Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 2 lutego 2026 r., VI Ka 1601/25

wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 2 lutego 2026 r., VI Ka 1601/25

Tekst

1 Warszawa, dnia 2 lutego 2026 r.

2 Sygn. akt VI Ka 1601/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz

5 protokolant: protokolant sądowy Dominika Mroczka

6 bez udziału oskarżyciela publicznego Komendy (...) Policji Wydział Ruchu Drogowego

7 po rozpoznaniu dnia 2 lutego 2026 r.

8 sprawy P. P. syna J. i I., ur. (...) w S.

9 obwinionego o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 19 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym

10 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

11 od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie

12 z dnia 7 października 2025 r. sygn. akt III W 472/24

13 uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie przeciwko obwinionemu P. P. umarza; koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

14 Sygn. akt VI Ka 1601/25

Uzasadnienie

15 Apelacja obrońcy obwinionego była niezasadna.

16 Na wstępie należy zaznaczyć, iż w opinii Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z wymogami procedury w sprawach o wykroczenia i nie dopuścił się uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów.

17 Sąd Okręgowy po dokonaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zajął stanowisko, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe, a podniesione przez obrońcę obwinionego w apelacji zarzuty sprowadzające się obrazy przepisów postępowania przy przeprowadzaniu a następnie ocenie dowodów oraz błędu w ustaleniach faktycznych stanowią wobec nich wyłącznie bezzasadną polemikę i jawią się jako całkowicie bezpodstawne.

18 Swoje stanowisko Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami art. 424 k.p.k. przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją art. 410 k.p.k. ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w art. 4 i 5 k.p.k. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16). Sąd Rejonowy Sąd poddał właściwej ocenie dowód z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych uznając, że w zakresie istotnym dla sprawy jest ona wystarczająca , nie nosi cechy niepełności a to do niego a nie biegłego należy ostateczne ustalenie stanu faktycznego. Dokonał zestawienia tego dowodu z pozostałym materiałem dowodowym w tym zeznaniami świadków a wynik tego procesu świadczą o zasadności zarzutu. Wbrew wywodom apelacji opinia biegłego nie był jedynym dowodem na sprawstwo obwinionego a tym samym próba podważenia jej przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogła być skuteczna.

19 Niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji obwinionego, stwierdzić należy, iż wobec prawidłowych ustaleń faktycznych co do czasu popełnienia czynu, na etapie postępowania odwoławczego zaistniała w niniejszej sprawie negatywna przesłanka procesowa określona w art. 5 § 1 pkt 4 kpsw, której stwierdzenie obliguje Sąd Okręgowy do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania przeciwko P. P..

20 Zgodnie z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.

21 Czyn zarzucany obwinionemu, miał być popełniony do dnia 2 stycznia 2023 roku, a zatem w dacie orzekania przez Sąd odwoławczy nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia zarzucanego obwinionemu. Wskazana okoliczność wyłącza możliwość dalszego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie.

22 W związku z powyższym na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 kpsw zaskarżony wyrok należało obligatoryjnie uchylić, a na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpsw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie niniejsze umorzyć.

23 Zgodnie z przepisami art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 121 kpw koszty procesu w którym umorzono postępowanie ponosi Skarb Państwa i tak też rozstrzygnięto w postępowaniu odwoławczym .

24 Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.