Wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 8 grudnia 2022 r., I C 393/20

wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 8 grudnia 2022 r., I C 393/20

Tekst

1 Sygn. akt I C 393/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 8 grudnia 2022 roku

3 Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący: sędzia Tomasz Choczaj

6 Protokolant: Joanna Wołczyńska - Kalus

7 po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2022 roku w Sieradzu

8 na rozprawie

9 sprawy z powództwa P. R.

10 przeciwko (...) S.A. z siedzibą

11 w W.

12 o zadośćuczynienie, o podwyższenie renty i o rentę

13 1. zasądza od pozwanego (...) S.A

14 z siedzibą w W. na rzecz powoda P. R. kwotę

15 40 000,00 zł (czterdzieści tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 listopada 2020 roku do dnia zapłaty;

16 2. zasądza od pozwanego (...) S.A.

17 z siedzibą w W. na rzecz powoda P. R. kwotę 5 505,82 zł (pięć tysięcy pięćset pięć złotych 82/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21 listopada 2020 roku do dnia zapłaty tytułem skapitalizowanej renty z tytułu utraconych zarobków za okres

18 od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia 29 lutego 2020 roku;

19 3. zasądza od pozwanego (...) S.A.

20 z siedzibą w W. na rzecz powoda P. R. rentę

21 z tytułu utraconych zarobków w kwocie:

22 a) 3 681,45 zł (trzy tysiące sześćset osiemdziesiąt jeden złotych 45/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 listopada 2020 roku do dnia zapłaty za okres od dnia 1 marca 2020 roku do dnia 30 listopada 2020 roku,

23 b) 300,00 zł (trzysta złotych) za miesiąc grudzień 2020 roku wraz

24 z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty,

25 c) po 441,05 zł (czterysta czterdzieści jeden złotych 5/100) miesięcznie za okres od dnia 1 stycznia 2021 roku do dnia 28 lutego 2021 roku,

26 w tym kwotę:

27 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

28 za opóźnienie od dnia 11 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty,

29 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

30 za opóźnienie od dnia 11 lutego 2021 roku do dnia zapłaty,

31 - 282,10 zł (dwieście osiemdziesiąt dwa złote 10/100) wraz

32 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 12 marca 2022 roku do dnia zapłaty,

33 d) po 378,79 zł (trzysta siedemdziesiąt osiem złotych 79/100) miesięcznie

34 za okres od dnia 1 marca 2021 roku do dnia 31 grudnia 2021 roku,

35 w tym kwotę:

36 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

37 za opóźnienie od dnia 11 marca 2021 roku do dnia zapłaty,

38 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

39 za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2021 roku do dnia zapłaty,

40 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

41 za opóźnienie od dnia 11 maja 2021 roku do dnia zapłaty,

42 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

43 za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2021 roku do dnia zapłaty,

44 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

45 za opóźnienie od dnia 11 lipca 2021 roku do dnia zapłaty,

46 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

47 za opóźnienie od dnia 11 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty,

48 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

49 za opóźnienie od dnia 11 września 2021 roku do dnia zapłaty,

50 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

51 za opóźnienie od dnia 11 października 2021 roku do dnia zapłaty,

52 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

53 za opóźnienie od dnia 11 listopada 2021 roku do dnia zapłaty,

54 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

55 za opóźnienie od dnia 11 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty,

56 - 787,90 zł (siedemset osiemdziesiąt siedem złotych 90/100) wraz

57 z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 marca 2022 roku do dnia zapłaty;

58 e) po 680,68 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych 68/100) miesięcznie

59 za okres od dnia 1 stycznia 2022 roku do dnia 30 kwietnia 2022 roku,

60 w tym kwotę:

61 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

62 za opóźnienie od dnia 11 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty,

63 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

64 za opóźnienie od dnia 11 lutego 2022 roku do dnia zapłaty,

65 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

66 za opóźnienie od dnia 11 marca 2022 roku do dnia zapłaty,

67 - 300,00 zł (trzysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi

68 za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty,

69 f) po 789,73 zł (siedemset osiemdziesiąt dziewięć złotych 73/100) miesięcznie, płatnej do 10. dnia każdego miesiąca, poczynając od dnia 1 maja 2022 roku i na przyszłość, w tym kwotę po 409,05 zł (czterysta dziewięć złotych 5/100) miesięcznie, płatną do 10. dnia każdego miesiąca, poczynając od dnia 1 maja 2022 roku i na przyszłość wraz

70 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w terminie płatności którejkolwiek z rat;

71 4. umarza postępowanie w zakresie żądania odsetek ustawowych

72 za opóźnienie od kwoty renty z tytułu utraconych zarobków w wysokości po 380,68 zł (trzysta osiemdziesiąt złotych 68/100) miesięcznie za okres od dnia 1 stycznia 2022 roku do dnia 30 kwietnia 2022 roku oraz za okres od dnia 1 maja 2022 roku i na przyszłość wobec cofnięcia pozwu;

73 5. umarza postępowanie w zakresie żądania renty z tytułu utraconych zarobków w zakresie dodatkowej kwoty po 109,05 zł (sto dziewięć złotych 5/100) miesięcznie za okres od dnia 1 grudnia 2020 roku

74 do dnia 30 kwietnia 2022 roku wobec cofnięcia pozwu;

75 6. oddala powództwo w pozostałej części;

76 7. koszty zastępstwa prawnego między stronami wzajemnie znosi;

77 8. nie obciąża powoda P. R. brakującymi kosztami sądowymi;

78 9. nakazuje pobrać od pozwanego (...) S.A z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego

79 w S. kwotę 7 531,93 zł (siedem tysięcy pięćset trzydzieści jeden złotych 93/100) tytułem brakujących kosztów sądowych.

80 Sygn. akt I C 393/20

Uzasadnienie

81 P. R. wniósł o zasądzenie od (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 40 000,00 zł tytułem dalszego zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21 listopada 2020 r. do dnia zapłaty; kwoty 37 535,00 zł tytułem skapitalizowanej renty

82 za zwiększone potrzeby za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 stycznia 2020 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21 listopada 2020 r. do dnia zapłaty; kwoty po 409,50 zł miesięcznie tytułem renty za utracone zarobki, płatnej do 10. dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi

83 od 21 listopada 2021 r. w zakresie rat wówczas wymagalnych oraz w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat, począwszy od 1 marca 2020 r.; kwoty 5 505,82 zł tytułem skapitalizowanej renty za utracone zarobki za okres od 1 stycznia 2018 r. do 29 lutego 2020 r. wraz z ustawowymi odsetkami

84 za opóźnienie od 21 listopada 2020 r. do dnia zapłaty; podwyższenie renty

85 na zwiększone potrzeby z kwoty po 1 665,00 zł miesięcznie do kwoty po 3 500,00 zł miesięcznie, płatnej do 10. dnia każdego miesiąca, począwszy od 1 lutego 2020 r. i na przyszłość wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu.

86 Pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda

87 na jego rzecz kosztów procesu.

88 Pismem procesowym z 3 lutego 2022 r. powód rozszerzył powództwo

89 i wniósł o zasądzenie renty z tytułu utraconych zarobków: w kwocie po 550,10 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2021 r. do 28 lutego 2021 r., płatnej do 10. dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty

90 po 409,05 zł miesięcznie od 11. dnia każdego miesiąca do dnia zapłaty i od kwoty po 141,05 zł miesięcznie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu tego pisma procesowego do dnia zapłaty; w kwocie po 487,84 zł miesięcznie

91 za okres od 1 marca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r., płatnej do 10. dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od: kwoty po 409,05 zł miesięcznie od 11. dnia każdego miesiąca do dnia zapłaty i od kwot po 78,79 zł miesięcznie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu tego pisma procesowego

92 do dnia zapłaty; w kwocie po 789,73 zł miesięcznie, począwszy od 1 stycznia 2022 r., płatnej do 10. dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami

93 za opóźnienie od: kwoty po 409,05 zł miesięcznie od 11. dnia każdego miesiąca do dnia zapłaty i od kwoty po 380,68 zł miesięcznie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu tego pisma procesowego w zakresie rat wówczas wymagalnych oraz w przypadku uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat w przyszłości.

94 W piśmie procesowym z 4 kwietnia 2022 r., powód rozszerzył powództwo

95 w zakresie zadośćuczynienia do kwoty po 50 000,00 zł. Częściowo cofnął powództwo w zakresie renty za utracone zarobki co do kwoty po 109,05 zł miesięcznie za okres od grudnia 2020 r. do kwietnia 2022 r. włącznie i zrzekł się roszczenia. Wniósł ostatecznie o zasądzenie kwoty 50 000,00 zł tytułem dalszego zadośćuczynienia, w tym kwoty: 40 000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami

96 za opóźnienie od 21 listopada 2020 r. do dnia zapłaty i 10 000,00 zł wraz

97 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego pisma do dnia zapłaty; o zasądzenie renty za utracone zarobki

98 w kwocie po 409,05 zł miesięcznie za okres od 1 marca 2020 r. do 30 listopada 2020 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21 listopada 2020 r.

99 do dnia zapłaty; kwoty 300,00 zł za miesiąc grudzień 2020 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty; w kwocie

100 po 441,05 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2021 r. do dnia 28 lutego 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty po 300,00 zł miesięcznie od 11. dnia każdego miesiąca do dnia zapłaty i od kwot po 141,05 zł miesięcznie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu tego pisma procesowego do dnia zapłaty; w kwocie po 378,79 zł miesięcznie za okres od 1 marca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty po 300,00 zł miesięcznie od 11. dnia każdego miesiąca do dnia zapłaty i od kwoty po 78,79 zł miesięcznie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu tego pisma procesowego

101 do dnia zapłaty; w kwocie po 680,68 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty

102 po 300,00 zł miesięcznie od 11. dnia każdego miesiąca do dnia zapłaty i od kwoty po 380,68 zł miesięcznie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu tego pisma procesowego do dnia zapłaty w przypadku rat wówczas wymagalnych oraz

103 w przypadku uchybienia terminowi płatności; w kwocie po 789,73 zł miesięcznie za okres od 1 maja 2022 r. i na przyszłość wraz z ustawowymi odsetkami

104 za opóźnienie od kwoty po 409,05 zł miesięcznie od 11. dnia każdego miesiąca

105 do dnia zapłaty i od kwoty po 380,68 zł miesięcznie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu tego pisma procesowego do dnia zapłaty w przypadku rat wówczas wymagalnych oraz w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat; kwoty 5 505,82 zł tytułem skapitalizowanej renty za utracone zarobki za okres od 1 stycznia 2018 r. do 29 lutego 2020 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21 listopada 2020 r. do dnia zapłaty; kwoty 37 535,00 zł tytułem skapitalizowanej renty za zwiększone potrzeby za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 stycznia 2020 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie

106 od 21 listopada 2020 r. do dnia zapłaty; podwyższenie renty na zwiększone potrzeby z kwoty po 1 665,00 zł miesięcznie do kwoty po 3 500,00 zł miesięcznie, płatnej do 10. dnia każdego miesiąca, począwszy od 1 lutego 2020 r.

107 i na przyszłość wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat.

108 Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w zmodyfikowanej wysokości.

109 W piśmie procesowym z 19 października 2022 r. powód sprecyzował swoje żądanie w zakresie renty z tytułu utraconych zarobków i wniósł o jej zasądzenie do 10. dnia każdego miesiąca w kwocie: po 409,05 zł miesięcznie za okres

110 od 1 marca 2020 r. do 30 listopada 2020 r. wraz z odsetkami ustawowymi

111 za opóźnienie od kwoty każdej miesięcznej raty renty od 21 listopada 2020 r.

112 do dnia zapłaty; 300 zł za miesiąc grudzień 2020 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 11 grudnia 2020 r. do zapłaty; po 441,05 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2021 r. do 28 lutego 2021 r. wraz z odsetkami ustawowymi

113 za opóźnienie od: kwoty 300,00 zł od 11 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł od 11 lutego 2021 r. do dnia zapłaty, od kwoty 141,05 zł od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pisma procesowego z 3 lutego 2022 r. do dnia zapłaty i od kwoty 141,05 zł od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pisma procesowego z 3 lutego 2022 r. do dnia zapłaty; po 378,79 zł miesięcznie za okres od 1 marca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. wraz z odsetkami ustawowymi

114 za opóźnienie liczonymi od kwoty 300,00 zł od 11 marca 2021 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł od 11 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł

115 od 11 maja 2021 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł od 11 czerwca 2021 r.

116 do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł od 11 lipca 2021 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł od 11 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł

117 od 11 września 2021 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł od 11 października 2021 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł od 11 listopada 2021 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł od 11 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty i od kwoty

118 po 78,79 zł miesięcznie, liczonymi od każdej raty renty należnej w wyżej wymienionym okresie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pisma procesowego z 3 lutego 2022 r. do dnia zapłaty; po 680,68 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie

119 od: kwot 300,00 zł od 11 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł

120 od 11 lutego 2022 r. do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł od 11 marca 2022 r.

121 do dnia zapłaty, od kwoty 300,00 zł od 11 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty

122 i od kwoty po 380,68 zł miesięcznie, liczonymi od każdej raty renty należnej

123 w wyżej wymienionym okresie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pisma procesowego z 3 lutego 2022 r. w zakresie rat wówczas wymagalnych oraz

124 w przypadku uchybienia terminu płatności; po 789,73 zł miesięcznie, począwszy od 1 maja 2022 r. i na przyszłość wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie

125 od kwoty po 409,05 zł miesięcznie od 11. dnia każdego miesiąca od każdej raty renty do dnia zapłaty i od kwoty po 380,68 zł miesięcznie od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pisma procesowego z 3 lutego 2022 r. w zakresie rat wówczas wymagalnych do dnia zapłaty oraz w przypadku uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat w przyszłości od 11. dnia każdego miesiąca.

126 Na rozprawie w dniu 24 listopada 2022 r. powód cofnął powództwo

127 w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 380,68 zł za okres

128 od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r., które zostało sprecyzowane

129 w punkcie I e ii pisma procesowego z 25 października 2022 r. i w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 380,68 zł od 1 maja 2022 r. i na przyszłość, które zostało sprecyzowane w piśmie procesowym z 25 października 2022 r.

130 Pełnomocnik pozwanego wyraził zgodę na cofnięcie pozwu w tym zakresie.

131 Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

132 W dniu 5 sierpnia 2009 r. powód uczestniczył w wypadku komunikacyjnym, w którym został poszkodowany. Zdarzenie to miało miejsce w S.. Kierujący samochodem ciężarowym marki (...)nie zachował wymaganej ostrożności, zjechał na przeciwległy pas ruchu i zderzył z pojazdem marki (...), którym poruszał się powód, (bezsporne).

133 Sprawca tego wypadku został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szubinie z 9 listopada 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt

134 II K 577/10, (bezsporne).

135 Na skutek tego zdarzenia powód doznał wielu obrażeń ciała: urazu wielonarządowego, niewydolności oddechowej, stłuczenia płuc, złamania trzonu i szyjki lewej kości udowej, złamania nasady bliższej lewej kości piszczelowej, otwartego złamania lewej kości łokciowej, złamania kości potylicznej, złamania trzonu kości klinowej. Ponadto pozostało mu wiele blizn. Te obrażenia doprowadziły do powstania u powoda 158 % uszczerbku na zdrowiu (40 %

136 z zakresu chirurgii plastycznej, 10 % z zakresu neurologii i neurochirurgii, 67 % z zakresu ortopedii, 20 % z zakresu laryngologii, 20 % z zakresu pulmonologii

137 i 1 % z zakresu chirurgii twarzowo - szczękowej), (bezsporne).

138 Wyrokiem z 23 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Łodzi zasądził

139 od pozwanego na rzecz powoda m.in. kwotę 245 000,00 zł tytułem zadośćuczynienia; kwotę 4 905,20 zł tytułem odszkodowania; kwotę po 1 351,00 zł miesięcznie tytułem renty za zwiększone potrzeby za okres od 1 stycznia 2010 r. do 30 września 2012 r. i kwotę po 1 665,00 zł miesięcznie tytułem renty

140 za zwiększone potrzeby (w tym: kwoty po 1 140,00 zł miesięcznie za 4 godziny dziennie pomocy osób trzecich po 9,50 zł za godzinę, kwoty po 125,00 zł miesięcznie za leczenie blizn środkami farmakologicznymi, kwoty po 200,00 zł miesięcznie za leczenie ortopedyczne lekami P. i Z. oraz za doraźne leczenie lekami przeciwbólowymi, kwoty po 100,00 zł miesięcznie za zabiegi laseroterapii blizn, kwoty po 100,00 zł miesięcznie za koszty dojazdów

141 do placówek medycznych), płatną od października 2012 r. Sąd Okręgowy w Łodzi ustalił również odpowiedzialność pozwanego za szkody mogące powstać

142 w przyszłości, pozostające w związku przyczynowym ze skutkami przedmiotowego wypadku. W dniu 24 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi zmienił ten wyrok tylko w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach, którymi postanowił nie obciążać powoda, (bezsporne).

143 Powód kontynuuje leczenie i ponosi jego koszty, w tym koszty dojazdów

144 do placówek medycznych i rehabilitacyjnych. Korzysta także z pomocy osób trzecich, (dowód: zeznania powoda - k. 408 - 408 verte i nagranie rozprawy

145 z 22 września 2022 r. - płyta - koperta - k. 426, minuta od 00:06:13 do 00:46:33 w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 224 - 225 i nagranie rozprawy

146 z 14 stycznia 2021 r. - płyta - koperta - k. 426, minuta od 00:05:14 do 00:56:51; zeznania świadka M. R. - k. 225 i nagranie rozprawy z 14 stycznia 2021 r. - płyta - koperta - k. 426, minuta od 00:59:11 do 01:15:15; dokumentacja medyczna, zaświadczenia, faktury - k. 61 - 151 i k. 156 - 157 verte i k. 336 - 346 verte; opinia biegłego specjalisty z zakresu fizjoterapii R. O. - k. 234

147 - 243 i k. 386 - 389; opinia biegłego lekarza chirurga plastycznego J. J. - k. 265 - 294 i k. 355 - 357; opinia biegłego lekarza chirurga ortopedy A. S. - k. 296 - 311 verte i k. 358 - 359 verte).

148 Od 22 lipca 2013 r. do 12 sierpnia 2013 r. powód przebywał

149 w (...) Centrum (...) w celu usprawnienia narządów ruchu z uwagi na wcześniejsze powstanie stawu rzekomego 1/3 dalszej kości udowej. W wyniku zastosowanej rehabilitacji uzyskano u niego polepszenie sprawności

150 i zmniejszenie dolegliwości bólowych. W tej placówce powód przebywał także

151 od 10 lutego 2014 r. do 12 lutego 2014 r. w celu usunięcia metalu zespalającego wygojone złamanie trzonu kości łokciowej lewej. Po tej operacji powód został wypisany w stanie ogólnym i miejscowym dobrym w szynie gipsowej ramienno - dłoniowej. Od 9 października 2014 r. do 30 października 2014 r. powód przebywał w (...) Centrum (...) w celu usprawnienia narządów ruchu z uwagi na wcześniejsze powstanie stawu rzekomego. W wyniku zastosowanej rehabilitacji uzyskano polepszenie sprawności i zmniejszenie dolegliwości bólowych. Następnie w tej jednostce powód przebywał od 25 maja 2015 r. do 29 maja 2015 r. Nie stwierdzono wtedy u niego zrostu kości

152 i przeprowadzono operację stawu rzekomego. Powód został wypisany w stanie dobrym. Na oddziale rehabilitacyjnym tej jednostki powód przebywał

153 od 31 października 2016 r. do 21 listopada 2016 r. w celu usprawnienia chodu. W wyniku zastosowanej rehabilitacji uzyskano polepszenie sprawności

154 i zmniejszenie dolegliwości bólowych. Od 18 stycznia 2017 r. do 23 stycznia 2017 r. powód przebywał w szpitalu uniwersyteckim w Ł. z uwagi na dolegliwości bólowe i brak zrostu złamania kości łokciowej lewej. Wykonano wtedy zespolenie stawu rzekomego kości za pomocą płyty i śrub. Powód został wypisany w szynie gipsowej w stanie ogólnym dobrym. W tym szpitalu powód przebywał także

155 od 21 marca 2017 r. do 27 marca 2017 r. w celu usunięcia płytki zespalającej złamanie kości udowej lewej i założenia gwoździa śródszpikowego. Wykonano

156 to zespolenie i plastykę stawu rzekomego. Następnie powód przebywał tam

157 od 25 listopada 2018 r. do 27 listopada 2018 r. w celu usunięcia części materiału zespalającego po złamaniu lewej kości udowej. Doszło wtedy do usunięcia śrub blokujących dystalnie gwóźdź śródszpikowy. Ponadto powód leczył się ambulatoryjnie w poradni ortopedycznej w K. od 6 czerwca 2014 r.

158 do 15 czerwca 2014 r.; w poradni chirurgii urazowo-ortopedycznej w Ł.

159 od 11 kwietnia 2016 r. do 13 września 2019 r. i 5 sierpnia 2017 r. w poradni

160 w P.. W (...) Centrum (...) 5 maja 2014 r. i 21 stycznia 2016 r. wykonano powodowi zdjęcie RTG lewego ramienia; 16 września 2014 r. i 23 lipca 2015 r. - zdjęcie RTG kości uda; 4 lutego 2016 r. i 23 lutego 2016 r.

161 - zdjęcie RTG nadgarstka. W tej samej placówce 22 marca 2016 r. wykonano powodowi badanie TK kości udowej lewej i kości łokciowej lewej. W szpitalu uniwersyteckim w Ł. 3 marca 2017 r. wykonano powodowi zdjęcie RTG przedramienia, 21 marca 2017 r. - stawu kolanowego i biodrowego, 23 czerwca 2017 r. - kości uda i przedramienia, 8 września 2017 r. - kości uda

162 i przedramienia, 27 kwietnia 2017 r. kości przedramienia i uda, 13 września 2019 r. - stawu łokciowego. Od 23 stycznia 2020 r. do 13 lutego 2020 r. powód przebywał w uzdrowisku w C.. Korzystał także z zabiegów rehabilitacyjnych na turnusie w K. od 30 sierpnia 2014 r. do 13 września 2014 r.; w ambulatorium w W. od 23 października 2017 r. do 6 listopada 2017 r.; w ambulatorium w U. od 4 grudnia 2017 r. do 15 grudnia 2017 r., od 4 marca 2019 r. do 15 marca 2019 r., od 20 maja 2019 r. do 31 maja 2019 r., od 2 września 2019 r. do 13 września 2019 r. i od 28 października 2019 r.

163 do 12 listopada 2019 r., (dowód: zeznania powoda - k. 408 - 408 verte i nagranie rozprawy z 22 września 2022 r. - płyta - koperta - k. 426, minuta od 00:06:13

164 do 00:46:33 w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 224 - 225 i nagranie rozprawy z 14 stycznia 2021 r. - płyta - koperta - k. 426, minuta od 00:05:14

165 do 00:56:51; zeznania świadka M. R. - k. 225 i nagranie rozprawy z 14 stycznia 2021 r. - płyta - koperta - k. 426, minuta od 00:59:11 do 01:15:15; dokumentacja medyczna, zaświadczenia, faktury - k. 61 - 151 i k. 156 - 157 verte i k. 336 - 346 verte; opinia biegłego specjalisty z zakresu fizjoterapii R. O. - k. 234 - 243 i k. 386 - 389; opinia biegłego lekarza chirurga plastycznego J. J. - k. 265 - 294 i k. 355 - 357; opinia biegłego lekarza chirurga ortopedy A. S. - k. 296 - 311 verte i k. 358 - 359 verte).

166 Powód nabył ortezę stawu łokciowego za kwotę 60,00 zł, koło, dętkę i oponę do wózka inwalidzkiego z łączną kwotę 112,00 zł i kule pachowe za kwotę 80,00 zł, (dowód: faktury - k. 152 - 155).

167 Powód ma problemy ze stabilnym staniem i poruszaniem się. Korzysta z kul pachwowych i wózka inwalidzkiego. Ponadto problem sprawia mu dłuższe siedzenie z uwagi na ból stawów biodrowych i odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Wskazana jest w jego przypadku autoterapia w warunkach domowych. Powód winien odbyć od dwóch do czterech cykli rehabilitacji ambulatoryjnej. Wskazana jest także jedna rehabilitacja sanatoryjna w roku. Rehabilitacja ta może być prowadzona w ramach NFZ. Z punktu widzenia rehabilitanta powód wymaga pomocy osób trzecich w zakresie od 1 do 4 godzin dziennie. W przypadku powoda terapia zogniskowaną falą uderzeniową (...) nie jest terapią niezbędną. Obecny jego stan funkcjonalny będzie w przyszłości powodować kolejne dolegliwości

168 ze strony układu ruchu (dowód: opinia biegłego specjalisty z zakresu fizjoterapii R. O. - k. 234 - 243 i k. 386 - 389).

169 Z punktu widzenia lekarza chirurga plastycznego, po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy w Łodzi nie ujawniły się dalsze następstwa wypadku, nie wystąpił żaden nowy uszczerbek na zdrowiu, nie istnieje już konieczność zażywania przez powoda leków i farmaceutyków, a koszt natłuszczania blizn maściami

170 nie przekroczy 40,00 zł miesięcznie, (dowód: opinia biegłego lekarza chirurga plastycznego J. J. - k. 265 - 294 i k. 355 - 357).

171 Powód zakończył leczenie ortopedyczne. Z punktu widzenia lekarza ortopedy doznał on 10 % uszczerbku na zdrowiu (pkt 145a) w odniesieniu

172 do złamania szyjki kości udowej, wtórych zmian zwyrodnieniowych stawu biodrowego, 10 % uszczerbku na zdrowiu (pkt 158a) w odniesieniu do złamania bliższej przynasady kości piszczelowej lewej, wtórnych zmian zwyrodnieniowych kolana, 20 % (pkt 123b) uszczerbku na zdrowiu w związku z ograniczeniem funkcji lewej kończyny górnej w wyniku przebytego złamania obu kości lewego przedramienia, 2 % (pkt 142a) uszczerbku na zdrowiu z uwagi na przebyte złamanie IV i V kości śródręcza lewego, 30 % uszczerbku na zdrowiu (pkt 147 B) z uwagi na złamanie trzonu kości udowej, ze skróceniem nieprzekraczającym

173 6 cm, zmianami troficznymi, upośledzeniem funkcji kończyny. Zatem trwały uszczerbek na zdrowiu uległ podwyższeniu w stosunku do ustalonego w czasie poprzedniego procesu o 10 %. Powód wymaga pomocy osób trzecich w rozmiarze 2 godzin tygodniowo, Zabiegi przeprowadzone u powoda po wyroku z 2012 r. pozostawały w jednoznacznym związku przyczynowo - skutkowym z następstwami zdarzenia z 2009 r., (dowód: opinia biegłego lekarza chirurga ortopedy A. S. - k. 296 - 311 verte i k. 358 - 359 verte).

174 Przed wypadkiem powód pracował na stanowisku kierowcy w firmie P. P.H.U (...) z siedzibą w Z., (bezsporne).

175 W dniu 15 października 2015 r. Wojewódzki(...) (...) wydał orzeczenie, w którym ustalił u powoda umiarkowany stopień niepełnosprawności za okres

176 od 1 października 2015 r. do 31 października 2017 r. W dniu 7 grudnia 2017 r. Wojewódzki (...) (...) wydał orzeczenie, w którym ustalił u powoda umiarkowany stopień niepełnosprawności na stałe. W dniu 2 stycznia 2015 r. orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS powód został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy

177 do 31 stycznia 2018 r. W dniu 24 stycznia 2018 r. orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS powód został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy do 31 stycznia 2021 r. W dniu 4 stycznia 2021 r. orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS powód został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy do 31 stycznia 2023 r., (dowód: orzeczenie - k. 163 - 165 verte; orzeczenie lekarza ZUS - k. 166 - 167 verte oraz k. 232, k. 347).

178 Powód pobierał rentę inwalidzką, która w okresie od 1 stycznia 2018 r.

179 do 28 lutego 2018 r. wynosiła 1 332,15 zł miesięcznie; w okresie od 1 marca 2018 r. do 28 lutego 2019 r. - 1 370,34 zł miesięcznie; w okresie od 1 marca 2019 r.

180 do 29 lutego 2020 r. - 1 432,92 zł miesięcznie; w okresie od 1 marca 2020 r.

181 do 28 lutego 2021 r. - 1 511,57 zł. W okresie od 1 marca 2021 r. do chwili obecnej powód pobierał rentę w wysokości po 1 573,83 zł, (dowód: decyzja - k. 168 - 172; PIT/O - k. 174 - 183; decyzja - k. 348 - 349; pismo - k. 220 - 222).

182 Pismem z 25 sierpnia 2020 r. powód zgłosił do pozwanego żądanie zapłaty dalszego zadośćuczynienia w kwocie 50 000,00 zł; żądanie podwyższenia miesięcznej renty za zwiększone potrzeby z kwoty po 1 665,00 zł miesięcznie

183 do kwoty po 3 500,00 zł miesięcznie, płatnej do 10. dnia każdego miesiąca, począwszy od 1 lutego 2020 r. i na przyszłość; żądanie zapłaty kwoty 37 535,00 zł tytułem skapitalizowanej renty za zwiększone potrzeby za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 stycznia 2020 r.; żądanie zapłaty renty z tytułu utraconych zarobków w kwocie po 409,50 zł miesięcznie, płatnej do 10. dnia każdego miesiąca, począwszy od 1 marca 2020 r. i żądanie zapłaty kwoty 5 505,82 zł tytułem skapitalizowanej renty za utracone zarobki za okres od 1 stycznia 2018 r.

184 do 29 lutego 2020 r. Pozwany przyznał powodowi rentę z tytułu utraconych dochodów w kwocie po 109,05 zł miesięcznie, którą wypłacał za okres

185 od 1 grudnia 2020 r. do 30 kwietnia 2022 r. W piśmie z 20 listopada 2020 r. odmówił wypłaty pozostałych żądanych kwot, (dowód: zgłoszenie roszczeń wraz z potwierdzeniem nadania - k. 184 - 194 verte; pismo pozwanego - k. 195 - 196; odpowiedź powoda - k. 197; decyzja pozwanego - k. 198 - 202 oraz k. 204 - 206).

186 Powyższy stan faktyczny jest w części bezsporny, gdyż został oparty

187 m.in. na dowodach z dokumentów, które nie były negowane przez strony

188 i na częściowo zgodnych twierdzenia stron.

189 Stan faktyczny został również oparty o opinie biegłych: fizjoterapeuty R. O., chirurga plastycznego J. J., chirurga ortopedy A. S.. Sąd uznał je za jasne, wewnętrznie niesprzeczne oraz naukowo i logicznie uzasadnione. Korelują one z pozostałym zebranym

190 w sprawie materiałem dowodowym.

191 Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda w zakresie dodatkowych kosztów dojazdów do placówek medycznych, które według niego powodują wzrost renty za zwiększone potrzeby o 50,00 zł miesięcznie, gdyż są one gołosłowne.

192 Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda w zakresie dodatkowych kosztów pomocy osób trzecich, gdyż w tym zakresie są gołosłowne i sprzeczne z opinią biegłego lekarza ortopedy i częściowo sprzeczne z opinią biegłego rehabilitanta.

193 Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda w zakresie konieczności ponoszenia dodatkowych kosztów zabiegów (...), gdyż w tym zakresie

194 są one sprzeczne z opinią biegłego rehabilitanta, który uznał, że terapia zogniskowaną falą uderzeniową (...) w przypadku powoda nie jest terapią niezbędną.

195 Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda w zakresie konieczności ponoszenia kosztów leczenia ortopedycznego w wysokości 195,00 zł miesięcznie (zakup leku P. i R.), gdyż w tym zakresie są one gołosłowne i sprzeczne z opinią biegłego lekarza ortopedy.

196 Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda w zakresie kosztów zakupu maści i kremów na blizny w wysokości przekraczającej 40,00 zł miesięcznie, gdyż w tym zakresie są gołosłowne i sprzeczne z opinią biegłego lekarza z zakresu chirurgii plastycznej.

197 Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda w zakresie konieczności ponoszenia dodatkowych kosztów zaopatrzenia ortopedycznego, gdyż w tym zakresie są one gołosłowne.

198 Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka M. R. w zakresie dotyczącym pomocy udzielanej powodowi, gdyż uznał je za stronnicze, a ponadto sprzeczne z opinią biegłego lekarza ortopedy i częściowo sprzeczne z opinią biegłego rehabilitanta.

199 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

200 Powód wystąpił z żądaniem zapłaty dalszego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia; renty z tytułu utraconych dochodów oraz z żądaniem podwyższenia renty za zwiększone potrzeby.

201 W niniejszej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości ustalono,

202 iż sprawca wypadku, w którym ucierpiał powód, w dniu zdarzenia korzystał

203 z obowiązkowego ubezpieczenia OC w pozwanej spółce i kwestia ta nie wymaga dalszego wyjaśnienia.

204 W niniejszej sprawie bezspornym jest także i to, że pozwana spółka odpowiada za szkody mogące powstać w przyszłości.

205 W tym miejscu należy jednak dodać, że podstawą odpowiedzialności pozwanej spółki jest art. 822 § 1 i § 4 k.c., który stanowi, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje

206 się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony, przy czym uprawniony do odszkodowania

207 w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

208 Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej wyrządziła szkodę

209 w związku z ruchem tego pojazdu (art. 35 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - tekst jedn., Dz. U. z 2022 roku, poz. 2277

210 ze zm.).

211 Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że powód

212 na skutek wypadku doznał szkody, która ujawniła się po wydaniu wyroku z 2012 r., co uprawniało go do żądania od pozwanej spółki dalszego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w myśl art. 445 § 1 k.c.

213 Przepis art. 445 § 1 k.c. stanowi, że sąd może przyznać poszkodowanemu w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Chodzi tu o krzywdę (szkodę niemajątkową) ujmowaną jako cierpienie fizyczne, a więc ból i inne dolegliwości oraz cierpienia psychiczne, to jest ujemne uczucia przeżywane

214 w związku z cierpieniami fizycznymi (patrz wyrok Sądu Najwyższego z 4 lipca 1969 r., I PR 178/69, OSNCP 1970, Nr 4, poz. 71). Zadośćuczynienie ma na celu złagodzenie tych cierpień. Obejmuje ono wszystkie cierpienia - te już doznane

215 i te mogące powstać w przyszłości. Powinno ono być zatem przyznaną jednorazową rekompensatą za całą krzywdę.

216 Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia obowiązuje zasada miarkowania wyrażająca się w nakazie uwzględnienia wszystkich okoliczności

217 i skutków doznanych krzywd z odniesieniem do warunków określających poziom życia ludzi w pełni sprawnych i aktywnych, panujących w środowisku, w jakim żyje powód (patrz uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 4 lipca 2000 r., sygn. akt I CKN 837/00, LEX nr 56891).

218 Ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w art. 445 § 1 k.c. wymaga uwzględnienia wieku poszkodowanego, stopnia cierpień fizycznych

219 i psychicznych, ich intensywności i czasu trwania, nieodwracalności następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (kalectwa, oszpecenia), rodzaju wykonywanej pracy, szans na przyszłość, poczucia nieprzydatności społecznej, bezradności życiowej oraz innych podobnych czynników (patrz wyrok Sądu Najwyższego z 9 listopada 2007 r., V CSK 245/07, OSNC - ZD/2008/4/95).

220 Sąd Najwyższy w ostatnich latach wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach, że ze względu na kompensacyjny charakter zadośćuczynienia jego wysokość musi przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną adekwatną do warunków gospodarki rynkowej. Zwracał uwagę, że nie można akceptować stosowania taryfikatora i ustalania wysokości zadośćuczynienia według procentów trwałego uszczerbku na zdrowiu, że zdrowie ludzkie jest dobrem o szczególnie wysokiej wartości, w związku z czym zadośćuczynienie z tytułu uszczerbku na zdrowiu powinno być odpowiednio duże, że nietrafne jest posługiwanie się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia jedynie określonymi jednostkami przeliczeniowymi w postaci najniższego czy średniego wynagrodzenia pracowniczego.

221 O wysokości należnego zadośćuczynienia stanowi przede wszystkim rozmiar (zakres) doznanej przez pokrzywdzonego krzywdy, a niewymierny charakter tej krzywdy sprawia, że ocena w tej mierze winna być dokonana

222 na podstawie całokształtu okoliczności sprawy.

223 Przesłanką żądania zadośćuczynienia za krzywdę jest również istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem dobra osobistego (zdrowia) a szkodą niemajątkową.

224 Spełnienie tej przesłanki nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie, gdyż istnienie tego związku nie było kwestionowane przez pozwaną spółkę, a związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy wypadkiem a obrażeniami, jakich doznał powód, bezsprzecznie wynika też z jego zeznań i z opinii biegłych oraz dokumentacji medycznej, a także z wyroku skazującego sprawcę wypadku.

225 Ustalając zakres krzywdy powoda Sąd uwzględnił zakres nowej szkody, która doprowadziła do powstania dodatkowego uszczerbku na zdrowiu

226 w wysokości 10 %, jego stosunkowo młody wiek oraz skutki, które ten uszczerbek, szeroko opisywany przez biegłego lekarza ortopedę, wywołał we wszystkich płaszczyznach życia powoda, zwłaszcza w sferze codziennej egzystencji i pracy. Przede wszystkim Sąd miał na uwadze to, że po wydaniu wyroku z 2012 r. powód musiał przejść kolejne operacje, które i tak nie poprawiły jego funkcjonowania

227 i nie zmniejszyły znacząco dolegliwości bólowych. Ponadto powód zmuszony jest dalej korzystać z pomocy osób trzecich i przechodzić rehabilitację. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że cierpienia fizyczne i psychiczne powoda nie były małe.

228 Z tych wszystkich względów Sąd doszedł do wniosku, iż kwota dalszego zadośćuczynienia winna wynieść 40 000,00 zł i dlatego orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 k.c.

229 Zadośćuczynienie w powyższej kwocie stanowi ekonomicznie odczuwalną wartość, ale jednocześnie utrzymane jest w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Kompensuje doznaną przez powoda krzywdę, nie jest przy tym rażąco wygórowane i nie prowadzi do nieuzasadnionego przysporzenia w jego majątku. Dlatego w pozostałej części Sąd powództwo o zadośćuczynienie oddalił, jako wygórowane, a przez to niezasadne, o czym orzekł, jak w pkt 6 wyroku.

230 Kwotę zadośćuczynienia zasądzono na rzecz powoda z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21 listopada 2020 r., na podstawie art. 481 k.c.

231 w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r., w zw. z art. 476 k.c. i art. 817 k.c. oraz art. 14 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 2277 ze zm.), gdyż w toku postępowania likwidacyjnego, tj. 20 listopada 2020 r. pozwana spółka ostatecznie odmówiła wypłaty żądanej kwoty zadośćuczynienia (50 000,00 zł), a zatem w tym dniu roszczenie powoda stało się wymagalne, a w dniu następnym pozwana spółka pozostawała już w zwłoce.

232 Z treści art. 907 § k.c. wynika, że jeżeli obowiązek płacenia renty wynika

233 z ustawy, każda ze stron może w razie zmiany stosunków żądać zmiany wysokości lub czasu trwania renty, chociażby wysokość renty i czas jej trwania były ustalone w orzeczeniu sądowym lub w umowie. W tym miejscu należy stwierdzić,

234 że powództwo oparte na treści art. 907 § 2 k.c. może zostać uwzględnione tylko wtedy, gdy pojawiły się fakty, które zaistniały po zakończeniu poprzedniej sprawy, w której ustalono wysokość renty.

235 Mając powyższe na uwadze oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że powód nie udowodnił, aby istniały

236 podstawy do podwyższenia renty za zwiększone potrzeby.

237 Po pierwsze, nie zwiększyły się koszty pomocy osób trzecich, gdyż z opinii biegłego lekarza ortopedy wynika, że powód potrzebuje pomocy zaledwie przez kilka godzin tygodniowo, co w części potwierdził biegły rehabilitant, ustalając,

238 że może to być 7 godzin tygodniowo. Zatem powód nie udowodnił, że dalej potrzebuje pomocy osób trzecich w wymiarze 4 godzin dziennie. Nawet gdyby przyjąć, że koszt roboczogodziny wzrósł, co jest raczej oczywiste, mając

239 na uwadze chociażby wzrost najniższego wynagrodzenia, to i tak nie doprowadzi to do podwyższenia renty z tego tytułu. Po drugie, powód nie udowodnił, by dodatkowo kwotą przekraczającą 100,00 zł miesięcznie pokrywał koszty dojazdów do placówek medycznych. Po trzecie, powód nie udowodnił, by z uwagi na stan zdrowia zmuszony był do ponoszenia dodatkowych kosztów zabiegów (...) i kosztów leczenia ortopedycznego w wysokości 195,00 zł miesięcznie (zakup leku P. i R.). Po czwarte, powód nie udowodnił,

240 by był zmuszony do ponoszenia dodatkowych kosztów zaopatrzenia ortopedycznego i zakupu maści i kremów na blizny w wysokości przekraczającej 40,00 zł miesięcznie. Twierdzenia powoda w tym zakresie są nie tylko gołosłowne, ale są przede wszystkim sprzeczne z opinią biegłego lekarza z zakresu chirurgii plastycznej i biegłego lekarza z zakresu ortopedii.

241 Z opinii biegłego z zakresu rehabilitacji wynika, że powód zmuszony jest ponosić dodatkowe koszty rehabilitacji sanatoryjnej w wysokości co najmniej 100,00 zł miesięcznie (żądanie zawarte w pozwie). Jednakże mając na uwadze,

242 że koszty pozostałych składników renty za zwiększone potrzeby uległy obniżeniu

243 o kwotę znacznie przekraczająca 100,00 zł miesięcznie, to należało uznać, że brak jest podstaw do podwyższenia renty za okres od 1 stycznia 2018 r. Dlatego Sąd orzekł, jak w pkt 6 wyroku i oddalił powództwo sprecyzowane w pkt 2 i 3 pozwu.

244 W judykaturze akcentuje się, że nie sama tylko utrata zdrowia, lecz rzeczywista utrata zdolności zarobkowania i widoków na przyszłość, a także rzeczywiste zwiększenie się potrzeb poszkodowanego jako następstwo wywołania uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia stanowią przesłanki zasądzenia renty

245 po myśli art. 444 § 2 k.c., bowiem szkoda według art. 415 k.c. musi posiadać walor realny, nie zaś tylko teoretyczny (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 7 maja 1998 r., III CKU 18/98, Prok. i Pr.-wkł. 1998, nr 11-12, s. 35 i z dnia 6 października 2000 r., II UKN 10/00, OSNP 2002, nr 9, poz. 221). Wskazane następstwa muszą mieć charakter trwały, lecz nie muszą mieć charakteru nieodwracalnego. Każda z tych okoliczności może stanowić samodzielną podstawę zasądzenia renty, jednakże konieczną przesłanką jest powstanie szkody bądź to w postaci zwiększenia wydatków, bądź to zmniejszenia dochodów (patrz: M. Nesterowicz (w:) Kodeks..., s. 426; G. Bieniek (w:) Komentarz..., s. 418; A. Cisek (w:) Kodeks..., s. 792; wyrok Sądu Najwyższego z 24 września 2009 r., II PK 65/09, LEX nr 558304).

246 W zakresie renty za utracone dochody Sąd stosował art. 322 k.p.c., gdyż ustalenie faktycznie utraconych dochodów przez powoda nastręczało duże trudności z uwagi na to, że Sąd nie dysponował dowodem, z którego wynikałaby wysokość jego wynagrodzenia przed wypadkiem i w okresie objętym pozwem. Zatem od wysokości najniższego wynagrodzenie miesięcznego netto

247 za poszczególne lata należało odliczać wysokość miesięcznej renty inwalidzkiej netto za poszczególne lata. Taki mechanizm wyliczenia utraconych dochodów został akceptowany przez pozwaną spółkę w jej piśmie z 16 listopada 2020 r.

248 Powód żądał renty za utracone dochody za okres od 1 stycznia 2018 r.

249 do 30 kwietnia 2022 r. i na przyszłość od 1 maja 2022 r. Sąd ustalił, iż w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. powód, gdyby pracował, uzyskiwałby dochód w wysokości najniższego wynagrodzenia netto miesięcznie, czyli

250 w wysokości 1 530,00 zł; w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.

251 w wysokości 1 634,00 zł; w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.

252 w wysokości 1 920,62 zł, w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.

253 w wysokości 2 061,67 zł i w okresie od 1 stycznia 2022 r. w wysokości 2 363,56 zł. Ponadto Sąd ustalił, że w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 28 lutego 2018 r. powód otrzymywał rentę w wysokości 1 332,15 zł; w okresie od 1 marca 2018 r. do 28 lutego 2019 r. w wysokości 1 370,34 zł; w okresie od 1 marca 2019 r.

254 do 29 lutego 2020 r. w wysokości 1 432,92 zł; w okresie od 1 marca 2020 r.

255 do 28 lutego 2021 r. w wysokości 1 511,57 zł; w okresie od 1 marca 2021 r.

256 w wysokości 1 573,83 zł.

257 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 29 lutego 2020 r. powód otrzymałby, gdyby pracował, wynagrodzenie w wysokości 41 809,24 zł (12 x 1 530,00 zł plus 12 x 1 634,00 zł plus 2 x 1 920,62 zł). Natomiast w tym samym okresie powód otrzymał rentę w wysokości 36 303,42 zł (2 x 1 332,15 zł plus 12 x 1 370,34 zł plus 12 x 1 432,92 zł). Różnica obu kwot daje kwotę 5 505,82 zł, która została zasądzona w pkt 2 wyroku, na podstawie art.

258 art. 444 § 2 k.c.

259 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w okresie od 1 marca 2020 r. do 30 listopada 2020 r. powód otrzymałby, gdyby pracował, wynagrodzenie

260 w wysokości 17 285,58 zł (9 x 1 920,62 zł). Natomiast w tym samym okresie powód otrzymał rentę w wysokości 13 604,13 zł (9 x 1 511,57 zł). Różnica obu kwot daje kwotę 3 681,45 zł, która została zasądzona w pkt 3 a wyroku,

261 na podstawie art. 444 § 2 k.c.

262 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w grudniu 2020 r. powód otrzymałby, gdyby pracował, wynagrodzenie w wysokości 1 920,62 zł. Natomiast w tym samym miesiącu powód otrzymał rentę w wysokości 1 511,57. Różnica obu kwot daje kwotę 409,05 zł. W związku z tym, że powód otrzymał w tym miesiącu kwotę 109,50 zł, to należy stwierdzić, że do zapłaty pozostaje kwota 300,00 zł, którą Sąd zasądził w pkt 3 b wyroku, na podstawie art. 444 § 2 k.c.

263 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 28 lutego 2021 r. powód otrzymałby, gdyby pracował, wynagrodzenie

264 w wysokości 4 123,34 zł (2 x 2 061,67 zł). Natomiast w tym samym okresie powód otrzymał rentę w wysokości 3 023,14 zł (2 x 1 511,57 zł). Różnica obu kwot daje kwotę 1 100,20 zł, którą należy podzielić przez 2, co daje kwotę 550,10 zł.

265 W związku z tym, że powód otrzymał w tym okresie kwotę po 109,05 zł miesięcznie,

266 to należy stwierdzić, że do zapłaty pozostaje kwota 441,05 zł, którą Sąd zasądził w pkt 3 c wyroku, na podstawie art. 444 § 2 k.c.

267 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w okresie od 1 marca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. powód otrzymałby, gdyby pracował, wynagrodzenie

268 w wysokości 20 616,70 zł (10 x 2 061,67 zł). Natomiast w tym samym okresie powód otrzymał rentę w wysokości 15 738,30 zł (10 x 1 573,83 zł). Różnica obu kwot daje kwotę 4 878,40 zł, którą należy podzielić przez 10, co daje kwotę 487,84 zł. W związku z tym, że powód otrzymał w tym okresie kwotę po 109,05 zł miesięcznie, to należy stwierdzić, że do zapłaty pozostaje kwota 378,79 zł, którą Sąd zasądził w pkt 3 d wyroku, na podstawie art. 444 § 2 k.c.

269 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. powód otrzymałby, gdyby pracował, wynagrodzenie w wysokości 9 454,24 zł (4 x 2 363,56 zł). Natomiast w tym samym okresie powód otrzymał rentę w wysokości 6 295,32 zł (4 x 1 573,83 zł). Różnica obu kwot daje kwotę 3 158,92 zł, którą należy podzielić przez 4, co daje kwotę 789,73 zł. W związku z tym, że powód otrzymał w tym okresie kwotę po 109,05 zł miesięcznie, to należy stwierdzić, że do zapłaty pozostaje kwota 680,68 zł, dlatego Sąd orzekł, jak w pkt 3 e wyroku, na podstawie art. 444 § 2 k.c.

270 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w okresie od 1 maja 2022 r. powód otrzymałby, gdyby pracował, wynagrodzenie w wysokości 2 363,56 zł. Natomiast w maju 2022 r. otrzymał rentę w wysokości 1 573,83 zł. Różnica obu kwot daje kwotę 789,73 zł, którą Sąd zasądził od 1 maja 2022 r. i na przyszłość

271 w pkt 3 f wyroku, na podstawie art. art. 444 § 2 k.c.

272 Rentę skapitalizowaną za okres od 1 stycznia 2018 r. do 29 lutego 2020 r. w wysokości 5 505,82 zł i za okres od 1 marca 2020 r. do 30 listopada 2020 r.

273 w wysokości 3 681,45 zł zasądzono na rzecz powoda wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie zgodnie z jego żądaniem, na podstawie art. 481 k.c., gdyż

274 przed wytoczeniem powództwa wystąpił on z żądaniem jej zasądzenia, natomiast pozwana spółka w piśmie z 20 listopada 2020 r. odmówiła jej zapłaty, zatem

275 20 listopada 2020 r. powyższe roszczenie powoda stało się wymagalne, a od dnia następnego pozwana spółka pozostawała w zwłoce.

276 Część rat renty w wysokości po 300,00 zł miesięcznie za okres od początku grudnia 2020 r. do końca kwietnia 2022 r. zasądzono na rzecz powoda wraz

277 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie zgodnie z jego żądaniem od 11. dnia każdego miesiąca, na podstawie art. 481 k.c., gdyż przed wytoczeniem powództwa wystąpił on z żądaniem zasądzenia kwoty po 409,05 zł do 10. dnia każdego miesiąca, poczynając od 1 marca 2020 r. Natomiast pozwana spółka w piśmie

278 z 20 listopada 2020 r. odmówiła jej zapłaty, zatem pozostawała w zwłoce

279 od 11. dnia każdego miesiąca za wyżej wymieniony okres.

280 Pozostałą część rat renty w wysokości łącznej 282,10 zł za okres

281 od 1 stycznia 2021 r. do 28 lutego 2021 r. i w wysokości łącznej 787,90 zł za okres od 1 marca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r., Sąd zasądził na podstawie art. 481 k.c. od dnia 12 marca 2022 r., gdyż uznał, że nie należą się one od dnia doręczenia pozwanej spółce pisma procesowego z 3 lutego 2022 r., czyli od 25 lutego 2022 r., lecz od 12 marca 2022 r., gdyż 11 marca 2022 r. upłynął czternastodniowy termin do wykonania zobowiązania - po myśli art. 455 k.c. Zatem 11 marca 2022 r. część roszczenia o rentę (płatną do 10. dnia każdego miesiąca) stała

282 się wymagalna, a od dnia następnego pozwana spółka pozostawała już w zwłoce.

283 Sąd umorzył postępowanie w zakresie żądania odsetek ustawowych

284 za opóźnienie od kwoty renty z tytułu utraconych zarobków w wysokości po 380,68 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2022 r. oraz

285 za okres od 1 maja 2022 r. i na przyszłość wobec cofnięcia pozwu, o czym orzekł, jak w pkt 4 wyroku, na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 203 k.p.c., gdyż cofnięcie pozwu było zgodne z prawem i zasadami współżycia społecznego oraz nie miało na celu obejście prawa.

286 Z uwagi na powyższe Sąd powództwo o odsetki od poszczególnych rat renty oddalił w pozostałej części, o czym orzekł, jak w pkt 6 wyroku.

287 Sąd umorzył postępowanie w zakresie żądania renty z tytułu utraconych zarobków, co do dodatkowej kwoty po 109,05 zł miesięcznie za okres od 1 grudnia 2020 r. do dnia 30 kwietnia 2022 r. - wobec cofnięcia pozwu wraz z zrzeczeniem się roszczenia, o czym orzekł, jak w pkt 5 wyroku, na podstawie art. 355 k.p.c.

288 w zw. z art. 203 k.p.c., gdyż cofnięcie pozwu było zgodne z prawem i zasadami współżycia społecznego i nie miało na celu obejście prawa.

289 O kosztach zastępstwa prawnego Sąd orzekł, jak w pkt 7 wyroku,

290 na podstawie art. 100 k.p.c., gdyż strony wygrały i przegrały proces prawie

291 w takim samym zakresie (48,20 % do 51,80 %).

292 Z uwagi na trudną sytuację majątkową i życiową powoda, Sąd nie obciążył go brakującymi kosztami sądowymi, o czym orzekł, jak w pkt 8 wyroku,

293 na podstawie art. 102 k.p.c.

294 O brakujących kosztach procesu, które wynoszą łącznie 15 626,42 zł (brakująca opłata stosunkowa w wysokości 6 796,00 zł i brakujące koszty opinii biegłych w wysokości 8 830,42 zł) i które stosownie do treści art. 113 ustawy

295 o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn., Dz. U. z 2022 roku, poz. 1125) w zw. z art. 100 k.p.c. obciążają pozwaną spółkę w 48,20 %, czyli

296 do wysokości 7 531,93 zł (48,20 % z kwoty 15 626,42 zł), Sąd orzekł, jak w pkt 9 wyroku.