Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 9 sierpnia 2023 r., IX Ka 346/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 9 sierpnia 2023 r., IX Ka 346/23

Tekst

1 Sygn. akt IX Ka 346/23

Uzasadnienie

2 A. K. został obwiniony o to że:

3 w dniu 1 lipca 2022 roku w W., będąc właścicielem pojazdu marki (...) o nr rej. (...) wbrew obowiązkowi nie wskazał kierującego, który poruszał się ww. pojazdem, którego kierujący w dniu 22 kwietnia 2022 roku około godziny 12.20 w B. na ul. (...) nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu wchodzącemu na przejście dla pieszych,

4 tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 kw.

5 Sąd Rejonowy w W. wyrokiem zaocznym z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt (...), uznał obwinionego A. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 96 § 3 kw, i za to na podstawie art. 96 § 3 kw wymierzył mu karę 1500 złotych grzywny. Ponadto Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 zł tytułem opłaty oraz kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania.

6 Od powyższego wyroku apelację wniósł obwiniony, zaskarżając go w całości.

7 Apelujący zarzucił wyrokowi:

8 brak spełnienia przesłanek formalnych do wydania wyroku zaocznego,

9 nieprzeprowadzenie przez Sąd merytorycznego postępowania dowodowego,

10 błędne ustalenie, jakoby obwiniony był właścicielem pojazdu (...) o nr rej. (...),

11 niewykazanie przez Sąd, że obwiniony miał wiedzę co osoby kierującej samochodem, a w konsekwencji niesłuszne przypisanie mu popełnienia wykroczenia z art. 96 § 3 kw.

12 W konkluzji apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.

13 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

14 W sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 104 § 1 pkt 1 kpw, co sprawiło, że zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu, niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów i wpływu uchybienia na treść orzeczenia.

15 Zaskarżony wyrok został wydany przez Sąd Rejonowy w W. pod przewodnictwem sędziego Krzysztofa Twarogowskiego. Rzecz w tym, że sędzia ten był z mocy prawa wyłączony o udziału w sprawie. Zgodnie z treścią art. 40 § 1 pkt 7 kpk, który to przepis – w myśl art. 16 § 1 kpw – ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sędzia Krzysztof Twarogowski przewodniczył bowiem również składowi Sądu Rejonowego w W., który postanowieniem z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt (...), na podstawie art. 5 § 1 pkt 1 kpw odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przeciwko A. K. o czyn zarzucany mu we wniosku o ukaranie – wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia. Orzeczenie to w sposób niebudzący wątpliwości dotyczyło głównego nurtu postępowania – odpowiedzialności obwinionego za zarzucane mu wykroczenie. Powyższe postanowienie, na skutek zaskarżenia go przez oskarżyciela publicznego, zostało uchylone przez Sąd Okręgowy w T. postanowieniem z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt (...), a sprawa została przekazana Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. Oczywistym jest zatem, że sędzia Krzysztof Twarogowski był z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie i nie mógł przewodniczyć Sądowi rozpoznającemu ponownie sprawę i wydającemu zaskarżony wyrok. Niezastosowanie się do powyższego zakazu stanowiło naruszenie prawa procesowego o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 104 § 1 pkt 1 kpw.

16 Ze wskazanych przyczyn Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania, w ramach którego należy baczyć, by skład sądu odpowiadał przepisom prawa. Sąd I instancji winien też rozważyć sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w opisie czynu zarzucanego obwinionemu w zakresie numeru rejestracyjnego pojazdu (...), o którym mowa we wniosku o ukaranie, albowiem nie budzi najmniejszych wątpliwości – w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy (k. 9, 3-5) – że ów numer to (...), czego obwiniony zresztą nie kwestionował (k. 21-22).

17 Jeśli chodzi o zarzuty i wnioski apelacji, to ich rozpoznanie w zaistniałej sytuacji procesowej byłoby przedwczesne (art. 436 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw).