Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 lipca 2020 r., V Ca 652/20

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 lipca 2020 r., V Ca 652/20

Tekst

1 Sygn. akt V Ca 652/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 15 lipca 2020 r.

3 Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy

4 w składzie:

5 Przewodniczący: Sędzia Bogusława Jarmołowicz-Łochańska

6 po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2020 r. w Warszawie

7 na posiedzeniu niejawnym

8 sprawy z powództwa J. D.

9 przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.

10 o zapłatę

11 na skutek apelacji powoda

12 od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie

13 z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt IC 3855/18

14 1.zmienia zaskarżony wyrok tylko w ten w ten sposób, że w punkcie trzecim kwotę 947 (dziewięćset czterdzieści siedem ) złotych podwyższa do kwoty 1202 (tysiąc dwieście dwa) złote,

15 2. oddala apelację w pozostałej części,

16 3. koszty instancji odwoławczej wzajemne znosi.

17 Sygn. akt V Ca 652/20

Uzasadnienie

18 Pozwem z dnia 31 sierpnia 2018 r. J. D. domagał się zasądzenia od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwoty 400 euro wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 grudnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty od pełnomocnictwa.

19 W uzasadnieniu pozwu wskazał, że dochodzi od pozwanej zryczałtowanego odszkodowania za opóźnienie w podróży. Wyjaśnił, że jego lot relacji K. - A. ((...)) był opóźniony, na skutek czego dotarł on do portu docelowego więcej niż 3 godziny po planowanym czasie przylotu.

20 Pozwana nie wniosła odpowiedzi na pozew, nikt w imieniu pozwanej nie stawił się na rozprawie.

21 Wyrokiem zaocznym z dnia 6 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie w pkt 1 zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 400 euro wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 31 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty, w pkt 2 oddalił powództwo w pozostałym zakresie, w pkt 3 zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 947,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu oraz w pkt 4 wyrokowi w pkt 1 nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

22 Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiodła strona powodowa zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie pkt II. Zarzuciła przy tym Sądowi Rejonowemu:

23 1. Naruszenie prawa procesowego, to jest art. 339 § 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, polegające na:

24 a. nieuznaniu okoliczności wskazywanych przez powoda w uzasadnieniu pozwu, jako udowodnione, to jest faktu wezwania do zapłaty pozwanej (...) Sp. z o.o., a to pomimo iż pozwana spółka z o.o. (...) nie uczestniczyła aktywnie w postępowaniu (brak wniesionej odpowiedzi na pozew, brak stawiennictwa na rozprawie);

25 b. błędnym uznaniu, iż fakt wezwania do zapłaty, opisany treścią pozwu mógł budzić poważne wątpliwości lub został też przytoczony celem obejścia prawa, w sytuacji gdy do wezwania zapłaty przedłożono dowód jego nadania za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. w dniu 27 stycznia 2014 roku.

26 2. Naruszenie prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 w związku z art. 328 § 2 k.p.c. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób:

27 a. wadliwy, to jest z pominięciem treści wezwania do zapłaty nadanego dnia 27 stycznia 2014 roku za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz powszechnie znanych terminów doręczeń wyznaczonego operatora pocztowego, który to nie przekracza 7 dni, co doprowadziło do błędnego wniosku, iż strona powodowa nie wykazała terminu wezwania pozwanej do zapłaty.

28 3. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 98 § 1-3 k.p.c., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na wydaniu postanowienia w przedmiocie rozliczenia kosztów postępowania bez uwzględnienia kosztów postępowania wywołanego zażaleniem strony powodowej na postanowienie z dnia 15 października 2018 roku.

29 Wobec powyżej przedstawionych zarzutów strona powodowa wniosła o zmianę treści punktu numer 1 zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz strony powodowej J. D. kwoty 400,00 euro wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 06 marca 2014 roku do 01 stycznia 2016 roku oraz z odsetkami ustawowymi w wysokości za opóźnienie liczonymi od dnia 01 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty; zmianę treści punktu numer 3 zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz strony powodowej: kwoty 947,00 złotych, tytułem kosztów procesu przed Sądem I instancji oraz kwoty 255,00 złotych, tytułem kosztów postępowania zażaleniowego; uchylenie pkt 2 skarżonego wyroku oraz zasądzenie od pozwanej sp. z o.o. (...) na rzecz strony powodowej, kosztów postępowania apelacyjnego, wg norm przepisanych. Alternatywnie strona powodowa wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

30 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

31 Apelacja w części zasługiwała na uwzględnienie.

32 W pierwszej kolejności podnieść należy, iż z uwagi na to, że niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 505¹³ § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy ograniczył uzasadnienie wyroku do wyjaśnienia jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.

33 Sąd Okręgowy podziela natomiast zarzut apelującego dotyczący naruszenia art. 98 § 1-3 k.p.c. skutkujący błędnym ustaleniem wysokości zasądzonych kosztów postępowania. Podnieść należy, iż kodeks postępowania cywilnego nakłada na sąd obowiązek zamieszczenia w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji rozstrzygnięcia o kosztach (art. 108 § 1 k.p.c.). W orzeczeniu tym sąd powinien rozstrzygnąć, kto i w jakim zakresie ma ponieść koszty procesu, w tym koszty sądowe. Jeżeli sąd nie orzekł o wszystkich kosztach procesu, tj. zasądził tylko część kosztów, a co do pozostałych kosztów nie wypowiedział się (brak wyraźnego rozstrzygnięcia), oznacza to, że w tej części, w której o nich nie orzekł, żądanie w tym zakresie oddalił (post. SN z 2.3.2012 r., I PZ 33/11 , L.; uchw. SN z 11.12.1972 r., III PZP 14/72 , L.).

34 Skarżący słusznie podnosi, iż w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie rozstrzygnął o kosztach postępowania zażaleniowego wywołanego jego zażaleniem z dnia 6 listopada 2018 r. na postanowienie z dnia 15 października 2018 r. mimo zawartego w nim wniosku o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów przedmiotowego postępowania odwoławczego. Skarżący ma także rację, iż w okolicznościach niniejszej sprawy należało go uznać za stronę wygrywającą albowiem jego roszczenie niemal w całości zostało przez Sąd Rejonowy uwzględnione. W konsekwencji powyższego w ocenie Sądu Okręgowego na rzecz powoda należało zasądzić dodatkowo koszty wywołane wniesionym zażaleniem w kwocie 255 zł, na które złożyła się opłata od zażalenia w kwocie 30 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika procesowego będącego adwokatem zgodnie z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia zażalenia, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.

35 Z powyższych względów zaskarżony wyrok w zakresie zasądzonych na rzecz powoda kosztów postepowania zaskarżony wyrok podlegał zmianie na podstawie art. 386§1 k.p.c.

36 Odnosząc się do pozostałych zarzutów apelacji stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

37 W ocenie Sądu Okręgowego zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c. jest nieuzasadniony, bowiem Sąd Rejonowy dokonał wnikliwej i trafnej oceny przedstawionych w sprawie dowodów, w oparciu o którą wyprowadził również słuszny wniosek odnośnie braku wykazania prawidłowego wezwania dłużnika do spełnienia świadczenia.

38 Przepis art. 233 § 1 k.p.c. przyznaje sądowi swobodę w ocenie zebranego materiału dowodowego, zaś zarzut naruszenia tego uprawnienia tylko wtedy można uznać za usprawiedliwiony, jeżeli sąd zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź doświadczeniem życiowym. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy nie uchybiając przepisom procesowym zgromadził niezbędny materiał dowodowy, a następnie w sposób trafny dokonał jego weryfikacji pod kątem wiarygodności oraz mocy dowodowej i nie przekroczył przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Za utrwalony w judykaturze należy uznać pogląd, wedle którego zgłoszony w apelacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. może zostać uwzględniony jedynie w przypadku wykazania jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając, a także w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r. II CKN 817/00, LEX 56906). Natomiast nie czyni zarzutu tego skutecznym przedstawianie przez skarżącego własnej wersji stanu faktycznego w sprawie, opartej na dokonanej przez siebie odmiennej ocenie dowodów, a nawet możliwość w równym stopniu wyciągnięcia na podstawie tego samego materiału dowodowego odmiennych wniosków (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 r. II CKN 572/99, LEX 53136). Naruszenia ww. przepisu powód upatrywał w pominięciu treści wezwania do zapłaty nadanego dnia 27 stycznia 2014 roku za pośrednictwem Poczty Polskiej. Z powyższym nie sposób się zgodzić. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż Sąd Rejonowy nie pominął w swych rozważaniach treści wezwania do zapłaty z dnia 26 lutego 2014 r., jednak zauważył, że do wezwania nie załączono dowodu potwierdzającego, że pozwany wezwanie to odebrał, a jeśli tak to w jakiej dacie. Brak potwierdzenia odbioru przedmiotowego wezwania determinuje przyjęcie, iż nie zostało wykazane, że strona pozwana otrzymała wezwanie. W ocenie Sądu Okręgowego brak dowodu potwierdzającego odbiór wezwania do zapłaty wywołuje uzasadnione wątpliwości co do twierdzeń powoda, iż pozwany takie wezwanie otrzymał. W konsekwencji również zarzut naruszenia art. 339 § 2 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie, natomiast Sąd Rejonowy zasadnie zastosował art. 455 k.c. z wz. z art. 481 § 1 k.c. Kwestię wymagalności roszczenia reguluje bowiem przepis art. 455 k.c., zgodnie z którym, jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie winno zostać spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania świadczenia. W konsekwencji, w każdym przypadku konieczne jest określenie wysokości dochodzonego żądania oraz sprecyzowanie terminu jego zapłaty. Wobec tego, że brak jest informacji o tym, czy i kiedy wezwanie do zapłaty zostało doręczone pozwanemu, odsetki zostały zasądzone od dnia złożenia pozwu.

39 Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację w pozostałym zakresie.

40 W związku z częściowym uwzględnieniem apelacji strony powodowej o kosztach postępowania w instancji odwoławczej Sąd Okręgowy orzekł w pkt 3 wyroku na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c.