Wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2020 r., III K 330/19

wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2020 r., III K 330/19

Tekst

1 Sygn. akt: III K 330/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 10 czerwca 2020 r.

3 Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia Tomasz Kaszyca

5 Protokolant: Anna Pietrzyk

6 przy udziale Prokuratora nie stawił się

7 po rozpoznaniu w dniach: 22 stycznia, 28 lutego, 24 marca, 28 kwietnia, 28 maja 2020 r.

8 sprawy:

9 I. A. R. (I. A. R.) - syna A. R. M. (ojciec) i N. (matka), ur. (...) w S. ((...)),

10 oskarżonego o to, że:

11 I. w okresie od lutego 2012 roku do września 2012 roku we W. i innych miejscowościach D. oraz U., S. oraz P., działając z góry podjętym zamiarem, w warunkach czynu ciągłego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez R. M. i w skład której wchodzili U. Ł., J. F., S. R. i inne nieustalone osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na organizowaniu wbrew obowiązującym przepisom prawa, nielegalnego przekraczania granicy R. przez obywateli P. i I., a następnie w zamian za uzyskane od nielegalnych cudzoziemców korzyści majątkowe w kwocie łącznej nie mniejszej niż 157.310 złotych umożliwianie i ułatwianie im pobytu w P., poprzez zapewnianie lokali mieszkalnych na terenie W. i L., dostarczanie żywności, oraz udzielanie pomocy w składaniu wniosków w trybie ustawy o abolicji w (...) Urzędzie Wojewódzkim we W. oraz w toku prowadzonego postępowania administracyjnego poprzez zapewnienie im transportu z L. do W.;

12 tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k.

13 II. w okresie od lutego 2012 roku do lipca 2012 roku we W., działając wspólnie i w porozumieniu z R. M., U. Ł., J. F., S. R. i innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej zorganizował wbrew przepisom, nielegalne przekraczania granicy R. przez obywateli P. i I. w osobach: M. H. (1) oraz innych nieustalonych osób, a następnie w zamian za uzyskane korzyści majątkowe w kwocie nie mniejszej niż 12.411 złotych umożliwił i ułatwił im pobyt na terenie P., poprzez zapewnienie im mieszkań na terenie W. i L., w których przebywali, dostarczenie żywność oraz udzielanie pomocy w złożeniu wniosków w trybie ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium (...) oraz o zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom o ochrony na terytorium (...) i ustawy o cudzoziemcach w (...) Urzędzie Wojewódzkim we W. poprzez transportowanie cudzoziemców z L. do W. samochodem marki F. (...), przy czym przestępstwa tego dokonał działając w zorganizowanej grupie przestępczej, czyniąc sobie z niego stałe źródło dochodów;

14 tj. o czyn z art. 264 § 3 k.k. i art. 264a § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 kk. w zw. z art. 65 §1 k.k.

15 III. w dniu 1 września 2012 roku w L., działając z bezpośrednim zamiarem spowodowania uszczerbku na zdrowiu, używając narzędzia w postaci noża z metalowym ostrzem, zaatakował obywatela I. S. K., czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci rany przedramienia lewego, które nie naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej dni siedmiu, przy czym nieumyślnie swoim zachowaniem spowodował, iż powstałe obrażenia naraziły S. K. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, czym działał na szkodę S. K.,

16 tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k. i art. 160 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

17 ********

18 oskarżonego I. A. R. (I. A. R.) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I. części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

19 I. oskarżonego I. A. R. (I. A. R.) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II. części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 264 § 3 k.k. i art. 264a § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 kk. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 264 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 84 (osiemdziesiąt cztery) stawki grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 100 (sto) złotych;

20 II. oskarżonego I. A. R. (I. A. R.) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III. części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 157 § 2 k.k. i art. 160 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

21 III. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzone powyżej kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemu I. A. R. (I. A. R.) karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

22 IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu I. A. R. (I. A. R.) okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie w ten sposób, iż na poczet orzeczonej grzywny zalicza okres od 29 lutego 2016 r. do 11 kwietnia 2016 r., przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada dwóm dziennym stawkom, a okresy od 12 kwietnia 2016 r. do 28 kwietnia 2016 r. oraz od 29 kwietnia 2019 r. g. 15:35 r. do 10 czerwca 2020 r. zalicza na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności, uznając, iż obie kary zostały wykonane w całości;

23 V. na podstawie art. 624 k.p.k. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu, obciążając nimi Skarb Państwa, w tym odstępuje od wymierzenia opłaty.

Uzasadnienie

24 Formularz UK 1

25 Sygnatura akt

26 III K 330/19

27 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

28 1. USTALENIE FAKTÓW

29 1.1. Fakty uznane za udowodnione

30 Lp.

31 Oskarżony

32 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

33 1.1.1.

34 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

35 Dowód

36 Numer karty

37 1.1.2.

38 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

39 Dowód

40 Numer karty

41 1.1.3.

42 I. A.

43 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

44 Dowód

45 Numer karty

46 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

47 Lp.

48 Oskarżony

49 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

50 1.2.1.

51 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

52 Dowód

53 Numer karty

54 2. OCena DOWOdów

55 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

56 Lp. faktu z pkt 1.1

57 Dowód

58 Zwięźle o powodach uznania dowodu

59 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

60 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

61 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

62 Dowód

63 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

64 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

65 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

66 Oskarżony

67 ☒

68 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

69 I.

70 I. A.

71 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

72 Sąd nie miał wątpliwości, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu opisanego w pkt. I. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.

73 Wskazać należy, iż grupa przestępcza składać się musi z co najmniej trzech osób i cechować się powinna pewnym zorganizowaniem, a także powinna posiadać założony cel polegający na wielokrotnym popełnianiu przestępstw. Przez wymagane ustawą "zorganizowanie" grupy rozumie się, że grupa taka funkcjonuje zgodnie z pewnymi ustalonymi regułami i posiada wewnętrzną strukturę, zatem poszczególni jej

74 członkowie pełnią określone funkcje bądź role. Członkowie grupy mogą przy tym

75 dokonywać ich w różnych układach personalnych. Łączyć ich musi wspólna chęć

76 popełniania przestępstw, jak i gotowość ich popełniania na rzecz grupy. „ Branie udziału” polega na przynależności do grupy, akceptowaniu zasad, które nią rządzą, wykonywaniu poleceń osób stojących w hierarchii grupy odpowiednio wyżej.

77 Koniecznym jest także aktywne okazywanie swojej przynależności przez

78 uczestniczenie w życiu grupy przestępczej. Pamiętać należy, że przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. jest przestępstwem formalnym i sama przynależność do grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, wyczerpuje jej znamiona.

79 Wprawdzie oskarżony nie przyznawał się początkowo do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej - zrobił to dopiero na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, tak z treści tych wyjaśnień, zeznań świadków - pozostałych uczestników grupy

80 przestępczej, prawomocnie za to skazanych tj. J. F., S.

81 R., U. Ł., W. Ł.; obywateli P. i I. -

82 M. H. (1), A. S., R. S., S. S.

83 i S. K., a także zgromadzonej dokumentacji wyłaniał się pełen obraz przestępczej działalności grupy trudniącej się organizowaniem w zamian za korzyści majątkowe nielegalnego przekraczania granicy przez cudzoziemców, a następnie

84 ułatwianie im pobytu w P., w tym udzielanie pomocy w składaniu wniosków w trybie ustawy o abolicji do (...) Urzędu Wojewódzkiego, a także

85 zapewnienie zakwaterowania i wyżywienia na terenie L.

86 Założycielem grupy, jej kierownikiem i głównym beneficjentem przestępczego

87 procederu był dotychczas nieujęty R. M.. To on był bezpośrednim

88 organizatorem nielegalnego przerzutu obywateli I. i P. do P., a także przyjmował od nielegalnie sprowadzonych cudzoziemców opisane w zarzutach korzyści majątkowe w zamian za zobowiązanie do zalegalizowania ich pobytu,

89 powołując się przy tym na wpływy w (...) Urzędzie Wojewódzkim we

90 W.. Poprzez powyższe działania doprowadził ich tym samym do

91 niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 157.310 zł. Organizował im także przy pomocy innych osób z grupy miejsce zamieszkania i wyżywienie na terenie

92 L..

93 Rolą oskarżonego w grupie - oprócz przewożenia wspólnie m.in. z M. R. (1) cudzoziemców na terytorium (...) do której to kwestii Sąd odniósł się szerzej przy opisie podstawy prawnej dla czynu z pkt. II. części dyspozytywnej wyroku - miało być

94 zastraszanie nielegalnie przewiezionych obywateli I. i P. aby ci płacili

95 M. R. (1) - co wynikało z zeznań m.in. S. K..

96 O tym, iż oskarżony czerpał z przestępczego procederu korzyści majątkowe świadczyły m.in zeznania S. R., który był naocznym świadkiem

97 przekazywania przez M. R. (1) oskarżonemu pieniędzy. Nie można było

98 jednakże abstrahować także od treści zeznań J. F., która wskazywała, iż oskarżony był jedynie "pionkiem" w całej sprawie i wykonywał jedynie polecenia

99 spokrewnionego z nim M. R. (1) - założyciela i kierującego grupą. Brak było w sprawie jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, iż oskarżony I. A. R. był w ramach grupy osobą w jakikolwiek sposób podejmującą decyzje dotyczące przestępczego procederu. Nie był on także jego głównym beneficjentem finansowym.

100 W ocenie Sądu jednak nie mogło być wątpliwości, iż oskarżony miał świadomość co do przestępczego charakteru czynności, w których brał udział. Jak wynikało z treści wyjaśnień oskarżonego i zgromadzonej dokumentacji on sam również ubiegał się o legalizację swojego pobytu na terytorium (...). Z całą zatem pewnością uczestnicząc w grupie miał świadomość, iż organizowanie przekraczania granicy i pobytu na

101 terytorium (...) obywatelom I. i P. ma charakter bezprawny.

102 ☒

103 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

104 II.

105 I. A.

106 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

107 Sąd nie miał wątpliwości, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu opisanego w pkt. II. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 264 § 3 k.k. i art. 264a § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

108 Odpowiada za przestępstwo z art. 264 § 3 k.k. ten, kto organizuje innym osobom przekraczanie wbrew przepisom granicy (...).

109 (...) innym osobom przekraczania wbrew przepisom granicy

110 R. nie musi sprowadzać się wyłącznie do starań o zapewnienie samego fizycznego przekroczenia tej granicy wbrew przepisom. Może bowiem polegać również na staraniach o zapewnienie miejsc przechowania dla osób nielegalnie

111 przekraczających granice R. lub środków przewozu tychże osób do określonych miejsc. ( vide: wyrok SN z dnia 25.01.2005 r., WK 23/04, OSNKW 2005/02, poz. 21)

112 Natomiast odpowiedzialność za przestępstwo z art. 264a § 1 k.k. jest warunkowana na umożliwieniu lub ułatwieniu innej osobie pobytu na terytorium (...) wbrew

113 przepisom, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

114 Oba przestępstwa mają charakter powszechny i formalny. Mogą być popełnione

115 jedynie umyślnie w zamiarze bezpośrednim.

116 Z uznanych za wiarygodne treści zeznań M. H. (2) wynikało

117 jednoznacznie, iż w nielegalnym przywiezieniu świadka z terenu G.,

118 M. R. (1) pomagał oskarżony. Świadek opisał również okoliczności

119 związane z udziałem oskarżonego wspólnie z M. R. (1) w nielegalnym

120 przewozie około 17 cudzoziemców do P..

121 Świadek wskazywał także, iż pieniądze w kwocie 3000 euro (równowartość kwoty

122 opisanej w zarzucie) zapłacił bezpośrednio M. R. (2), któremu też

123 następnie płacił miesięcznie kwotę 1600 zł za możliwość mieszkania w lokalu przy ul. (...) w L..

124 Wskazać w tym miejscu należy, iż korzyścią jest każda korzyść bezprawna, jeżeli tylko jej osiągnięcie było celem działania sprawcy przestępstwa. Przez korzyść majątkową należy rozumieć zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów majątkowych, czyli każde przysporzenie majątku albo uniknięcie strat lub zmniejszenie obciążeń

125 majątku, ale także takie, które jest bezprawne, niegodziwe, nienależne, które nie

126 przysługuje sprawcy lub innej osobie. Nie ma znaczenia, czy i jaką korzyść odniósł oskarżony osobiście, a jaką przejęły inne podmioty, gdyż stosownie do brzmienia art. 115 § 4 k.k. korzyść majątkowa z przestępstwa może być przeznaczona dla

127 kogokolwiek.

128 Świadek H. wskazywał także, iż wszelkie czynności związane z organizacją jego pobytu w P. a także wnioskami podejmowanymi w celu zalegalizowania jego

129 pobytu podejmowane były przez M. R. (1), jego żonę U. Ł., teściową J. F. i S. R..

130 Mając na uwadze powyższe nie było wątpliwości co do wypełnienia przez oskarżonego znamion przepisu art. 264 § 3 k.k. w zw. z art. 264a § 1 k.k.

131 Stosownie do treści art. 12 k.k., dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich

132 odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania

133 wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.

134 W przedmiotowej sprawie bez wątpienia zachodzą przesłanki do zastosowania

135 kwalifikacji z art. 12 k.k., gdyż na działania oskarżonego podejmowane w ramach zorganizowanej grup przestępczości związane były z organizowaniem najpierw

136 nielegalnego przekroczenia granicy terytorium (...), umożliwienie im codziennej

137 egzystencji na terenie W. i L., wreszcie udzielanie pomocy w legalizacji ich pobytu, które to działania stanowiły część tego samego zamiaru.

138 Kwalifikację czynu przypisanego oskarżonemu uzupełniał przepis art. 65 k.k.,

139 albowiem zostały one popełnione w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, przy uczynieniu z przestępstwa stałego źródła dochodu.

140 ☒

141 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

III.

142 I. A.

143 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

144 Sąd nie miał wątpliwości, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu opisanego w pkt. III. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. i art. 160 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

145 Świadczyły o tym dowody w postaci wyjaśnień przyznającego się do popełnienia

146 przedmiotowego czynu oskarżonego, zeznań pokrzywdzonego S. K.,

147 zeznań świadków S. S., A. Ć., J. F. i S.

148 R. a także opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej i zapisu

149 monitoringu.

150 Przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. dopuszcza się ten, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój trwających nie dłużej niż 7 dni. Stosownie zaś do treści art. 160 § 1 i 3 k.k., odpowiedzialności karnej podlega ten, kto nieumyślnie powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój, inny niż określony w art. 156 § 1 k.k.

151 W ocenie Sądu słuszna była zaproponowana w a/o kwalifikacja czynu z art. 160 § 1 k.k. łącznie z art. 160 § 3 k.k. Dla przyjęcia bowiem, iż oskarżony działał umyślnie w zakresie czynu z art. 160 § 1 k.k., w sposób niebudzący wątpliwości należałoby

152 wykazać, iż miał zamiar jego popełnienia, to jest chciał go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godził (art. 9 § 1 k.k.) W realiach niniejszej sprawy należałoby wykazać zatem, iż oskarżony chciał spowodować lub godził się z narażeniem pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Ustalony stan faktyczny w sprawie do takiego

153 wnioskowania w ocenie Sądu nie uprawnia.

154 Umyślność charakteryzowała działanie oskarżonego jedynie w przypadku czynu z art. 157 § 2 k.k. W ocenie Sądu bowiem w przypadku osób dorosłych i poczytalnych - a takim jest oskarżony, powszechnie znane są konsekwencje jakie wywołać może

155 zaatakowanie i skaleczenie nożem w rękę innego człowieka. Z pola widzenia nie może jednak znikać motywacja jaka przyświecała oskarżonemu. Zgodnie bowiem z treścią zeznań S. K. działanie oskarżonego było konsekwencją tego, iż świadek domagał się zwrotu pieniędzy od M. R.. Intencją oskarżonego z całą

156 pewnością nie było zatem wywołanie skutków z art. 160 § 1 k.k., a co najwyżej

157 nastraszenie pokrzywdzonego, które doprowadziło do wystąpienia u niego obrażenia w postaci rany przedramienia lewego.

158 ☐

159 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

160 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

161 ☐

162 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

163 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

164 ☐

165 3.4. Umorzenie postępowania

166 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

167 ☐

168 3.5. Uniewinnienie

169 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

170 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

171 środki związane z poddaniem sprawcy próbie

172 Oskarżony

173 Punkt rozstrzygnięcia

174 z wyroku

175 Punkt z wyroku odnoszący się

176 do przypisanego czynu

177 Przytoczyć okoliczności

178 I. A.

I., II., III.

I., II., III.

179 Oskarżony w zakresie wszystkich przypisanych przestępstw działał umyślnie, w zamiarze

180 bezpośrednim (w przypadku czynu przypisanego w pkt. III

181 części dyspozytywnej wyroku umyślność jak opisano w pkt. 3.1. formularza odnosiła się

182 jedynie do skutku z art. 157 § 2 k.k.)

183 Swoim zachowaniem godził on w powszechnie chronione dobra prawne w tym:

184 - porządek publiczny,

185 bezpieczeństwo państwa i

186 obywateli (czyn z pkt. I.);

187 - porządek prawny w zakresie

188 reglamentacji prawa

189 przekraczania granicy

190 państwowej (...) a także porządku w zakresie organizacji pobytu na terenie (...) (czyn z pkt. II);

191 - zdrowie człowieka (czyn z pkt III.)

192 W chwili popełnienia

193 przypisanych czynów oskarżony nie miał zniesionej ani w

194 znacznym stopniu ograniczonej ani ograniczonej poczytalności i w pełni zdawał sobie sprawę z bezprawności przedsiębranych działań.

195 W ocenie Sądu wymierzone w

196 graniach ustawowego zagrożenia kary jednostkowe pozbawienia wolności czynią zadość

197 społecznemu poczuciu

198 sprawiedliwości, a także spełniają swoje zadania w zakresie

199 prewencji generalnej, polegające na kształtowaniu w

200 społeczeństwie postawy

201 poszanowania prawa,

202 wypełniając przy tym dyrektywy wymienione w art. 53 k.k.

203 Wymierzone kary nie

204 przekraczają stopnia winy i

205 społecznej szkodliwości

206 przypisanych przestępstw.

207 Ustalając wymiar kary Sąd miał na względzie, jako okoliczności obciążające:

208 - znaczny stopień społecznej szkodliwości (wszystkie z 3

209 przypisanych czynów);

210 - działanie w celu osiągnięcia

211 korzyści majątkowej (czyny z pkt I. i II.)

212 Jako okoliczności łagodzące:

213 - przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanych mu

214 czynów;

215 - uprzednią niekaralność (k. 1122-1123) i ustabilizowany tryb życia, przejawiający się w tym, iż od momentu popełnienia

216 przypisanych mu czynów (2012 r.) do daty wyrokowania

217 oskarżony nie wszedł w konflikt z prawem;

218 - jego rolę w zarzucanym

219 procederze, która choć nie była marginalna, nie

220 charakteryzowała się jakąkolwiek decyzyjnością czy czerpaniem z niej bezpośrednio korzyści

221 majątkowych od przerzucanych nielegalnie na terytorium (...)

222 cudzoziemców (czyny z pkt. I i II.);

223 Powyższe kryteria jakimi kierował się Sąd przy wymiarze kar

224 pozbawienia wolności są również aktualne co do grzywny

225 wymierzonej w pkt. II części

226 dyspozytywnej wyroku,

227 wymierzonej z uwagi na

228 popełnienie przez oskarżonego przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

229 Nadto wysokość stawki dziennej grzywny znajdowała swoje

230 uzasadnienie w warunkach

231 osobistych, rodzinnych, sytuacji majątkowej i możliwościach

232 zarobkowych oskarżonego.

233 I. A.

234 IV.

235 I., II. i III.

236 Sąd wymierzając karę łączną

237 pozbawienia wolności zastosował zasadę asperacji, mając na

238 uwadze w szczególności związek przedmiotowy popełnionych

239 przestępstw w zakresie czynów z pkt I. i II. części dyspozytywnej wyroku, bacząc również na to, by wymierzona kara odpowiadała celom zapobiegawczym i

240 wychowawczym kary.

241 Mając na uwadze orzeczone kary jednostkowe, Sąd był władny

242 wymierzyć oskarżonemu karę łączną od 4 miesięcy pozbawienia wolności do 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

243 W ocenie Sądu, wymierzona kara łączna w wymiarze 1 roku i 2

244 miesięcy pozbawienia wolności jest właściwą reakcją na

245 popełnione przez oskarżonego przestępstwa.

246 Przy wybieraniu zasady łączenia kar Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do pełnej kumulacji. Kumulacja kar stanowi

247 dolegliwość, która przekraczałaby potrzeby resocjalizacyjne. Z

248 drugiej zaś strony nie zachodziły przesłanki do pełnej absorpcji kary. Orzeczenie kary łącznej w wysokości odpowiadającej

249 najwyższej z podlegających

250 łączeniu kar, prowadziłoby do stanu bezkarności za pozostałe czyny. Fakt ten spowodowałby u oskarżonego jak i w odczuciu

251 społecznym przekonanie o

252 nieponoszeniu konsekwencji

253 karnej czynu.

254 Ponadto należy podkreślić, iż

255 wymierzenie kar jednostkowych jak i łącznej pozbawienia

256 wolności w wymiarze

257 wnioskowanym przez

258 Prokuraturę byłyby nadmiernie surowe, jak też niezrozumiałe. Należy podkreślić, iż od

259 popełnienia czynów minął już dość znaczny okres czasu, a także Sąd wydając przedmiotowy wyrok miał na względzie wewnętrzną spójność orzeczeń sądowych, a także sprawiedliwość. Mając

260 bowiem na uwadze, iż wobec

261 skazanych wcześniej osób

262 związanych z oskarżonym

263 procederem wydano wyroki z

264 warunkowym zawieszeniem

265 wykonania kary, a wymierzenie kar w proponowanej przez

266 Prokuraturę wysokości

267 pozostawałyby w rażącej

268 dysproporcji wobec osób, których udział w procederze był podobny. Ponadto nie sposób potraktować jako okoliczności obciążających wobec oskarżonego, jak chciałby Prokurator, faktu, iż cudzoziemcy mieli być oszukiwani, czy też źle się nimi zajmowano w P.. Oskarżonemu nie postawiono

269 bowiem zarzutu oszustwa, a m.in., iż „umożliwił i ułatwił im

270 pobyt na terenie P., poprzez zapewnienie im mieszkań na

271 terenie W. i L., w których przebywali, dostarczenie żywności oraz udzielanie pomocy w złożeniu wniosków o

272 zalegalizowaniu pobytu”. Skoro zarzut taki okazał się zasadny i udowodniony, to nie sposób teraz przyjmować, iż oskarżony tego nie robił, czy też wywiązywał się z tego w sposób nienależyty i

273 traktować tego jako okoliczności obciążającej. Jako takiej

274 okoliczności nie sposób także traktować faktu, iż oskarżony wcześniej nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu

275 czynów, albowiem takie jest jego prawo i wyjaśnienia swe może kształtować w sposób dowolny.

276 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

277 Oskarżony

278 Punkt rozstrzygnięcia

279 z wyroku

280 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

281 Przytoczyć okoliczności

282 I. A.

283 V.

284 I, II i III

285 Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu okres

286 zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie na poczet orzeczonej grzywny i kary łącznej pozbawienia wolności.

287 Uznając, iż wskutek

288 przedmiotowych zaliczeń obie kary zostały wykonane w całości, Sąd miał na względzie, iż łączny okres podlegający zaliczeniu oskarżonemu na poczet

289 orzeczonych kar wynosił 467 dni w tym:

290 - 59 dni zatrzymania we

291 Włoszech (od 29.02.2016 r. do 28.04.2016 r.);

292 - 408 dni zatrzymania i t.a. we F. i P. (od 29.04.2019 r. do 10.06.2020 r.)

293 Skoro zatem 467 dni to 1 rok (365 dni) oraz 3 miesiące i 12 dni (102 dni) to po zaliczeniu na poczet orzeczonej kary grzywny 42 dni (84 stawki dzienne grzywny), do zaliczenia na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia

294 wolności pozostaje okres 1 roku i 2 miesięcy.

295 6. inne zagadnienia

296 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

297 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

298 7. KOszty procesu

299 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

300 Przytoczyć okoliczności

VIII.

301 rozstrzygnięcie o kosztach znajdowało swoje oparcie w przepisie art. 624 k.p.k.

302 7. Podpis