Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2021 r., XXVII Ca 1138/21

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2021 r., XXVII Ca 1138/21

Tekst

1 Sygn. akt XXVII Ca 1138/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 3 grudnia 2021 r.

3 Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny - Odwoławczy

4 w składzie:

5 Przewodniczący: sędzia Edyta Bronowicka

6 po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r. w Warszawie

7 na posiedzeniu niejawnym

8 sprawy z powództwa K. P.

9 przeciwko (...) S.A. w W.

10 o zapłatę

11 na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt I C 2595/19;

12 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

13 - w punkcie drugim oddala powództwo,

14 - w punkcie czwartym zasądza od K. P. na rzecz (...) S.A. w W. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;

15 2. zasądza od K. P. na rzecz (...) S.A. w W. kwotę 235 zł (dwieście trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w instancji odwoławczej

16 Sygn. akt XXVII Ca 1138/21

Uzasadnienie

17 Z uwagi, że niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu uproszczonym stosownie do art. 505 ¹³ § 2 k.p.c. ograniczono uzasadnienie wyroku do wyjaśnienia jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.

18 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

19 Apelacja pozwanej podlegała uwzględnieniu.

20 Sąd Odwoławczy analizując sprawę doszedł do przekonania, iż Sąd Rejonowy nie przeprowadził prawidłowo postępowania dowodowego i nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W konsekwencji Sąd Okręgowy za trafny uznał zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Odwoławczy dopatrzył się bowiem dowolnej oceny przedstawionych przez strony dowodów. Podkreślenia wymaga, że jeżeli z materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski nielogicznie, niepoprawne i niezgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu narusza reguły swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i nie może się ostać. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, przepis art. 233 § 1 k.p.c., określający obowiązujące zasady oceny dowodów może zostać naruszony w wyniku nieuwzględnienia przez sąd przy ocenie poszczególnych dowodów zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, całokształtu zebranego materiału dowodowego, przeprowadzenia określonych dowodów niezgodnie z zasadami procedury cywilnej, na przykład niezgodnie z zasadą bezpośredniości.

21 Sąd Odwoławczy analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy doszedł do przekonania, iż wbrew twierdzeniom Sądu I instancji należało uznać, że lot powódki nie był opóźniony o czas przekraczający trzy godziny, a co za tym idzie powódce nie przysługuje odszkodowanie.

22 W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy powołując się na potwierdzenie rezerwacji wycieczki z biura podróży, wskazał, iż powódka mała odbyć lot o numerze (...) z B. do W., który rozpocząć się miał o godzinie 6.55 czasu lokalnego i zakończyć tego dnia o godzinie 8:55 czasu lokalnego. W zamian odbył się lot alternatywny o takim samym numerze, który rozpoczął się o 22:07 czasu lokalnego i zakończył 9 czerwca o godzinie 03:01 czasu lokalnego. Wobec powyższego Sąd Rejonowy wskazał, iż opóźnienie miało wynieść 18 godzin i 6 minut.

23 Sąd I instancji oceniając materiał dowody zgromadzony w sprawie pominął jednak zupełnie przedłożony do akt sprawy dokument D. S. (k.39). Wskazał jedynie, iż powódka wykazała fakt przesunięcia godziny lotu o ponad 18 godzin, a strona pozwana tak wykazanego faktu nie obaliła. Podkreślić należy, iż strona pozwana już w sprzeciwie od nakazu zapłaty wskazała, iż lot numer (...) nie był opóźniony o czas przekraczający 3 godziny. Pozwana wskazuje bowiem, iż lot we W. miał zakończyć się o godzinie 23:15 czasu UTC, a zakończył się o 23:58 czasu WTC, tj. z 43 minutowym opóźnieniem, na dowód czego przedłożyła dokument D. S.. Strona powodowa zaś w żaden sposób nie udowodniła, że lot o godzinie 6.55 czasu lokalnego był faktycznie przewidziany w rozkładnie lotów pozwanego. Fakt, że o istnieniu takiego lotu informowało biuro turystyczne nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż jest to podmiot trzeci, nie związany z niniejszym postępowaniem. Pomimo, że pozwana wyraźnie tej okoliczności zaprzeczała, powód nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że pozwany przewoźnik planował tego typu połączenie.

24 Niezależnie od powyższego wskazać należy, że ustawa o usługach turystycznych wprost przewiduje i dopuszcza sytuacje, w których umowa z klientem nie będzie precyzować ściśle godzin przejazdów, a wskazywać je z przybliżeniem. Nadto spełniając wszystkie warunki określone w ustawie – ma przyznane prawo do nieznacznych modyfikacji umowy z klientem. Jeżeli organizator podał w umowie godziny przelotów, na ogół może dokonać ich modyfikacji. W tym miejscu należy wskazać chociażby na treść przepisu art. 42 ust. 11 ustawy o usługach turystycznych – przed rozpoczęciem imprezy turystycznej organizator dostarcza podróżnemu vouchery i bilety oraz informacje o planowanym czasie wyjazdu i – w stosownych przypadkach – terminie odprawy, a także o planowanych godzinach przystanków pośrednich, połączeń transportowych i przyjazdu.

25 Zatem, wskazane w rezerwacji godziny przelotu mogą ulec zmianie, co jest okolicznością powszechnie znaną. Istotne jest bowiem, iż linie lotnicze na bieżąco modyfikują siatkę swoich połączeń, natomiast umowy z biurem podróży zawierane są zazwyczaj ze znacznym wyprzedzeniem od mającej się odbyć imprezy turystycznej. Z tych względów biura podróży zawierając umowę z klientem, w tym także na przelot, zastrzegają możliwość modyfikacji godzin wylotu wskazanych w umowach.

26 Dowody przedłożone przez powódkę do akt sprawy w ocenie Sądu Okręgowego są niewystarczające, aby uwzględnić powództwo. Sąd Okręgowy wskazuje bowiem, że przewoźnik lotniczy nie może ponosić odpowiedzialności za informacje przekazywane przez biuro podróży. Z tych względów Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw dla podzielenia rozważań poczynionych przez Sąd I instancji.

27 W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał apelację pozwanej za zasadną i zmienił zaskarżony wyrok oddalając powództwo w całości o czym orzekł na podstawie art. 386 § 1 k.p.c.

28 O kosztach postępowania przed Sądem I instancji orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., zasądzając od powódki na rzecz pozwanej kwotę po 270 złotych, na którą składa się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika strony ustalone na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.)

29 Natomiast o kosztach postępowania przed Sądem II instancji orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 2 w/w Rozporządzenia, zasądzając kwotę 235 zł, z czego 100,00 zł tytułem opłaty sądowej od apelacji oraz 135,00 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony pozwanej.