Wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 28 listopada 2013 r., VI GC 348/13

wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 28 listopada 2013 r., VI GC 348/13

Tekst

1 Sygn. akt VI GC 348/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 28 listopada 2013 r.

3 Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący: SSO Andrzej Borucki

6 Protokolant: st.sekr.sądowy Joanna Mikulska

7 po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. w Rzeszowie

8 na rozprawie

9 sprawy z powództwa: Firmy (...) A. S., (...) Spółki Jawnej w S.

10 przeciwko: M. N. i B. S. wspólnikom spółki cywilnej (...).U.H. (...) S.C. w Z.

11 o zapłatę

12 I. uchyla nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym wydany przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w dniu 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt

13 VI GNc 475/13 w części dotyczącej należności głównej w kwocie 5.200 zł (pięć tysięcy dwieście złotych) i w tym zakresie postępowanie umarza,

14 II. utrzymuje w mocy opisany wyżej nakaz zapłaty w pozostałej części.

15 Sygn. akt VI GC 348/13

Uzasadnienie

16 Powód Firma (...) A. S., (...) Spółka Jawna w S. w pozwie skierowanym przeciwko pozwanym M. N. i B. S. (...) Spółki Cywilnej (...).U.H. (...) s.c. (...) M., S. B. domagał się zasądzenia solidarnie od w/w kwoty 143.547,65 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, oraz kosztów postępowania.

17 Uzasadniając pozew powód podał, że strony sporu w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej prowadziły między sobą współpracę handlową. W okresie od października 2010 r. do listopada 2011 r. powód sprzedał pozwanym artykuły handlowe w postaci urządzeń elektrycznych. Zarówno towar, jak i faktury zostały pozwanym wydane. Skierowane do nich wezwanie do zapłaty okazało się bezskuteczne, pomimo potwierdzenia w dniu 31 grudnia 2012 r. przez wspólnika B. S. salda zobowiązań pieniężnych. Powód podał ponadto, że pozwani pismem z dnia 6 marca 2013 r. przedstawili terminarz spłat zaległych faktur, jednakże i tego zobowiązania nie dotrzymali.

18 Sąd Okręgowy w Rzeszowie na podstawie twierdzeń pozwu, oraz załączonych dowodów w postaci potwierdzenia salda na dzień 31 grudnia

19 2012 r. (k. 15,16) i pisma zawierającego terminarz spłat (k. 17) nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym zobowiązał pozwanych do zapłaty na rzecz powoda solidarnie kwot dochodzonych pozwem.

20 Zarzuty od tego nakazu wnieśli pozwani, którzy zarzucili powodowi:

21 1. przedwczesność powództwa, wobec odmiennych ustaleń stron procesu

22 w zakresie spłaty zobowiązania dochodzonego pozwem,

23 2. niewykazanie przez powoda wysokości zobowiązania,

24 3. niewykazanie przez powoda okoliczności wydania rzeczy pozwanym,

25 4. przedawnienia roszczenia w części, tj. co do kwoty 33.586,67 zł.

26 Pozwani złożyli ponadto wniosek o skierowanie sprawy do mediacji, celem ugodowego zakończenia sporu, w tym ustalenia harmonogramu spłaty wierzytelności objętej pozwem oraz ustalenia terminu płatności odsetek.

27 Przedstawiając w/w zarzuty i wnioski pozwani wnosili o uchylenie w całości nakazu zapłaty oraz oddalenie powództwa, a także o zasądzenie od powoda na ich rzecz kosztów postępowania (k. 26-29).

28 Sąd ustalił i zważył, co następuje:

29 Do pozwu powód nie przedłożył dowodów w postaci faktur lub innych dokumentów, na podstawie których wydano pozwanym sprzedany towar.

30 W wezwaniu do zapłaty numer (...) wskazano numer dowodu

31 za którym wydano towar, datę wydania, wysokość należności, termin zapłaty, dni zwłoki, a także wysokość należnych powodowi odsetek za nieterminowe płatności (k. 13,14). Na wezwaniu tym znajduje się podpis jednego ze wspólników, tj. B. S., co świadczy, że zostało mu skutecznie doręczone. Podpis w/w świadka znajduje się również na potwierdzeniu salda na dzień 31 grudnia 2012 r., w którym wyspecyfikowano dokładnie te same dane, które zawarte były na w/w wezwaniu do zapłaty (k. 15-16).

32 W toku sporu pozwani nie kwestionowali faktu otrzymania

33 w/w dokumentów, nie wykazali również, aby w odpowiedzi na nie kierowali do powoda w formie pisemnej jakiekolwiek zastrzeżenia. Dodatkowo, w dniu

34 6 marca 2013 r. świadek B. S. swoim podpisem potwierdził terminarz spłat zaległych faktur na kwotę równą należności wskazanej zarówno

35 w wezwaniu do zapłaty, jak i w potwierdzeniu salda (k. 17).

36 Pomimo powyższego, w zarzutach od nakazu zapłaty pozwani podnieśli, iż powód wystąpił przedwcześnie z powództwem i nie wykazał zarówno wysokości zobowiązania, jak i okoliczności wydania towaru pozwanym.

37 W toku sporu powód, w piśmie procesowym z 21 października 2013 r. podtrzymał w całości żądanie pozwu przedstawiając swoje ostateczne stanowisko w sprawie, a ponadto wyjaśnił, iż nie wyraża zgody na mediację. Powód podniósł, iż pozwani twierdząc z jednej strony, że nie zostało wykazane dostarczenie im towaru, przyznają jednocześnie w zarzutach od nakazu, że kilkukrotnie rozmawiali z przedstawicielami powoda i deklarowali spłatę ratalną wraz z odsetkami. Podniesiony przez pozwanych zarzut przedawnienia – zdaniem powoda - nie zasługuje na uwzględnienie, a to wobec zachowania pozwanych, którzy uznali dług nie tylko w dniu 31 grudnia 2013 r., ale dodatkowo 6 marca 2013 r. Uznanie roszczenia dokonane przez pozwanych stanowiło w rzeczywistości zrzeczenie się przez nich przedawnienia roszczenia co do kwoty wskazanej w zarzutach.

38 Na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. Sąd przeprowadził dowód

39 z przesłuchania stron, które podtrzymały swoje dotychczasowe stanowisko

40 w sprawie. Jednocześnie przedstawiciel powoda, (...) spółki (...) przyznał, że w toku sporu pozwani zapłacili łącznie kwotę 5.200 zł (vide: protokół – k. 78 – 79 i nagranie – k. 80).

41 Sąd Okręgowy, oceniając przedłożone przez strony postępowania dowody

42 i podnoszone przez nie zarzuty uznał, iż roszczenie powoda zasługuje na uwzględnienie w całości. Nie budzi wątpliwości fakt, że strony sporu pozostawały w stosunkach handlowych, polegających na sprzedawaniu przez powodową Spółkę pozwanym towarów, za które wystawione zostały faktury. Pozwani, zarówno w zarzutach od nakazu zapłaty, jak i wspólnik B. S., słuchany na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. nie kwestionowali, iż z powodem prowadzone były rozmowy na temat spłaty zobowiązania. Również świadczą o tym w sposób jednoznaczny dowody z dokumentów w postaci potwierdzenia salda i terminarza spłat zaległych faktur. Dopiero w zarzutach od nakazu zapłaty pozwani podnieśli zarzut przedawnienia części roszczenia, co do kwoty 33.586,67 zł.

43 Zdaniem Sądu Okręgowego, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, a zwłaszcza zachowanie pozwanych, którzy przez cały czas kontaktów z powodem utwierdzali go w przekonaniu, że sporna kwota zostanie zapłacona w całości, dają podstawę do zastosowania również zasady wyrażonej w art. 5 kc (vide: między innymi wyrok Sądu Najwyższego z 20 października 2011 r., sygn.

44 IV CSK 16/11, oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 5 kwietnia 2013r. sygn. I ACa 1346/12).

45 Uwzględnienie zarzutu przedawnienia podnoszonego przez pozwanych, stanowiłyby, zdaniem Sądu nadużycie prawa. Powód mógł bowiem oczekiwać – przy uwzględnieniu prowadzonych między stronami rozmów, oraz złożonych deklaracji w formie pisemnej – że zarzut ten przez pozwanych nie zostanie podniesiony. Powód - jak wynika z zeznań wspólnika A. S., licząc na ciągle obiecywaną przez pozwanych spłatę długu - dopiero po upływie

46 4 miesięcy od deklarowanej płatności pierwszej z rat określonych

47 w terminarzu spłat zaległych faktur, wystąpił z roszczeniem na drogę sądową. Pomimo upływu kolejnych terminów, które pozwani sami przecież wskazali, dwie płatności nastąpiły dopiero w trakcie sporu. O zachowaniu pozwanych, świadczącym jednoznacznie, że chcieli oni jak najdłużej odroczyć termin płatności, stanowi również wniosek złożony przez nich w zarzutach od nakazu zapłaty o skierowanie sprawy do mediacji celem ugodowego zakończenia sporu.

48 Sąd Okręgowy podzielił pogląd powoda, iż uznanie pozwanych dokonane w w/w dokumentach, tj. potwierdzeniu salda i terminarzu spłat stanowiło w istocie zrzeczenie się zarzutu przedawnienia (vide: m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 12 października 2006 r., sygn. I CSK 119/06,

49 i wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2008 r., sygn. V CSK 164/08)/. Pozwani skutecznie od tak złożonego oświadczenia nie uchylili się. Dlatego też zobligowani są do zapłaty na rzecz powoda całej nie uiszczonej dotychczas należności. Sąd nie uwzględnił wniosku pozwanego B. S.

50 o „rozdzielenie i rozliczenie zobowiązania na każdego ze wspólników”, a to wobec treści art. 864 kc. Ponadto, nadmienić należy iż przedmiotem niniejszego sporu nie jest rozlicznie wspólników spółki cywilnej.

51 Mając na uwadze powyższe, Sąd przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia

52 w zakresie należności głównej art. 535 kc, w zakresie odsetek art. 481 § 1

53 i art. 455 kc.

54 O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc.

55 W związku z zapłatą przez pozwanych w toku sporu kwoty 5.200 zł

56 i ograniczenia powództwa w tym zakresie przez powoda, Sąd działając na podstawie art. 496 kpc uchylił nakaz zapłaty w tej części i postępowanie umorzył (art. 355 § 1 kpc), o czym orzeczono w punkcie I wyroku.

57 W pozostałej części nakaz zapłaty został utrzymany w mocy na podstawie art. 496 kpc ( pkt II wyroku).