Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2026 r., I C 1889/21

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2026 r., I C 1889/21

Tekst

1 Sygn. akt I C 1889/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 3 czerwca 2026 r.

3 Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

4 Przewodniczący: sędzia Piotr Królikowski

5 po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. w Warszawie

6 na posiedzeniu niejawnym

7 sprawy z powództwa I. K. (2)

8 przeciwko (...) Towarzystwu Ubezpieczeń (...) S.A. z siedzibą w S.

9 o zapłatę zadośćuczynienia i odszkodowania

10 1. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa Ubezpieczeń (...) S.A. z siedzibą w S. na rzecz powoda I. K. (2) kwotę 50.200,00 zł (pięćdziesiąt tysięcy dwieście złotych 00/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 3 czerwca 2026 r. do dnia zapłaty – tytułem zadośćuczynienia;

11 2. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa Ubezpieczeń (...) S.A. z siedzibą w S. na rzecz powoda I. K. (2) kwotę 894,00 zł (osiemset dziewięćdziesiąt cztery złote 00/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty – tytułem odszkodowania;

12 3. w pozostałym zakresie powództwo oddala;

13 4. stwierdza, iż powód I. K. (2) winien ponieść koszty postępowania w 42%, zaś pozwane (...) Towarzystwo Ubezpieczeń (...) S.A. z siedzibą w S. w 58%, pozostawiając ich szczegółowe rozliczenie referendarzowi sądowemu.

14 sędzia Piotr Królikowski

15 Sygn. akt I C 1889/21

Uzasadnienie

16 wyroku z dnia 3 czerwca 2026 r.

17 Pozwem z 24 maja 2021 r. (data prezentaty - k. 3) powód I. K. (1) wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Towarzystwa Ubezpieczeń (...) S.A. z siedzibą w S. kwot: 80.200 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 września 2020 r. do dnia zapłaty oraz 7.669 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty (punktu 2 pozwu). Żądanie pozwu objęło również zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

18 W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 22 lipca 2020 r. w miejscowości G. kierujący pojazdem marki Ł. (...) z niewyjaśnionych przyczyn zjechał na przeciwległy pas ruchu i uderzył czołowo w prawidłowo jadący pojazd marki E. (...) o nr rej. (...) kierowany przez I. K. (1). W związku z wypadkiem Prokuratura Rejonowa w P. wszczęła śledztwo, które zostało umorzone z uwagi na smierć sprawcy. W następstwie wypadku I. K. (1) doznał złamania trzonu piszczeli prawej, złamania paliczka bliższego palca V ręki prawej, złamania trzonu mostka, złamania przednich odcinków żeber II, V i VI po stronie prawej, zaawansowanego zespołu S., złamania guza piętowego prawego z przemieszczeniem odłamów, a także złamania szyjki kości strzałkowej. W dacie zdarzenia samochód kierowany przez sprawcę wypadku objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej w pozwanym Towarzystwie. Pozwany przyjął odpowiedzialność za skutki wypadku i przyznał na rzecz poszkodowanego łącznie: 19.800 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, 12.730,60 zł tytułem odszkodowania za koszty leczenia (w tym 5.000 zł zaliczki na przyszłe koszty leczenia), a także 931 zł tytułem odszkodowania za koszty opieki. Przyznane kwoty w ocenie powoda, nie rekompensują zarówno doznanej szkody, jak i krzywdy. Uzasadniając rozmiar doznanej krzywdy powód wskazał na konieczność poddania się długotrwałemu procesowi leczenia i rehabilitacji, objawiające się do dnia dzisiejszego dolegliwości bólowe nogi, ręki oraz klatki piersiowej, czy też trudności w wykonywaniu podstawowych czynności (takich jak mycie, ubieranie się) przy pomocy prawej ręki. Powód wskazał, że wypadek w dużym stopniu wpłynął również na jego stan psychiczny - trudno jest mu pogodzić się z jego konsekwencjami, brakiem możliwości prowadzenia aktywnego trybu życia, a także świadomością że jego organizm nie powróci już do pełnej sprawności, nadto powód wskazał iż odczuwa silny strach przed uczestnictwem w ruchu ulicznym. Wypadek przekreślił również plany zawodowe poszkodowanego, co finalnie skutkowało brakiem stałego dochodu i środków do życia. Powód z osoby energicznej i uśmiechniętej stał się osobą negatywnie nastawioną do otaczającej go rzeczywistości i rozdrażnioną. Dochodzone w przedmiotowej sprawie odszkodowanie stanowi równowartość różnicy pomiędzy kosztami opieki poniesionymi przez powoda w okresie powypadkowym a wysokością odszkodowania przyznanego na ten cel przez pozwane Towarzystwo.

19 W odpowiedzi na pozew pozwana (...) Towarzystwo Ubezpieczeń (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w S. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

20 Pozwana przyznała, że w dniu 22 lipca 2020 r. doszło do zdarzenia, w którym uczestniczył powód oraz sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanej. W związku ze zdarzeniem pozwana prowadziła postępowanie likwidacyjne pod numerem (...), w ramach którego to przyznała na rzecz powoda zadośćuczynienie w wysokości 19.800 zł, koszty leczenia w wysokości 12.730,60 zł, a także koszty opieki w wysokości 931 zł. Pozwana wskazała, że na kwotę wypłaconego zadośćuczynienia wpływ miały: zaburzenie zdrowia (71% przyznanej kwoty), dolegliwości bólowe (14 % przyznanej kwoty), uciążliwość leczenia (15% przyznanej kwoty), niepełnosprawność społeczna (0% przyznanej kwoty). Pozwana zakwestionowała zasadność żądania kwoty wskazanej przez powoda w pozwie, podnosząc iż jest ona rażąco wygórowana i nie znajduje podstaw w stanie faktycznym spawy. Pozwana wskazała, że powód nie wykazał aby w wyniku wypadku doznał rozstroju zdrowia, który spowodował zakłócenie funkcji jego organizmu ponad ustalenia poczynione przez ubezpieczyciela. Wskazała, iż przy wypłacie zadośćuczynienia uwzględniła doznane przez powoda urazy, w ramach wydanej decyzji wzięto pod uwagę również dolegliwości bólowe i przebieg leczenia, w tym hospitalizacji, odbyty zabieg chirurgiczny, uciążliwości związane z unieruchomieniem kończyn oraz pielęgnacją ran, ograniczenia aktywności ruchowej oraz zaleconą rehabilitację. Pozwana zakwestionowała przedstawiony przez powoda zakres opieki, jak również jej koszt, wskazując że lekarz orzecznik uznał za uzasadnioną opiekę w zakresie łącznie 133 godzin, dla których to pozwana przyjęła stawkę 7 zł za godzinę jako adekwatną do rodzaju czynności, w których to powód wymagał pomocy. Pozwana zwróciła również uwagę na niezasadność żądania odsetek od dochodzonych przez powoda kwot od dat wskazanych w pozwie.

21 Do czasu zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie.

22 Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

23 22 lipca 2020 r. w miejscowości G., gmina P. J. X. jadący samochodem marki Ł. (...) z niewyjaśnionych przyczyn zjechał na przeciwległy pas ruchu i uderzył czołowo w prawidłowo jadący z naprzeciwka pojazd marki E. (...), którego kierowcą był I. K. (1). Prokuratura Rejonowa w P. wszczęła postępowanie w sprawie, jednakże postanowieniem z 24 marca 2021 r. śledztwo zostało umorzone wobec śmierci sprawcy - J. X..

24 dowód: postanowienie o wszczęciu śledztwa - k. 12, postanowienie o umorzeniu śledztwa - k. 13-14

25 Bezpośrednio po zdarzeniu I. K. (1) został przyjęty do Szpitala (...) Sp. z o.o. w P., gdzie stwierdzono złamanie trzonu piszczeli prawej, złamanie paliczka bliższego palca V ręki prawej, złamanie trzonu mostka oraz złamanie przednich odcinków żeber II, V i VI po stronie prawej. I. K. (1) w chwili przyjęcia do szpitala posiadał również liczne otwarcia naskórka i rany szarpane lewego przedramienia i nadgarstka. W trakcie hospitalizacji stan I. K. (1) pozostawał stabilny, zastosowano względem niego leczenie w postaci szycia ran, longety udowej, longety na prawą rękę, podawano mu leki przeciwbólowe, a także stosowano antybiotykoterapię oraz profilaktykę przeciwzakrzepową. 31 lipca 2020 r. I. K. (1) został wypisany ze szpitala, z zaleceniem kontroli w poradni chirurgicznej i ortopedycznej, elewacji kończyny i bezwzględnym zakazem obciążania kończyny prawej dolnej, ewentualnie dopuszczono przemieszczanie się przy użyciu kul łokciowych.

26 dowód: karta informacyjna - k. 15-17, karty konsultacyjne - k. 91-94, opinia biegłego - k. 233- 243, zeznania I. K. (1) - k. 218-219v

27 I. K. (1) po wyjściu ze szpitala, korzystając z pomocy P. K. (2) odbył podróż do W., gdzie zatrzymał się w mieszkaniu wynajmowanym przez jego siostrę G. W.. Początkowo G. W. pomagała powodowi w wykonywaniu codziennych czynności, zaś w okresie od września do listopada 2020 r. opiekę nad I. K. (1) pełniła również G. K. (1). G. K. (2) przychodziła do I. (1) na 4 godziny dziennie, podczas których zmieniała opatrunki, gotowała, sprzątała i robiła zakupy, otrzymując wynagrodzenie w wysokości 25 zł za każdą godzinę opieki.

28 dowód: zeznania G. W. - k. 203-204, zeznania G. K. (1) - k. 204v-205v, zeznania P. K. (1) - k. 205 v-20 6v, umowa o świadczenie usług opiekuńczych - k. 207-209, rachunki za opiekę - k. 125-127, 210-212, potwierdzenia przelewów - k. 213-215, opinia biegłego- k. 233- 243, opinia uzupełniająca - k. 286-288

29 I. K. (1) po opuszczeniu szpitala kontynuował leczenie i stosownie do zaleceń przekazanych mu przy wypisie odbywał wizyty kontrolne. Po około 3 miesiącach od opuszczenia szpitala zdjęto mu gips. I. K. (1) raz uczestniczył w serii zabiegów rehabilitacyjnych, dodatkowo od początku 2021 r. do końca kwietnia 2021 r. oraz od lipca 2021 r. do końca roku 2021 r. korzystał z usług masażu stosowanych na rękę i nogę.

30 dowód: dokumentacja medyczna- k. 95-100,121,123-124, skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne - k. 122 zeznania I. K. (1) -k. 218-219v, opinia biegłego - k. 233- 243

31 Przed wypadkiem I. K. (1) był osobą zdrową, aktywną zawodowo - pracował w firmie, gdzie zajmował się dostarczaniem części zP.do U., jeszcze wcześniej - przed wybuchem pandemii I. K. (1) pracował w Polsce jako kierowca (...). Aktualnie I. K. (1) zamieszkuje na U., nie powrócił do pracy zawodowej. Obrażenia, których doznał I. K. (1) wpłynęły na możliwość podejmowania przez niego różnego rodzaju aktywności i angażowania się w różne sytuacje życiowe, przy czym główne ograniczenie w tym zakresie stanowi znaczny spadek formy wydolności fizycznej.

32 dowód: zeznania G. W. - k. 203-204, zeznania G. K. (1) - k. 204v-205v, zeznania P. K. (1) - k. 205 v-20 6v, zeznania I. K. (1) - k. 218-219v, opinia biegłego - k. 233- 243,

33 Obecnie I. K. (1) jest osobą samodzielną, jest w stanie poruszać się bez pomocy kul, jednakże utyka. Leczenie poszkodowanego w wypadku zostało zakończone, I. K. (1) nie uczęszcza na zajęcia rehabilitacyjne, w ramach ćwiczeń stosuje spacery, a raz na trzy miesiące odbywa wizyty u lekarza.

34 dowód: zeznania G. W. - k. 203-204, zeznania I. K. (1) - k. 218-219v, opinia biegłego - k. 233- 243,

35 Trwały uszczerbek na zdrowiu I. K. (1), na skutek obrażeń doznanych w wypadku, tj. złamania trzonu piszczeli prawej, złamania paliczka bliższego palca V ręki prawej, złamania trzonu mostka, złamania przednich odcinków żeber II, V i VI po prawej stronie wyniósł 15%, na co złożyły się: 10% z powodu złamania kości podudzia prawego wygojonego bez skrócenia długości, 2% z powodu złamania paliczka bliższego palca V ręki prawej wygojonego z deformacją oraz 3% z powodu złamania trzech żeber po prawej stronie klatki piersiowej wygojonych bez zmniejszenia pojemności życiowej płuc, bez deformacji klatki piersiowej powodującego ograniczenia sprawności klatki piersiowej, dolegliwości bólowe - uszczerbek w tym zakresie umniejszono z powodu braku zniekształceń klatki i braku zmniejszenia pojemności płuc. Złamanie mostka wygoiło się bez deformacji, bez powstania uszczerbku na zdrowiu.

36 dow ód: opinia biegłego- k. 233- 243

37 4 sierpnia 2020 r. I. K. (1) zgłosił (...) Towarzystwu Ubezpieczeń (...) S.A. z siedzibą w S. szkodę komunikacyjną, wobec czego Towarzystwo podjęło działania zmierzające do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela i rozmiaru szkody. Postępowanie likwidacyjne uległo przedłużeniu, najpierw z uwagi na braki w załączonej przez poszkodowanego dokumentacji, następnie z uwagi na toczące się w sprawie wypadku drogowego śledztwo.

38 dowód: zgłoszenie szkody- k. 18-19, pismo TU (...) S.A. z 10 sierpnia 2020 r. - k. 20- 22, pismo TU (...) S.A. z 26 sierpnia 2020 r. - k. 31-33, pismo TU (...) S.A. z 28 sierpnia 2020 r. - k. 34-37, pismo TU (...) S.A. z 3 września 2020 r. - k. 38-39, pismo TU (...) S.A. z 10 października 2020 r. - k. 44-45, pismo TU (...) S.A. z 20 października 2020 r. - k. 53-54, pismo TU (...) S.A. z 9 listopada 2020 r. - k. 55-56

39 (...) Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w S. przyznało na rzecz I. K. (1) łącznie kwoty: 19.800 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 12.730,60 zł tytułem kosztów leczenia oraz 931 zł tytułem zwrotu kosztów opieki nad poszkodowanym.

40 dowód: okoliczność bezsporna, nadto pismo (...) z 16 listopada 2020 r. - k. 60-61, pismo (...) z 11 grudnia 2020 r. - k. 66, pismo (...) z 20 stycznia 2021 r. - k. 74-76, pismo (...) z 2 marca 2021 r. - k. 89-90

41 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie analizy akt sprawy, na które złożyły się dokumenty przedłożone przez stronę powodową a także świadka G. K. (1). Autentyczność i rzetelność dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie była kwestionowana przez żadną ze stron, Sąd również nie znalazł podstaw aby odmówić ich mocy dowodowej - dowody wzajemnie ze sobą korespondowały oraz z zeznaniami świadków i stron.

42 Przydatnymi dla ustalenia stanu faktycznego okazały się również zeznania świadków G. W., G. K. (1) i P. K. (1). Sąd uznał zeznania świadków za wiarygodne w zakresie w jakim świadkowie przedstawili okoliczności związane z przebiegiem okresu powypadkowego u powoda, a także wpływem wypadku na jego życie, zeznania świadków w tym zakresie pozostawały spójne i logiczne, a ich treść korespondowała ze sobą. Nie sposób było przy tym w zeznaniach świadków nie dostrzec pewnych rozbieżności, jednakże z punktu widzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostawały one irrelewantne.

43 Przechodząc do oceny zeznań powoda I. K. (1) Sąd doszedł do przekonania, iż należało je uznać za wiarygodne w przeważającym zakresie. Powód w toku zeznań w możliwie wyczerpujący sposób przedstawił okoliczności związane z wpływem skutków zdarzenia na jego dotychczasowe życie, a także przebytym procesem leczenia i rehabilitacji, opisując przy tym towarzyszące mu na poszczególnych etapach odczucia. Zeznania powoda w znacznej mierze pokrywały się z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zaś pewne nieścisłości wyłaniające się w pozostałym zakresie (w szczególności dotyczące przedstawionych dat powrotu powoda do ojczyzny) pozostawały nieistotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy.

44 Podstawę poczynionych na gruncie niniejszej sprawy ustaleń faktycznych stanowiła również opinia biegłego lekarza ortopedy traumatologa. W ocenie Sądu sporządzona opinia była jasna, rzetelna i zgodna z aktualną wiedzą medyczną, wobec czego brak było jakichkolwiek podstaw do jej kwestionowania. Strony postępowania, co do zasady, po sporządzeniu opinii uzupełniającej, również nie wnosiły co do niej żadnych zastrzeżeń.

45 Sąd zważył, co następuje:

46 Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

47 Na gruncie przedmiotowej sprawy bezspornym było, że 22 lipca 2020 r. w miejscowości G.doszło do wypadku w którym uczestniczył powód oraz sprawca zdarzenia posiadający ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym Towarzystwie, wobec czego poza wszelką wątpliwością Sądu pozostawało, iż pozwana posiada legitymację bierną do występowania w niniejszej sprawie. Pozwana nie kwestionowała przy tym swojej odpowiedzialności za skutki wypadku co do zasady.

48 Zgodnie z art. 444 § 1 k.c., w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. W myśl natomiast § 2 powyższego przepisu, jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

49 Stosownie do art. 445 § 1 k.c., w przypadkach przewidzianych w art. 444 k.c. sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Wykładnia językowa i systemowa przywołanego przepisu prowadzi wprost do stwierdzenia, że dopuszczalne jest dochodzenie zadośćuczynienia za krzywdę będąca następstwem uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, jak ma to miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy. Żądanie zadośćuczynienia jest związane z odpowiedzialnością ex delicto i może być podniesione zarówno wtedy, gdy odpowiedzialność ta oparta jest na zasadzie winy, jak i wtedy, gdy jest ona od winy niezależna.

50 Przewidziane w art. 445 § 1 zadośćuczynienie stanowi sposób naprawienia krzywdy będącej następstwem naruszenia dóbr osobistych w postaci zdrowia i nietykalności cielesnej. Innymi słowy, chodzi o naprawienie krzywdy w postaci cierpień fizycznych i psychicznych będących skutkiem uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Chodzi przy tym o krzywdę istniejącą zarówno w chwili orzekania przez sąd, jak i taką, którą poszkodowany będzie odczuwać w przyszłości na pewno lub z dającym się przewidzieć dużym stopniem prawdopodobieństwa (L. Jantowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, Gdańsk 2026, art. 445).

51 Analiza treści art. 445 § 1 k.c. prowadzi do wniosku, iż decyzja w przedmiocie zasądzenia zadośćuczynienia pozostawiona została swobodzie oceny sędziowskiej, tak samo jak następcza decyzja w przedmiocie ustalenia jego wysokości, przywoływany przepis nie wskazuje bowiem żadnych przesłanek dających podstawy do szacowania wysokości zadośćuczynienia, poprzestając na ogólnym wskazaniu że ma być ono „odpowiednie”. Rodzi to pytanie o kryteria, którymi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu obu wskazanych kwestii. Judykatura i doktryna wskazują tu przede wszystkim na konieczność badania skali cierpień fizycznych lub psychicznych doznanych przez poszkodowanego. Istotna jest także trwałość tych cierpień oraz waga ich ujemnych skutków spowodowanych w psychice poszkodowanego (G. Karaszewski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. P. Nazaruk, Gdańsk 2024, art. 445).

52 Wielkość zadośćuczynienia zależy od całokształtu okoliczności danego przypadku, konkretyzowanych w odniesieniu do osoby poszkodowanej w danej sprawie poprzez obiektywne kryteria oceny rozmiaru doznanej przez nią krzywdy. Zasadnicze przesłanki określające wysokość zadośćuczynienia stanowią: rodzaj, charakter, długotrwałość cierpień fizycznych i ujemnych doznań psychicznych ich intensywność, nieodwracalność skutków zdrowotnych stopień i trwałość doznanego kalectwa i związana z nim utrata perspektyw na przyszłość, towarzyszące temu poczucie bezradności powodowane koniecznością korzystania z opieki innych osób oraz poczucie nieprzydatności społecznej. Ważną okoliczność indywidualizującą rozmiar krzywdy stanowi wiek poszkodowanego, bowiem utrata możliwości realizowania zamierzonych celów, czerpania przyjemności z życia dotyka szczególnie człowieka młodego, który doznał utraty zdrowia będąc w pełni sił, zanim jeszcze osiągnął dorosłość. (zob. uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1973 r., III CZP 37/73, OSNC 1974, Nr 9, poz. 145 oraz m. inn. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1967, I CR 224/67, OSNCP 1968, Nr 6, poz. 107, z dnia 19 sierpnia 1980, IV CR 283/80, OSNCP 1981, Nr 5, poz. 81, z dnia 12 października 2000 r., IV CKN 128/00, nie publ., z dnia 12 września 2002 r., IV CKN 1266/00, nie publ., z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/03, OSNC 2005, Nr 2, poz. 40, z dnia 28 czerwca 2005 r., I CK 7/05, nie publ., z dnia 26 listopada 2009 r., III CSK 62/09, nie publ.).

53 Przy określaniu wysokości zadośćuczynienia Sąd powinien mieć na uwadze, że powinno ono spełniać funkcję kompensacyjną, a zatem przyznana suma pieniężna powinna stanowić przybliżony ekwiwalent poniesionej przez poszkodowanego szkody niemajątkowej, wynagradzając mu doznaną krzywdę. Jednocześnie należy mieć na względzie iż zadośćuczynienie jest świadczeniem jednorazowym, obejmującym całość negatywnych skutków wywołanych na skutek wypadku, zatem powinno obejmować wszelkie skutki i szereg zdarzeń pozostających w adekwatnym związku przyczynowym, które miały miejsce w życiu powoda.

54 Na gruncie przedmiotowej sprawy powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz tytułem zadośćuczynienia kwoty 80.200 zł, wskazując iż łączna kwota zadośćuczynienia została na dzień wniesienia pozwu oszacowana na kwotę 100.000 zł, zaś zgłoszone w pozwie żądanie zostało pomniejszone o wartość zadośćuczynienia wypłaconą przez pozwaną w toku postępowania likwidacyjnego (19.800 zł).

55 W ocenie Sądu roszczenie powoda o zadośćuczynienie pozostawało zasadne łącznie co do kwoty 70.000 zł, przy czym zasądzeniu podlegała suma stanowiąca różnicę pomiędzy wskazaną kwotą a kwotą przyznaną powodowi przez pozwaną jeszcze przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu jest to kwota adekwatna, spełniająca w świetle doznanej krzywdy funkcje kompensacyjną.

56 Na skutek wypadku, w ramach którego doszło do czołowego zdarzenia pojazdów, I. K. (1) doznał obrażeń złamania trzonu piszczeli prawej, złamania paliczka bliższego palca V ręki prawej, złamania trzonu mostka oraz złamania przednich odcinków żeber II, V i VI po stronie prawej. Bezpośrednio po wypadku powód trafił do szpitala w P., gdzie zastosowano konieczne leczenie. Powód opuścił szpital po tygodniowym pobycie i zatrzymał się w mieszkaniu siostry, która to początkowo pomagała mu w wykonywaniu codziennych czynności. W okresie pomiędzy wrześniem a listopadem 2020 r. powód korzystał również z pomocy opiekunki, która zajmowała się przygotowaniem posiłków, sprzątaniem, czy robieniem zakupów. Z relacji świadków, jak i samego powoda wynika, iż okres pierwszych miesięcy po wypadku wiązał się dla niego z dużymi dolegliwościami bólowymi, zaś ból w obrębie nogi utrzymuje się do dnia dzisiejszego. Uraz nogi, pomimo wdrożonych metod leczenia i rehabilitacji (masażu), w dalszym ciągu powoduje u powoda trudności w chodzeniu, jednakże jak wynika z opinii biegłego na obecnym etapie stosowanie dalszego leczenia i rehabilitacji pozostaje niecelowe - stan powoda nie ulegnie poprawie.

57 Niewątpliwie doznanym przez powoda obrażeniom towarzyszyło cierpienie fizyczne, dolegliwości bólowe i początkowo utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu. Jak wynika z opinii biegłego, dolegliwości bólowe systematycznie, wraz z upływem czasu, ulegały obniżeniu, jednakże nie oznacza to że ustąpiły one całkowicie - a biorąc pod uwagę, iż dalsze leczenie i rehabilitacja nie poprawią stanu powoda oraz jego wiek nie sposób przyjąć, że będą nadal się zmniejszać. Na chwilę obecną leczenie powoda należy uznać za zakończone, zaś postawiony w tym przedmiocie przez biegłego wniosek prowadzi do konstatacji, iż dolegliwości z którymi na ten moment boryka się powód będą towarzyszyć mu do końca życia, zaś żadna forma leczenia czy rehabilitacji nie pozwoli mu na powrót do stanu zdrowia sprzed wypadku.

58 Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd miał na uwadze, iż powód przed wypadkiem był osobą zdrową, sprawną i samodzielną. Powód pozostawał aktywny zawodowo, pracował w firmie zajmującej się dostarczaniem części z P. do U., zaś przed wybuchem Pandemii pracował w Polsce jako kierowca (...). I. K. (1) po wypadku oraz przebytej rekonwalescencji zdecydował się na powrót do ojczyzny, jednakże do chwili obecnej nie podjął pracy zarobkowej, albowiem jak wynika z jego zeznań znalezienie pracy fizycznej, pozostaje w obecnych warunkach utrudnione.

59 W ocenie Sądu, mając na uwadze wszelkie okoliczności przedmiotowej sprawy, żądaną przez powoda kwotę zadośćuczynienia należało uznać za wygórowaną. Sąd ustalając należne powodowi zadośćuczynienie musiał uwzględnić, że mimo niewątpliwego cierpienia powoda, jego aktualny stan zdrowia - jak wskazał biegły - jest ustabilizowany. Choć, jak ustalono brak jest szans na całkowity powrót do zdrowia sprzed wypadku, powód jest aktualnie w stanie funkcjonować w pełni samodzielnie, doznając jedynie pewnych ograniczeń wynikających ze spadku formy wydolności fizycznej. Niewątpliwie spadek wydolności fizycznej może stanowić swego rodzaju utrudnienie, jednakże nie prowadzi on do całkowitego wykluczenia powoda z życia społecznego. Nadto wskazywanie przez stronę powodową aktualnych trudności w znalezieniu przez powoda pracy jako konsekwencji wypadku z 2020 r., zdaniem Sądu stanowiło zbyt daleko idące uproszczenie, albowiem z opracowanej na potrzeby niniejszego postępowania opinii biegłego wynika wprost, iż powód nie jest osobą niezdolną do pracy, a jego możliwości zarobkowe uległy ograniczeniu jedynie w kontekście prac fizycznych. Z kolei nie sposób pozwanemu przypisać odpowiedzialności za sytuację polityczno - ekonomiczną U..

60 Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, iż zasadnym będzie zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia kwoty 50.200 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 czerwca 2026 r. do dnia zapłaty. Ustalając początkową datę naliczania odsetek, mając na uwadze rozbieżności prezentowane w praktyce orzeczniczej tym zakresie, uwzględniając okoliczności ujawnione na gruncie przedmiotowej - Sąd postanowił przychylić się do poglądu prezentowanego m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 21.01.2025 r., II CSKP 153/24, LEX nr 3836713, a także w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 13.12.2019 r., V ACa 402/19, LEX nr 2784489 i zasądzić odsetki od przyznanego zadośćuczynienia od dnia wydania wyroku. Sąd miał na uwadze, że określenie zadośćuczynienia wymagało uwzględniania wielu elementów, podlegających ustaleniu w toku postępowania sądowego, których pozwana nie była w stanie przewidzieć na etapie likwidacji szkody z uwagi na trwający proces leczenia powoda, wobec czego nie sposób uznać, że pozwana popadła w opóźnienie uzasadniające naliczanie odsetek za zwłokę przed wydaniem wyroku. Z tych przyczyn Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie pierwszym, oddalając roszczenie w pozostałym zakresie, o czym orzeczono w punkcie trzecim wyroku.

61 Odnosząc się do drugiego ze zgłoszonych przez powoda roszczeń, znajdującego swoją podstawę normatywną w art. 444 § 1 k.c., a mianowicie żądania zasądzenia poniesionych przez I. K. (1) w toku rekonwalescencji kosztów opieki, Sąd doszedł do przekonania iż zasługiwało ono na uwzględnienie w ograniczonym zakresie.

62 Poza wszelką wątpliwością Sądu pozostawała okoliczności, iż powód w początkowym okresie po wypadku, z uwagi na zakres doznanych obrażeń, mógł wymagać pomocy osób trzecich m.in. w wykonywaniu codziennych czynności, czy przemieszczaniu się. Jednakże nie sposób zaaprobować twierdzeń powoda co do okresu w którym w rzeczywistości uzasadnionym było korzystanie przez niego z pomocy najbliższych, czy też opiekunki. Ze sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania opinii biegłego, uzupełnionej w ramach opinii uzupełniającej z 15 listopada 2024 r. wprost wynika, iż powód w rzeczywistości wymagał pomocy maksymalnie w okresie pierwszych trzech tygodni (21 dni) po wypadku przez 3 godziny dziennie, zaś przez następne pięć tygodni przez 2 godziny tygodniowo. Wobec powyższego za uzasadnione należało uznać koszty opieki w łącznym zakresie 73 godzin (63 godziny w pierwszych trzech tygodniach oraz łącznie 10 godzin w następnych pięciu tygodniach). Jednocześnie Sąd dla ustalenia wymiaru należnego powodowi odszkodowania uwzględnił stawkę godzinową za opiekę wskazywaną przez powoda jako wypłacaną G. K. (2) - powód przedstawił dowody na poniesienie wydatków w takiej wysokości, nie są one oderwane od realiów rynkowych znanych Sądowi z innych spraw i przepisów prawa powszechnie obowiązującego w zakresie wynagrodzenia minimalnego - nie sposób przyjąć, iż w swoim stanie był obowiązany do poszukiwania opiekuna w cenie wskazanej przez pozwaną Spółkę.

63 Wobec powyższego, koszty z tytułu opieki nad powodem, należało uznać za uzasadnione łącznie co do kwoty 1.825 zł (73 godziny x 25 zł). Sąd nie kwestionuje korzystania z pomocy opiekunki w zakresie wynikającym z zeznań i przedłożonych dokumentów, lecz ponad czas wynikający z opinii biegłego pomoc ta nie miała adekwatnego związku przyczynowo - skutkowego z wypadkiem za który odpowiada strona pozwana. Sąd uwzględnił, iż pozwane Towarzystwo wypłaciło dotychczas na rzecz powoda z tytułu odszkodowania za koszty opieki kwotę 931 zł, wobec czego zasadnym pozostawało zasądzenie kwoty 894 zł, jako kwoty stanowiącej różnice pomiędzy uzasadnionymi kosztami opieki, a otrzymanym dotychczas w tym zakresie przez powoda odszkodowaniem. Uwzględniając, iż ostatecznie długość okresu w ramach którego koniecznym było korzystanie przez powoda z opieki osób trzecich została rozstrzygnięta na gruncie opinii biegłego Sąd postanowił zasądzić odsetki od przyznanej powodowi kwoty - od dnia następującego po dacie jej doręczenia. Wobec uwzględnienia żądania powoda w zakresie odszkodowania i zadośćuczynienie jedynie w części, koniecznym stało się jego oddalenie w pozostałym zakresie, o czym orzeczono w punkcie trzecim wyroku.

64 Orzekając o kosztach postępowania, Sąd postanowił o stosunkowym ich rozdzieleniu zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 100 k.p.c., ustalając iż powód przegrał proces w 42%, zaś pozwany w 58%, pozostawiając ich szczegółowe wyliczanie referendarzowi sądowemu (art. 108 § 1 k.p.c.).

65 sędzia Piotr Królikowski