Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2025 r., II Ca 1616/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2025 r., II Ca 1616/23

Tekst

1 Sygnatura akt II Ca 1616/23

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 4 grudnia 2023 r., działając na podstawie art. 33 ust 6 ustawy Prawo łowieckie, B. S. wniósł do Sądu Okręgowego w Szczecinie odwołanie, w którym zaskarżył uchwałę Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Członków Koła (...) w D. o numerze (...) z dnia 22 października 2023 r., w której nie zostało uwzględnione jego odwołanie od uchwały Zarządu Koła o numerze (...) z dnia 14 lipca 2023 r., na mocy której został wykluczony z Koła (...).

3 W uzasadnieniu powyższego skarżący podniósł, że brak było podstaw do skreślenia go z członkostwa w Kole, gdyż nie stanowi rażącego naruszenia zasad etyki łowieckiej lub dobrych obyczajów wykonywanie polowania indywidulanego w tym samym czasie w dwóch różnych kołach łowieckich. Ponadto w ocenie skarżącego nie naruszył swoim zachowaniem podczas Walnego Zgromadzenia Członków Koła (...) w dniu 22 kwietnia 2023 r. dobrych obyczajów i zasad koleżeństwa opuszczając salę obrad wraz z grupą innych myśliwych.

4 W odpowiedzi na odwołanie Koło (...) (...) wniosło o jego oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz od odwołującego się kosztów postępowania.

5 Sąd okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

6 B. S. był członkiem Koła (...) (...). Pozostawał on jednocześnie członkiem Koła (...) w C..

7 Niesporne.

8 B. S. w okresie od 25 maja 2020 r. do 1 listopada 2021 r. wielokrotnie wpisywał się w tym samym czasie w książce polowań indywidulanych w Kole (...) w D. i Kole (...) w C.. Wedle treści wpisu w książce polowań B. S. miał podczas polowania (...) odbywającego się w Kole (...) w C. w dniu 15 października 2021 r. w godzinach 18:01 – 07:07 w obwodzie (...) złowić cielaka oraz jenota, jednocześnie odbywając tego samego dnia w godzinach 10:00 – 08:55 polowanie w rejonie (...) w ramach polowania indywidulanego w Kole (...) w D.. Ponadto podczas polowania dnia 1 listopada 2021 r. odbywającego się w Kole (...) w C. w godzinach 16:30 – 07:00 ustrzelił trzy sztuki łani, a podczas polowania w Kole (...) w D. w godzinach 17:00 – 03:33 trzy sztuki dzika.

9 Dowód:

10 - wypisy z książek ewidencji pobytu myśliwego na polowaniu indywidulanym B. S., k. 40-103

11 Nie było sytuacji, w których z uwagi na wpisanie się na polowanie w dwóch obwodach łowieckich przez B. S., inny członek Koła (...) w D. wyrażając chęć polowania nie miał takiej możliwości. Nigdy nie było sytuacji, aby dla innego członka koła zabrakło obwodów polowań.

12 Dowód:

13 - zeznania świadka S. S. (1), k. 305

14 - zeznania świadka M. K., k. 306

15 - zeznania świadka M. B., k. 307

16 - zeznania powoda, k. 359

17 - zeznania świadka W. A., k. 361

18 - zeznania świadka J. J., k. 364

19 - zeznania świadka R. W., k. 365

20 W Kole (...) w D. wielokrotnie miały miejsce przypadki, że podczas jednego polowania członek koła upolował więcej niż jedną sztukę zwierzyny, w tym kilka sztuk większej zwierzyny. Przykładowo Z. T. w dniu 1 stycznia 2022 r. upolował trzy sztuki sarny, M. F. dnia 24 lipca 2023 r. trzy sztuki lisa, C. P. dnia 4 listopada 2023 r. szopa pracza i dwie sztuki jenota, J. S. dnia 13 listopada 2023 r. trzy sztuki dzika, podobnie A. R. dnia 26 maja 2024 r., J. B. dnia 30 listopada 2023 r. upolował trzy sztuki sarny, B. T. dnia 10 listopada 2024 r. upolował jelenia i trzy sztuki sarny, K. P. dnia 16 listopada 2024 r. upolował sześć sztuk szopa pracza. Wielokrotnie również zdarzało się, że myśliwi zagraniczni polujący w Kole (...) ustrzelili po kilka sztuk zwierzyny.

21 Dowód:

22 - pismo pozwanego Koła, k. 289

23 - zeznania świadka S. S. (1), k. 305

24 - zeznania świadka M. K., k. 306

25 - wypis z książki (...), k. 319 - 345

26 - zeznania świadka D. K., k. 363

27 Dnia 22 kwietnia 2023 r. odbyło się Walne Zgromadzenie Członków Koła (...) w D.. W protokole obrad zapisano, że B. S. zakwestionował prawidłowość listy członków koła uprawnionych do wzięcia udziału w obradach, podobnie jak W. T. i M. K.. W toku posiedzenia po głosowaniu nad przyjęciem zmiany porządku obrad zaprotokołowano, że B. S. okazując niezadowolenie miał powiedzieć do D. P., K. G. oraz M. B., że nie znają Statutu PZŁ, po czym wraz z 12 innymi osobami opuścił walne zgromadzenie członków.

28 Dowód:

29 - protokół Walnego Zgromadzenia Członków Koła z dnia 22 kwietnia 2023 r., k. 258-268

30 Zarząd Koła Łowieckiego (...) (...), uchwałą z dnia 14 lipca 2023 r. o numerze (...) skreślił B. S. z listy członków koła. W uzasadnieniu jako podstawę wykluczenia wskazano na § 32 ust. 1 pkt 3 Statutu PZŁ wobec stwierdzenia rażącego naruszenia przez B. S. zasad etyki i dobrych obyczajów, co miało polegać na dokonywaniu wpisów dotyczących wykonywania polowania indywidualnego w tym samym czasie w różnych kołach łowieckich ( (...) i (...)). Takie działanie uniemożliwiać zaś miało ustalenie, gdzie faktycznie pozyskał dnia 15 października 2021 r. jelenia cielaka i jenota podczas polowania (...) w Kole (...) w C., nadto pozyskanie na polowaniu w dniu 1 listopada 2021 r. trzech łani jelenia i trzech dzików miało świadczyć o jego braku umiaru oraz opanowania podczas polowania. Niezależnie od powyższego zarzucono, że podczas Walnego Zgromadzenia Członków Koła (...) w D. w dniu 22 kwietnia 2023 r. B. S. miał swoim zachowaniem naruszyć dobre obyczaje oraz zasady koleżeństwa ostentacyjnie opuszczając salę obrad i kierując wówczas w kierunku łowczego okręgowego D. P. i przedstawiciela zarządu głównego zarzuty hańbieniu munduru PZŁ oraz łamania prawa, a także podczas dyskusji z K. G. miał zarzucać mu nieznajomość prawa i łamanie statutu PZŁ, co nie przystoi członkom PZŁ.

31 Uchwałą z dnia 22 października 2023 r. o numerze (...) Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Członków Koła (...) (...), nie uwzględniło odwołania B. S..

32 Dowód:

33 - uchwała z dnia 14 lipca 2023 r. o numerze (...), k. 12-14

34 - uchwała z dnia 22 października 2023 r. o numerze(...), k. 18-19

35 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

36 Odwołanie B. S. okazało się zasadne, skutkując zmianą uchwały nr

37 nr (...) Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Członków Koła (...) (...) z dnia 22 października 2023 r. w ten sposób, że uchylono uchwałę nr (...) Zarządu Koła Łowieckiego (...) (...) z dnia 14 lipca 2023 r. o wykluczeniu B. S. z Koła.

38 Zgodnie z art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz.U.z 2025 r., poz. 539 t..), w sprawach utraty członkostwa w kole łowieckim, nabycia lub utraty członkostwa w Polskim Związku Łowieckim po wyczerpaniu postępowania wewnątrzorganizacyjnego albo od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne stronom postępowania przysługuje, w terminie 14 dni od otrzymania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, odwołanie do sądu okręgowego, z zastrzeżeniem art. 42da ust. 3. Od orzeczenia sądu okręgowego kasacja nie przysługuje.

39 Okolicznością niesporną było, że pismem z dnia 4 grudnia 2023 r. powód odwołał się od

40 uchwały nr (...) Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Członków Koła (...) (...) z dnia 22 października 2023 r. i że odwołanie do wpłynęło do sądu w terminie, co determinowało konieczność jego merytorycznego rozpoznania.

41 Do postępowania wszczętego na skutek odwołania w trybie art. 33 ust. 6 Prawa łowieckiego, w sprawach utraty członkostwa w kole łowieckim stosuje się przepisy kodeksu postępowania cywilnego, a sąd okręgowy działając jako sąd drugiej instancji oraz stosując odpowiednio przepisy o apelacji (art. 367 i n. k.p.c. w zw. z art. 398 ( 1) § 1 k.p.c.) dokonał oceny zgodności z prawem uchwały nr (...) Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Członków Koła (...) (...) z dnia 22 października 2023 r. z perspektywy regulacji Statutu Polskiego Związku Łowieckiego uchwalonego uchwałą z dnia 16 lutego 2019 r. XXIV Krajowego Zjazdu Delegatów PZŁ oraz Prawa łowieckiego.

42 Z § 47 pkt 7 Statutu PZŁ wynika, że do kompetencji zarządu koła należy wykluczanie członków z koła, przy czym zgodnie z § 114 ust. 1 Statutu PZŁ od uchwał organów Zrzeszenia bądź koła, podjętych w pierwszej instancji, zainteresowanemu członkowi Zrzeszenia przysługuje odwołanie, które w przypadku uchwał zarządu koła przysługuje do walnego zgromadzenia koła (§ 114 ust. 2 pkt 1 Statutu PZŁ).

43 Zarząd Koła Łowieckiego posiada zatem uprawnienie, wynikające z § 47 pkt 7 Statutu PZŁ, do wykluczania członków z koła, zaś Walne Zgromadzenie Członków Koła Łowieckiego podejmując uchwałę nr (...)jako organ odwoławczy o którym mowa w § 114 ust. 1 i 2 pkt 1 Statutu PZŁ.

44 Sąd okręgowy rozpoznając obecnie odwołanie wykluczonego członka koła łowieckiego w trybie art. 33 ust. 6 Prawa łowieckiego, uprawniony był do zbadania zarówno, czy postawione członkowi koła zarzuty stanowią statutową podstawę wykluczenia, jak i zbadać dolegliwość wymierzonego środka dyscyplinarnego i jego adekwatność, gdyż jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie, możliwość wykluczenia członka z koła musi być traktowana restrykcyjnie i jako środek o charakterze wyjątkowym. Innymi słowy, by ochrona prawna wykluczonego członka zrzeszenia była rzeczywista (a nie wyłącznie formalna), należy przyjąć uprawnienie sądu do badania zarówno tego, czy rzeczywiście miały miejsce okoliczności wskazane w uchwale jako podstawa wykluczenia, czy stanowią ustawową lub statutową podstawę do rozwiązania stosunku członkostwa oraz czy zastosowane względem członka środki były w okolicznościach sprawy słuszne, tj. adekwatne do stwierdzonych przewinień czy naruszeń statutu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2013 r., II CSK 170/12, a ponadto Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2014 r., I ACa 513/14, Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2015 r., I ACa 1333/15 i Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2016 r., V ACa 766/15).

45 Co istotne, ciężar dowodu zaistnienia podstaw do wykluczenia powoda z Koła w świetle art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. spoczywał na pozwanym, które w przekonaniu sądu okręgowego temu obowiązkowi nie sprostał.

46 Stanowiący normatywną podstawę wykluczenia odwołującego się z Koła § 32 ust. 1 pkt 3 Statutu PZŁ przewiduje, że wykluczenie członka z koła może nastąpić w przypadku rażącego naruszania zasad etyki łowieckiej lub dobrych obyczajów, czego dokonuje zarząd koła. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez sąd okręgowy wykazało jednak, że zarzuty kierowane pod adresem B. S. opisane w uchwale o wykluczeniu z koła nie były prawdziwe.

47 Analizując kolejno sąd okręgowy wskazuje, że zgodnie z § 24 ust. 2 Statutu PZŁ członek zrzeszenia może należeć do jednego lub wielu kół łowieckich. Skoro dopuszczalne jest to, aby myśliwy był członkiem więcej niż jednego koła, to oczywistym jest, że może polować w obu obwodach łowieckich przynależnych do poszczególnych kół łowieckich. Nie ma przy tym ani na gruncie Statutu PZŁ ani Prawa łowieckiego reguły zabraniającej jednoczesnego polowania indywidualnego w dwóch obwodach łowieckich, zatem nie można z samego tego faktu czynić odwołującemu zarzutu mającego uzasadnić jego wykluczenie z koła. Nie można tracić z pola widzenia w realiach rozpatrywanej sprawy, że obwody łowieckie należne do kół (...) i (...), co przyznał pozwany, położone są w bezpośrednim sąsiedztwie. Nie można wykluczyć w związku z tym, że podczas wielogodzinnego polowania powód przemieszczał się między nimi efektywnie prowadząc polowanie zarówno w ramach indywidulanego polowania w kole (...), jak i kole (...), co czyni niewykazanym argument o nieprowadzeniu przez powoda polowania w czasie jego zgłoszenia.

48 Pozwany wskazując na problematykę blokowania łowiska przez powoda zwracał uwagę na art. 24b ust. 1c Prawa łowieckiego stanowiący, że w miejscu wskazanym w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym jako miejsce wykonywania polowania indywidualnego nie może w tym samym czasie polować inny myśliwy, bez zgody myśliwego wykonującego polowanie w tym miejscu. Odnosząc się do formułowanej teorii o „blokowaniu łowiska” sąd okręgowy wskazuje, że istotnie teoretycznie nie jest wykluczone uznanie sytuacji, w której myśliwy wypisuje się na polowanie w dwóch obwodach za wyczerpującą znamiona powyższego terminu. Gdyby bowiem na skutek wpisania się przez myśliwego na polowanie w dwóch obwodach inny myśliwy miałby całkowicie uniemożliwione polowanie, a to na skutek braku wolnych obwodów do jego wykonania, można by rozważać czy zachowanie takie jest etyczne i koleżeńskie. Zaoferowany przez pozwanego na potrzeby niniejszej sprawy materiał dowodowy nie pozwalał jednak na ustalenie, aby na skutek wpisywania się przez B. S. na polowanie w dwóch obwodach (i to w dwóch różnych kołach łowieckich)vmiały mieć miejsce sytuacje, w których inny myśliwy będący członkiem Koła (...) nie mógłby polować pomimo zgłoszenia takiej chęci, jedynie z tego względu, że powód miał w dwóch miejscach prowadzić polowanie. Powód temu zaprzeczył, a żadna z osób przesłuchanych w sprawie nie potwierdziła, by taka sytuacja kiedykolwiek istotnie miała miejsce. Świadek M. K. podał, że nie pamięta sytuacji, żeby wszystkie obwody łowieckie były zajęte i w związku z tym ktoś chcąc polować nie miał takiej możliwości (k. 306 akt). Nie potwierdziły tego również zeznania świadków i przesłuchanych w charakterze strony S. S. (1), M. B., W. A., J. J. czy R. W.. Co prawda świadek D. K. w swoich zeznaniach wskazywał także na okoliczność, że wielokrotnie blokowanie łowiska przez powoda powoduje wyższe szkody łowieckie za które odpowiedzialność ponosi koło (k. 363 akt), lecz zarzut ten nie był podstawą podjęcia uchwały o skreśleniu powoda z listy członków koła łowieckiego, a tym samym na obecnym etapie postępowania nie może być przez sąd badany jako alternatywna podstawa do wykluczenia B. S. z koła. Kwestia ta pozostawała zatem irrelewantna dla oceny prawidłowości uchwały, jaką dnia 14 lipca 2023 r. podjął Zarząd Koła Łowieckiego.

49 Kolejne zarzuty stanowiące podstawę wykluczenia B. S. dotyczyły tego, że złowił on nadmierną liczbę zwierzyny podczas polowania w dniu 1 listopada 2021 r. oraz że polowanie to wykonał w dniu, w którym „większość ludzi nawiedza groby rodziny i znajomych”. § 28 pkt 5 Statutu PZŁ wskazuje, że członek koła ma prawo polować indywidualnie i zbiorowo na wszystkie gatunki zwierzyny określone w rocznym planie łowieckim, z uwzględnieniem samców zwierzyny płowej, stosownie do posiadanych uprawnień, na zasadach określonych prawem łowieckim oraz uchwałami organów Zrzeszenia i koła. Jeżeli liczba złowionej zwierzyny mieściła się w ramach zezwolenia, a tak bezspornie było w przypadku powoda, to nie można zasadnie stawiać mu z tego względu zarzutów i na tej podstawie wykluczyć z koła łowieckiego. Znamienne pozostaje, że przedstawionego przez koło zestawienia oraz wypisu z książki (...) wynikało, iż w pozwanym kole wielokrotnie podczas indywidulanych polowań jego członkowie odstrzeliwali więcej niż jedno zwierzę, a nigdy nie było to przedmiotem zarzutów pod adresem myśliwych. Jak przyznał chociażby świadek D. K.: „zdarzyło się upolować więcej niż jedną zwierzynę na polowaniu i nie wyciągano wobec mnie żadnych konsekwencji” (k. 363 akt). Także świadek M. K. przyznał, że potrafi jednego dnia ustrzelić 3 – 4 sarny (k. 306 akt) i fakt ten nie spotkał się z żadnymi zarzutami pod jego adresem ze strony przedstawicieli koła łowieckiego.

50 Jako niezrozumiałe jawiły się przy tym twierdzenia pozwanego, że powód ustrzelił trzy sztuki łani w ciągu godziny podczas polowania mającego miejsce w dniu 1 listopada 2021 r., w sytuacji, gdy polowanie trwało wiele godzin, a sam pozwany wskazywał, że można strzelać do łani godzinę przed wschodem słońca do godziny po zachodzie, co zaś dawałoby powodowi ponad dwie godziny na ustrzelenie trzech sztuk zwierzyny łownej. Tymczasem w zeznaniach członkowie zarządu koła powołując się na tą okoliczność wskazywali, że powód miał dopuścić się zabicia łani prowadzącej w sytuacji, gdy zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz.U. z 2005 r., nr 61, poz. 548) podczas polowania nie strzela się do licówki. Tym niemniej tego rodzaju zarzuty stanowiły niczym niepoparte dywagacje, co przyznał J. J. wskazując, że są to jedynie przypuszczenia (k. 364 akt). Tymczasem samo twierdzenie strony nie jest dowodem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 r., I PKN 660/00). Strona na wykazanie swych twierdzeń powinna zaoferować dowody potwierdzające jej stanowisko, a jeśli tego nie czyni, to w myśl art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. musi ponieść negatywne konsekwencje procesowe (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 1997 r., z dnia 12 stycznia 1999 r., I PKN 536/98, z dnia 15 lutego 2007 r. i dnia 24 sierpnia 2010 r., I UK 74/10), co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Pozwany w istocie nie zaoferował żadnego dowodu potwierdzającego, że powód miałby dopuścić się odstrzelenia licówki, podobnie jak tego, że podczas polowania (...) w dniu 15 października 2021 r. miał przedstawić zwierzynę upolowaną w Kole (...) do konkursu w Kole (...). Takie twierdzenie nie znajdowało żadnego potwierdzenia w zaoferowanym przez pozwanego na potrzeby postępowania materiale dowodowym, w tym także w zeznaniach przesłuchanych w sprawie członków zarządu tego koła.

51 Poza oceną zarówno sądu jak i członków zarządu koła łowieckiego pozostaje natomiast okoliczność, w jaki sposób B. S. spędza dzień 1 listopada. Jakkolwiek istotnie dzień ten stanowi Święto Wszystkich Świętych, celebrowane przede wszystkim przez wiernych Kościoła (...), niemniej jednak Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 53 gwarantuje wolność sumienia i wyznania oraz zabrania zmuszania do uczestniczenia ani do nieuczestniczenia w praktykach religijnych (ust. 6).

52 Co zaś się tyczy podniesionego w uchwale nr (...) zarzutu opuszczenia Walnego Zgromadzenia Członków Koła (...) w dniu 22 kwietnia 2023 r. należy zgodzić się ze stanowiskiem odwołującego, że udział w zgromadzeniu jest prawem a nie obowiązkiem członka koła łowieckiego, przy tym § 28 pkt 2 Statutu PZŁ przewiduje, że członek koła ma prawo oceniać działalność koła, współdecydować o jego sprawach oraz zgłaszać odpowiednie wnioski do organów koła. Powód ma prawo więc oceniać, w tym negatywnie, decyzje podejmowane przez władze koła łowieckiego, w tym jego poszczególnych członków, jak również ocenę tą wyrażać publicznie, o ile następuje to w sposób nie naruszający dóbr osobistych tych osób, a tego wedle sądu okręgowego nie można było zarzucić powodowi. Formułowany przez pozwanego zarzut o słowach mających paść ze strony powoda o hańbieniu munduru i łamaniu prawa w stosunku do osób prowadzących Walne Zgromadzenie Członków Koła (...) w dniu 22 kwietnia 2023 r. nie znajdował żadnego potwierdzenia ani w dokumentarnym, ani osobowym materiale dowodowym widniejącym w aktach sprawy. Z protokołu walnego zgromadzenia wynika tylko tle, że powód miał zarzucić D. P., K. G. i M. B. nieznajomość Statutu PZŁ w związku z tym jak prowadzą obrady zgromadzenia, zaś to D. N. i P. N. mieli zwrócić się do D. P. i K. G., aby zdjęli mundury, gdyż je hańbią (k. 262 akt). Żadna z przesłuchanych w toku postępowania osób nie potwierdziła jednak, ażeby takie słowa, w tym zarzut wobec K. G. o łamanie statutu i nieznajomość prawa, padły istotnie ze strony powoda. Świadek S. S. (1) temu zaprzeczył wskazując, że siedział obok ojca podczas obrad i nie słyszał takich słów (k. 305 akt). Także świadek M. K. temu zaprzeczył (k. 306 akt), zaś M. B. stanowczo wskazał, że na pewno z ust powoda nie wyszło nic obelżywego (k. 307 akt). Świadek M. J. również nie potwierdził, aby powód miał skierować takie słowa do w/w osób (k. 308 akt), podobnie jak przesłuchiwany za Koło Łowieckie W. A., który nie był stanie stwierdzić kto wypowiedział słowa o hańbieniu munduru (k. 361 akt). Przesłuchiwany za Koło w charakterze strony D. K., który protokołował obrady nie powtierdził żadnych nieetycznych zachowań ze strony powoda (k. 362 akt). Należy podkreślić, że cała sytuacja mająca miejsce w dniu 22 kwietnia 2023 r. miała charakter dynamiczny, w dyskusji brało udział kilkanaście osób, które wspólnie opuściły salę (łącznie 13 osób), to zaś uniemożliwiało jednoznacznie ustalenie, która z tych osób miała wypowiedzieć słowa przypisywane obecnie bezpodstawnie powodowi. Na uwagę w tym kontekście zasługuje, że również R. W. obecny podczas walnego zgromadzenia wskazywał, że „Myślę, że to nie pan S. wypowiadał hańbiące słowa, ale ktoś z wychodzącej grupy” (k. 365 akt). Nie sposób więc obecnie czynić stanowczych ustaleń faktycznych odnośnie zarzucanego powodowi zachowania, skoro żaden ze świadków ani członków zarządu koła w istocie nie potwierdził, aby poza samym faktem opuszczenia zgromadzenia przez powoda, miał zachować się w sposób niekulturalny czy obelżywy w stosunku do innego członka koła albo przedstawicieli związku łowickiego.

53 Reasumując i uznając, że wskazywane w uchwale podstawy odwołania z § 32 ust. 1 pkt 3 Statutu PZŁ nie istniały, a w każdym razie pozwane koło nie wykazało, aby powody ujęte w uchwale były uzasadnione, zmieniono uchwałę nr (...) Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Członków Koła (...) (...) z dnia 22 października 2023 r. w ten sposób, że uchylono uchwałę nr (...) Zarządu Koła Łowieckiego (...) (...) z dnia 14 lipca 2023 r. o wykluczeniu B. S. z K., o czym sąd okręgowy orzekł jak w punkcie 1. wyroku.

54 O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zgodnie z obowiązująca regułą odpowiedzialności za wynik postępowania. W związku z uwzględnieniem odwołania zasądzono od Koła na rzecz odwołującego sumarycznie kwotę 397 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składały się: opłata od odwołania w kwocie 200 zł, oplata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 180 zł ustalone na podstawie § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z odpowiednio stosowanym § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 tj. ze zm.). Przy tym koszty postępowania zasądzono z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w tym zakresie zgodnie z art. 98 § 1¹ k.p.c.

55 Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W toku postępowania przyznano świadkowi M. K. zwrot kosztów podróży do sądu w wysokości 184 zł. Koszty te nie zostały dotychczas uiszczone przez żadną ze stron, dlatego też w orzeczeni kończącym postępowanie, stosując odpowiednio art. 98§1 i 3 kpc, sąd nakazał je pobrać od Koła (...) (...), jako przegrywającego postępowanie.

56 sędzia Monika Rabiega