowanych, popełniających przestępstwo w warunkach recydywy, takich jak oskarżony, stosowanie art. 37b k.k. mija się z jego celem,

409 - w kwestii zaś wymiaru kary pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze wysokość wyrządzonej szkody oraz ustawowe zagrożenie karą czynu z art. 279 § 1 k.k. i ocenił, iż kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności skutecznie wypełni względem oskarżonego cele prewencji indywidualnej, a także jawi się jako odpowiednia w świetle zasad prewencji generalnej

410 M. B.

411 IV

412 - mając na uwadze treść art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy, kierując się zasadą absorpcji,

413 - czyny M. B. naruszały co prawda różne dobra prawne i skierowane były przeciwko różnym pokrzywdzonym, jednakże zostały przez niego popełnione w nieznacznym odstępie czasowym,

414 - powyższe uzasadnia orzeczenie kary łącznej w wymiarze najsurowszej kary jednostkowej, co w wystarczającym stopniu wypełni cele kary wobec oskarżonego

415 M. B.

416 VI

417 - przypisany oskarżonemu czyn, opisany w sekcji 1.1.3. został popełniony na szkodę R. S., który do chwili orzekania nie otrzymał ani zwrotu skradzionych przez M. B. narzędzi ani zwrotu równowartości tychże rzeczy

418 - mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu konieczne stało się zobowiązanie oskarżonego do naprawienia wyrządzonej R. S. szkody, poprzez zapłatę przez M. B. kwoty 2.440 zł

419 - oskarżony z popełnionego czynu odniósł korzyść majątkową, jako że sprzedał skradzione narzędzia, co dodatkowo uzasadnia zasądzenie od niego na rzecz pokrzywdzonego obowiązku naprawienia szkody

420 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

421 Oskarżony

422 Punkt rozstrzygnięcia

423 z wyroku

424 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

425 Przytoczyć okoliczności

426 M. B.

427 V

428 W związku z zatrzymaniem oskarżonego na etapie postępowania przygotowawczego konicznym stało się zaliczenie okresu jego zatrzymania, a to od 4. października 2017 r., godz. 17:20 do 6 października 2017 r., godz. 11:20 na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności

429 M. B.

VII

430 Oskarżony w niniejszym postępowaniu korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, stąd też na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 17 ust. 1 pkt 3 oraz § 4 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu koniecznym stało się zasądzenie na rzecz adw. W. K. kwoty 1.146,48 zł. Jako, że w niniejszej sprawie odbyło się z udziałem obrońcy dziewięć terminów rozprawy, należało podwyższyć należną stawkę, tj. 420 zł o 672 zł (420 zł x 20 % x 8). Przyznaną kwotę należało nadto podwyższyć o wartość podatku VAT.

431 6. inne zagadnienia

432 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

433 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

434 7. KOszty procesu

435 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

436 Przytoczyć okoliczności

VIII

437 Mając na uwadze treść art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym nie wymierzył mu opłaty, uznając, że w obecnej sytuacji osobistej i majątkowej oskarżony nie byłby w stanie tychże kosztów uiścić.

438 7. Podpis

439 SSR Anna Kochan