Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 października 2023 r., XVIII Ko 29/23
wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 października 2023 r., XVIII Ko 29/23Otwórz w aplikacji
Tekst
1 Sygn. akt XVIII Ko 29/23
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
2 Dnia 23 października 2023 roku
3 Sąd Okręgowy w Warszawie XVIII Wydział Karny w składzie:
4 Przewodniczący: SSO Anna Wielgolewska
5 Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Kiczek, stażysta Krzysztof Pałdyna
6 z udziałem Prokuratora Joanny Augustyniak
7 po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2023 r., 21 września 2023 r., 20 października 2023 r.,
8 sprawy z wniosku M. O. (1), urodzonego (...) w Ł., syna J. i K. zd. W.
9 przeciwko Skarbowi Państwa
10 o odszkodowanie i zadośćuczynienie wynikłe z niewątpliwie niesłusznego zatrzymania
11 na podstawie art. 552 § 4 k.p.k.
12 orzeka:
13 zasądza od Skarbu Państwa na rzecz M. O. (1) kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem odszkodowania oraz kwotę 2500 (dwa tysiące pięćset) złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;
14 w pozostałym zakresie wniosek oddala;
15 kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa;
16 na podstawie art. 554 § 4 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt. 2 k.p.k. i § 11 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy M. O. (1) kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika.
17 SSO Anna Wielgolewska
Uzasadnienie
18 Formularz UWO
19 Sygnatura akt
20 XVIII Ko 29/23
WNIOSKODAWCA
21 M. O. (1)
ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE ZGŁOSZONEGO ŻĄDANIA
22 1.
23 Odszkodowanie (kwota główna)
24 Odsetki
25 1.
26 400 zł
27 Nie zgłoszono żądania w tym zakresie.
28 2.
29 Zadośćuczynienie (kwota główna)
30 Odsetki
31 1.
32 6.000 zł.
33 Nie zgłoszono żądania w tym zakresie.
34 3.
35 Inne
36 1.
37 Zwrot kosztów ustanowienia pełnomocnika.
38 Ustalenie faktów
39 Fakty uznane za udowodnione
40 Lp.
41 Fakt
42 Dowód
43 Numer karty
44 3.1.1.
45 Zatrzymanie M. O. (1) w dniu 28 kwietnia 2022 r, około godziny 19.30 przy (...) w W., w miejscu pracy zatrzymanego tj. w klubie (...). Poinformowanie o przyczynie zatrzymania. Nie posiadanie przez wnioskodawcę w dacie zatrzymania miejsca zamieszkania zarówno stałego jak i czasowego ujawnionego w bazie Pesel.
46 Kopia protokołu zatrzymania
47 k. 74
48 Notatka urzędowa
49 k. 73
50 Wyjaśnienia M. O. (1)
51 k. 38
52 3.1.2.
53 W protokole zatrzymania wskazano, że M. O. (1) jest podejrzany o to, że w dniu 20 marca 2022 roku przy (...) w W. spowodował naruszenie czynności narządu ciała powyżej 7 dni tj. o czyn z art. 157 § 1 k.k. i że zachodzi obawa ukrycia się sprawcy.
54 Przewiezienie wnioskodawcy na Komendę Policji przy ul. (...), gdzie został poinformowany, iż zostanie zatrzymany do dnia następnego, kiedy to zostanie przesłuchany. Przeprowadzenie badań lekarskich i wydanie zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwskazań do zatrzymania.
55 Przedstawienie w dniu 22 kwietnia 2022 r. wnioskodawcy zarzutu popełnienia czynu z art. 157 § 1 k.k..
56 Przesłuchanie w charakterze podejrzanego w dniu 29 kwietnia 2022 r o godzinie 11.20, która to czynność zakończyła się o godz. 11:40.
57 Po przesłuchaniu M. O. (1) został zwolniony.
58 Kopia protokołu zatrzymania
59 k. 74
60 Wyjaśnienia M. O. (1)
61 k. 38
62 Zlecenie przeprowadzenia badania lekarskiego
63 k. 77
64 Stwierdzenie tożsamości
65 k. 78
66 Postanowienie o przedstawieniu zarzutów
67 k. 60 akt sprawy II Kp 1227/22
68 Protokół przesłuchania podejrzanego wraz z pouczeniem
69 k. 73 – 74 akt sprawy II Kp 1227/22
70 3.1.3.
71 W dacie zatrzymania M. O. (1) był już karany sądownie. W czasie czynności zatrzymania wnioskodawcy zostały założone kajdanki, co miało miejsce wewnątrz lokalu, w obecności gości pubu. Zatrzymanie przebiegło spokojnie, tak jeżeli chodzi o zachowanie wnioskodawcy jak i funkcjonariuszy Policji. Po przeprowadzeniu badań M. O. (1) został przewieziony w godzinach nocnych do KSP przy ul. (...), gdzie przeprowadzono kontrolę i sporządzono dokumentację do osadzenia. Wydano wnioskodawcy ubranie, materac, koc. W celi w której przebywał wnioskodawca był już jeden osadzony. Podczas przyjęcia wnioskodawca nie zgłaszał skarg na warunki zatrzymania, nie zgłaszał szczególnych potrzeb żywieniowych (M. O. (1) jest wegetarianinem). Nie zgłaszał też problemów ze współosadzonym.
72 Karta karna
73 k. 77 – 79 akt sprawy II Kp 1227/22
74 Zeznania świadka P. C.
75 4k. 66 - 67
76 Wyjaśnienia wnioskodawcy M. O. (1)
77 k. 39
78 3.1.4.
79 M. O. (1) złożył zażalenie na zatrzymanie w dniu 28 kwietnia 2022 r.
80 Postanowieniem z dnia 20 września 2022 r., sygn. II Kp 1227/22 Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie, po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy na zatrzymanie w dniu 28 kwietnia 2022 r., uwzględnił zażalenie, uznając, że zatrzymanie było bezzasadne.
81 Odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie z dnia 20 września 2022 r., sygn. II Kp 1227/22 wraz z uzasadnieniem
82 k. 7 - 10
83 3.1.5.
84 W związku z faktem zatrzymania M. O. (1) w dacie zatrzymania nie świadczył pracy w klubie (...). Wnioskodawca pracował co najwyżej dwa dni w tygodniu, pracował na umowę zlecenie i otrzymywał około 2000 złotych miesięcznie. Otrzymywał zwyczajowe napiwki od klientów, których nie opodatkowywał.
85 Po zatrzymaniu był bardziej nerwowy i miał mniej cierpliwości dla swojej 4 – letniej córki, którą się zajmował, gdy jego partnerka pracowała.
86 Wyjaśnienia wnioskodawcy M. O. (1)
87 Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu
88 k. 38 – 39, k. 40
89 k. 52
90 Zeznania świadka A. k.
91 k. 66
92 Fakty uznane za nieudowodnione
93 Lp.
94 Fakt
95 Dowód
96 Numer karty
97 3.2.1.
98 --------------------------------------------------------------------
99 -------------
100 -------------
101 ocena DOWODów
102 Dowody będące podstawą ustalenia faktów
103 Lp. faktu z pkt 3.1
104 Dowód
105 Zwięźle o powodach uznania dowodu
106 3.1.1.
107 3.1.3.
108 3.1.4.
109 3.1.5.
110 Wyjaśnienia wnioskodawcy M. O. (1)
111 Zeznania M. O. (1) uznano za zasadniczo wiarygodne w zakresie, w jakim stanowiły podstawę ustalenia faktów. Za wiarygodne uznano także zeznania wnioskodawcy dotyczące jego odczuć wynikających z zatrzymania. Także za wiarygodną została uznana relacja co do trudności z otrzymaniem wody i utrudnieniami ze skorzystaniem z toalety i że było to spowodowane szczególną sytuacją jaką był atak epilepsji jednego z osadzonych, przyjazd karetki pogotowia i konieczność udzielenia choremu pomocy, czego konsekwencją było przesunięcie potrzeb osadzonych na czas późniejszy. Zeznania w tym zakresie były logiczne, spójne z pozostałym materiałem dowodowym i nie ma podstaw, aby pozbawić ich wartości dowodowej. Oczywiście poza oceną wiarygodności jest stanowisko wnioskodawcy dotyczące adekwatności kwoty żądanego zadośćuczynienia do krzywdy jaką poniósł. Okoliczności te dotyczą oceny prawnej żądania, a nie faktów.
112 3.1.5.
113 Zeznania świadka A. K.
114 Zeznania świadka sąd uznał za wiarygodne co do bezpośrednich konsekwencji zatrzymania wnioskodawcy tj. że był bardziej nerwowy i miał mniej cierpliwości przy opiece nad dzieckiem albowiem zeznania te były spójne, składane spontanicznie i korespondowały z zeznaniami wnioskodawcy. W części dotyczącej stanu zdrowia psychicznego wnioskodawcy, świadek nie miała żadnej wiedzy.
115 3.1.2.
116 Zeznania świadka P. C.
117 Zeznania funkcjonariusza Policji istotne dla sądu były wyłącznie w zakresie ustalenia faktu podjęcia interwencji, której skutkiem było zatrzymanie. Poza oceną wiarygodności tego dowodu sąd pozostawił ocenę legalności działań Policji, bo w tym zakresie również dotyczyła ona kwestii prawnych, a nie faktycznych.
118 3.1.3.
119 Zeznania świadka K. G.
120 Zeznania funkcjonariusza Policji pełniącego służbę w Pokoju dla Osób Zatrzymanych w KSP w W. sąd uznał w całości za wiarygodne. Zeznania w których świadek opisał w sposób szczegółowy procedurę przyjęcia i pobytu w miejscu pełnienia służby były logiczne, spójne i konsekwentne. Świadek jest osobą obcą dla wnioskodawcy, nie zainteresowany przedmiotem rozstrzygnięcia i brak jest jakichkolwiek przesłanek, aby kwestionować ich wiarygodność.
121 3.1.3.
122 Zeznania świadka A. Z.
123 Zeznania funkcjonariusza Policji pełniącego służbę w Pokoju dla Osób Zatrzymanych w KSP w W. sąd uznał w całości za wiarygodne. Zeznania w których świadek opisał w sposób szczegółowy procedurę przyjęcia i pobytu w miejscu pełnienia służby były logiczne, spójne i konsekwentne. Świadek jest osobą obca dla wnioskodawcy, nie zainteresowany przedmiotem rozstrzygnięcia i brak jest jakichkolwiek przesłanek, aby kwestionować ich wiarygodność.
124 3.1.2.
125 3.1.3.
126 3.1.4.
127 3.1.5.
128 Dokumenty wymienione w części 3.1. uzasadnienia
129 Sąd podzielił wnioski zawarte w dokumentach, odpisach i kopiach dokumentów powołanych w części 3.1. Zostały one sporządzone w sposób prawidłowy, przez uprawnione osoby, nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, a Sąd nie znalazł podstaw, aby pozbawić ich wartości dowodowej z urzędu.
130 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
131 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
132 Lp. faktu z pkt 3.1 albo 3.2
133 Dowód
134 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
135 -------------
136 --------------------
137 ------------------------------------------------------------------------------
PODSTAWA PRAWNA
138 Odszkodowanie
139 1.
140 Kwota główna
141 Odsetki
142 1.
143 300 zł
144 Od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty
145 Zwięźle o powodach podstawy prawnej
146 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------
147 Zadośćuczynienie
148 2.
149 Kwota główna
150 Odsetki
151 1.
152 2.500 zł.
153 Od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty
154 Zwięźle o powodach podstawy prawnej
155 W stosunku do wnioskodawcy M. O. (1) znajduje zastosowanie przepis art. 552 § 4 k.p.k., z którego treści wynika możliwość zasądzenia zadośćuczynienia w przypadku niewątpliwie niesłusznego zatrzymania. M. O. (1) był zatrzymany przez funkcjonariuszy policji w dniu 28 kwietnia 2022 r., a zwolniony w dniu 29 kwietnia 2022 r., o godz. 11.40 , po zakończeniu czynności przesłuchania w charakterze podejrzanego. Jego zatrzymanie było przy tym niewątpliwie niesłuszne. Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie, postanowieniem z dnia 2 listopada 2020 r., sygn. II Kp 2257/20 stwierdził, że choć zatrzymanie było legalne, było ono niezasadne. Samo stwierdzenie niezasadności czy nielegalności zatrzymania nie powoduje automatycznie stwierdzenia, iż zatrzymanie było niewątpliwie niesłuszne. Kryteria, które należy uwzględniać przy orzekaniu w przedmiocie uznania zatrzymania za niewątpliwie niesłuszne nie są tożsame z kryteriami jakie bierze się pod uwagę rozpoznając zażalenie na zastosowanie zatrzymania. Przy ocenie kwestii niewątpliwie niesłusznego zatrzymania w rozumieniu art. 552 § 4 k.p.k. sąd powinien mieć na uwadze, czy zastosowanie tego środka przymusu procesowego nastąpiło z obrazą przepisów rozdziału 27 Kodeksu postępowania karnego, a tym samym, czy spowodował on dolegliwość, jakiej osoba zatrzymana nie powinna była doznać, analizując to zagadnienie w aspekcie całokształtu okoliczności zaistniałych w sprawie, w której doszło do zatrzymania, a znanych w dacie orzekania w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia (Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 października 2019 roku, II AKz 928/19). W okolicznościach niniejszej sprawy, w czasie interwencji Policji w dniu zdarzenia do którego następnie wnioskodawca został zatrzymany, funkcjonariusze Policji znali jego personalia oraz miejsce zamieszkania w W.. Znali też miejsce pracy M. O. (1). Okoliczność, że funkcjonariusz operacyjny nie uzyskał informacji co do miejsca zamieszkania wnioskodawcy i jej nie poszukiwał, a która to informacja była znana, zamieszczona w notatnikach służbowych interweniujących na miejscu zdarzenia funkcjonariuszy Policji, i dokonał zatrzymania choć nie było żadnych przesłanek, że wnioskodawca ukrywa się przed organami ścigania, nie może prowadzić do uznania, że nie doszło do niewątpliwie niesłusznego zatrzymania. Przesłanką egzoneracyjną byłoby zachowanie podejrzanego, które świadczyłoby o utrudnianiu postępowania, a takich czynności wnioskodawca nie podejmował. Nie może też ponosić odpowiedzialności, że inni, nieustaleni pracownicy pubu, wskazywali, że nie znają wnioskodawcy (k. 60 akta sprawy II Kp 1227/22). Zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wyniku niewątpliwie niesłusznego zatrzymania ma charakter kompensacyjny i jako takie powinno być nie symboliczne lecz stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość zdatną do tego by złagodzić cierpienia fizyczne, psychiczne i uszczerbek na dobrym imieniu wywołane niesłusznym pozbawieniem wolności. Z istoty rzeczy chodzić będzie o zrekompensowanie krzywdy, która dotknęła konkretną osobę poszkodowaną, a wyrażenie jej w pieniądzu może być tylko pewnym przybliżeniem niemajątkowej szkody. Stąd zrozumiałe jest wskazanie w ustawie (art. 445 § 2 k.c.), że chodzi o odpowiednią sumę pieniężną, której określenie pozostawione zostało sędziowskiemu swobodnemu uznaniu. Orzecznictwo wypracowało kryteria oceny okoliczności relewantnych dla ustalenia wysokości zadośćuczynienia, tj. stopień i rodzaj cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas ich trwania, wiek pokrzywdzonego, rodzaj i rozmiar doznanych obrażeń, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Nie budzi także wątpliwości, że z uwagi na kompensacyjny charakter zadośćuczynienia jego wysokość musi przedstawiać wartość ekonomiczną, adekwatną do warunków gospodarki rynkowej (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 3 lipca 2013 r., V KK 464/12). Zadośćuczynienie nie może być nadmiernie wygórowane w stosunku do doznanej przez wnioskodawcę krzywdy, aby tym samym nie służyło bezpodstawnemu i moralnie nieuzasadnionemu wzbogaceniu poszkodowanego. Wysokość zadośćuczynienia musi być utrzymana w rozsądnych granicach odpowiadających aktualnym warunkom egzystencji i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, bo wedle tych kryteriów oceniana może być ekonomiczna wartość przyznanej kwoty. Sąd miał również na względzie te okoliczności, które wiążą się z aktualną sytuacją wnioskodawcy i wskazują, że niewątpliwe niesłuszne krótkotrwałe pozbawienie go wolności nie oddziaływało w żaden sposób na jego obecny status społeczny oraz zawodowy. Niemniej jednak stwierdzić należy, że opisywane zdarzenie spowodowało u wnioskodawcy negatywne emocje i niewątpliwie mogło przyczynić się nie tyle do utraty zaufania do organów ścigania, ale do pogłębienia takich odczuć i ich utrwalenia. Za wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 2.10.2019 r. sygn. akt II AKa 408/18 (LEX nr 2735158, OSA 2019/10/3-10) stwierdzić należy, że „Zadośćuczynienie powinno być proporcjonalne do rodzaju naruszenia prawa oraz stopnia dolegliwości dla wnioskodawcy. Oznacza to, że jego wysokość powinna stanowić rzeczywistą ekonomiczną wartość, a nie tylko symboliczną kompensację wyrządzonej krzywdy. Zadośćuczynienie jako forma rekompensaty za krzywdy moralne i fizyczne powinno być mierzone ich dolegliwością, a jednocześnie z uwzględnieniem aktualnych warunków i przeciętnej stopy życiowej społeczeństwa. Przesłanka "przeciętnej stopy życiowej społeczeństwa" ma charakter uzupełniający tak by ograniczać wysokość zadośćuczynienia, aby jego przyznanie nie prowadziło do wzbogacenia osoby uprawnionej, nie może jednak pozbawiać zadośćuczynienia jego zasadniczej funkcji kompensacyjnej i eliminować innych czynników kształtujących jego rozmiar. Rolą zadośćuczynienia jest bowiem złagodzenie doznanej, niewymiernej krzywdy poprzez wypłacenie nie nadmiernej, lecz sumy w stosunku do niej odpowiedniej. Ustalenie jej wysokości powinno być dokonane w ramach rozsądnych granic, odpowiadających aktualnym warunkom i sytuacji majątkowej społeczeństwa, przy uwzględnieniu jednak, że wysokość zadośćuczynienia musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość.” Przekładając powyższe stanowisko na okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że ta przeciętna stopa życiowa społeczeństwa to jednak nie stopa życiowa sędziego, czy też zawodowego pełnomocnika, ale przeciętnego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, dla którego nawet wartość przeciętnego wynagrodzenia, uwzględniając medianę zarobków, jest kwotą przedstawiającą poważną wartość. Nie chodzi przy tym jednak, by przeliczać godziny niewątpliwie niesłusznego zatrzymania na iloraz wartości przeciętnego wynagrodzenia, ale by wskazać, że ostatecznie przyznana wnioskodawcy kwota zadośćuczynienia ma realną wartość w aktualnych warunkach społeczno-gospodarczych w kraju i przez to wypełnia kompensacyjną funkcję zadośćuczynienia bo odpowiada ona czasowi zatrzymania i niedogodnościom, jakie mu towarzyszyły. Poza dolegliwościami związanymi z zatrzymaniem i samym faktem pozbawienia wolności trwającym około 16 godzin, wnioskodawca nie doświadczył żadnych innych dodatkowych dolegliwości, które mogłyby potęgować poczucie krzywdy, upokorzenia i niesprawiedliwości. Nie była wobec niego stosowana siła fizyczna oraz nie stwierdzono jakichkolwiek negatywnych zachowań funkcjonariuszy Policji, które mogłyby rzutować na rozmiar doznanych cierpień. Okoliczności związane z utrudnionym dostępem do toalety i otrzymania wody wynikały z przyczyn obiektywnych. Wnioskodawca nie zgłosił także, że jest wegetarianinem, a gdyby ten fakt zgłosił, posiłek byłby dostosowany do jego diety. Przeżycie sytuacji stresowej związanej z zatrzymaniem nie upoważnia do ustalenia zadośćuczynienia w kwocie żądanej przez wnioskodawcę. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że kwota 6000 zł, wnioskowana przez M. O. (1) byłaby nadmiernie wygórowana. Uwzględniając natomiast czas i stopień natężenia cierpień psychicznych i fizycznych wynikających z krótkotrwałego pozbawienia wolności wnioskodawcy, sąd okręgowy uznał, że odpowiednią kwotą zadośćuczynienia będzie kwota 2.500 zł. Z pewnością nie jest to kwota symboliczna. Posiada ona ekonomiczne znaczenie i odpowiada ponad miesięcznym dochodom wnioskodawcy uzyskiwanym zarówno z tytułu umowy zlecenie jak i napiwków. Na marginesie należy podkreślić, że myli się pełnomocnik wnioskodawcy, jak i wnioskodawca, że tzw. napiwki są kwotami nie podlegającymi opodatkowaniu. Choć wnioskodawca z tego obowiązku się nie wywiązał, nie oznacza to, że kwot z tytułu napiwków nie uzyskiwał i sąd to uwzględnił orzekając o kosztach utraconego zarobku.
156 Inne
157 3.
158 -----------------------------------------------------------------------------------------------------
159 Zwięźle o powodach podstawy prawnej
160 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU W PRZEDMIOCIE ŻĄDANIA
161 Zwięźle o powodach rozstrzygnięcia
162 Odszkodowanie
163 1.
164 Kwota główna
165 Odsetki
166 300 zł
167 Odsetki ustawowe od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty
168 Zadośćuczynienie
169 2.
170 Kwota główna
171 Odsetki
172 2.500 zł.
173 Odsetki ustawowe od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty
174 Inne
175 3.
176 Odnośnie wysokości zadośćuczynienia Sąd zasądził wskazaną w orzeczeniu kwotę kierując się przesłankami szeroko omówionymi powyżej. Sąd zasadził odszkodowanie w wysokości 300 złotych uwzględniając zeznania wnioskodawcy oraz deklarację PIT i uznał, że kwota 300 złotych jest kwotą, która w pełni rekompensuje koszt utraconego zarobku wnioskodawcy. Jak wynika z deklaracji podatkowej, wnioskodawca z tytułu umowy zlecenia osiągał dochód w kwocie ponad 200 zł dziennie plus napiwki. Biorąc pod uwagę, że w dniu zatrzymania była zajęta ponad połowa stolików w klubie oraz zeznania wnioskodawcy co do wysokości napiwków, kwota 300 złotych jawi się jako rekompensata w pełni kosztów utraconego zarobku. Mając na uwadze, wobec opisanych w uzasadnienia okoliczności, że żądanie M. O. (2) zasądzenia na jego rzecz odszkodowania w kwocie 400 złotych i zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie w kwocie 6 000 złotych było wygórowane i nieadekwatne do stopnia doznanej przez niego krzywdy, sąd w zakresie przekraczającym kwotę zasądzoną w pkt 1 wyroku oddalił wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie. Zasadzenie na rzecz wnioskodawcy kwoty wyższej aniżeli 300 złotych odszkodowania i 2500 złotych tytułem zadośćuczynienia w ocenie Sądu z uwagi na stopień doznanej krzywdy, byłoby nadmierne i stanowiłoby niezasadne wzbogacenia się wnioskodawcy, a nie jedynie zadośćuczynienie jego krzywdzie. Sąd zasądził nadto odsetki od kwoty odszkodowania i zadośćuczynienia od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, albowiem odsetki od sumy pieniężnej stanowiącej odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne zatrzymanie są wynagrodzeniem za opóźnienie w zapłacie sumy pieniężnej, która jest już wymagalna, i dlatego należy uznać, że za czas do wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia odszkodowawczego odsetki nie przysługują (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 1991r.V KRN 475/90, publ. OSNKW 1991/10-12/52). Powyższe znajduje zastosowanie również w sprawach o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie.
177 Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU
178 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
179 Przytoczyć okoliczności
180 IV
181 Sąd zwrócił wnioskodawcy M. O. (1) wydatki w kwocie 240 zł., związane z ustanowieniem pełnomocnika. Wysokość tych wydatków została ustalona w oparciu o przepis § 11 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2018 r., poz. 1800 z późn. zm.).
182 KOszty procesu
183 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
184 Przytoczyć okoliczności
III.
185 Koszty sądowe przejęto na rachunek Skarbu Państwa, albowiem postępowanie w niniejszym przedmiocie, zgodnie z treścią art. 554 § 4 k.p.k. jest wolne od kosztów sądowych.
PODPIS