Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2026 r., IV K 214/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2026 r., IV K 214/25

Uzasadnienie

1 Formularz UWŁ

2 Sygnatura akt

3 IV K 214/25

4 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, można wypełnić część 3–8 formularza

5 1. USTALENIE FAKTÓW

6 1.1. Wyroki wydane wobec skazanego

7 Lp.

8 Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny

9 Data wyroku albo wyroku łącznego

10 Sygnatura akt sprawy

11 1.

12 SR w Wołominie

13 18.06.2020

14 (prawomocny od dnia 26.06.2020)

15 II K 240/20

16 2.

17 SR w Wołominie

18 30.11.2022

19 (prawomocny od dnia 08.12.2022

20 V K 1022/19

21 3

22 SO Warszawa – Praga w Warszawie

23 03.10.2023

24 (prawomocny od 10.12.2024)

25 V K 93/23

26 4

27 SO w Łodzi

28 29.05.2024

29 (prawomocny od 15.09.2025)

30 XVIII K 58/22

31 0.1.1.2. Inne fakty

32 1.2.1. Fakty uznane za udowodnione

33 Lp.

34 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

35 Dowód

36 Numer karty

37 S. G. jest skazany wyrokami opisanymi w sentencji wyroku, z okresami odbywania kar też tam szczegółowo opisanymi.

38 (szczegóły w treści wyroku i w ujawnionych dokumentach)

39 odpisy orzeczeń z okresami odbywania kar

40 11 – 36

41 39 – 40

42 41

43 42 – 43

44 66 – 67

45 78 – 79

46 dane o karalności

47 7 – 9

48 71 – 74

49 opinia o skazanym

50 46 – 49

51 84 – 94

52 Skazany aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności w ZK G.. Łączny okres kar przewidzianych do odbycia sięga listopada 2033 roku. Jego zachowanie w warunkach penitencjarnych oceniane jest jako negatywne. Przejawia bezkrytyczny stosunek do popełnionych czynów. W zakładzie karnym był wielokrotnie karany dyscyplinarnie (ostatnio z 24.04.2026 za odmowę wyjścia na spotkania AA), nigdy nie był nagradzany kodeksowo, udzielono jednej ulgi. Dwukrotnie brał udział w zdarzeniach. Jest szeregowym uczestnikiem podkultury przestępczej, silnie identyfikuje się z zasadami. Nie jest zatrudniony w jednostce penitencjarnej. W przeszłości wyrażał jednak wolę kształcenia się i podjęcia zatrudnienia w jednostkach penitencjarnych ale nie był zatrudniony z uwagi na brak wolnych miejsc. Został skierowany do oddziału terapeutycznego z uwagi na zdiagnozowane uzależnienie mieszane i zaburzenia osobowości – termin przyjęcia wyznaczono na dzień 18.11.2026. Jest negatywnie ustosunkowany do oddziaływań wychowawczych ukierunkowanych na realizację celów wykonywania kary pozbawienia wolności określonych w art. 67 kkw. Nie jest zainteresowany współtworzeniem Indywidualnego Programu Oddziaływań.

53 (pozostałe szczegóły w treści opinii o skazanym z ZK)

54 opinia o skazanym

55 46 – 49

56 84 – 94

57 2. Ocena Dowodów

58 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

59 Lp. faktu z pkt 1.2.1

60 Dowód

61 Zwięźle o powodach uznania dowodu

62 dokumenty ujawnione w części 1.2.1

63 Ogólnie nie było powodów do zakwestionowania ich autentyczności i prawdziwości zawartych w nich danych. Co do okresów odbywania kary i okresów zaliczeń, w ocenie Sądu najbardziej aktualne dane zawierała tu opinia o skazanym.

64 3. PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ

65 Lp.

66 Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy

67 Kary lub środki karne podlegające łączeniu

68 1.

69 SR w Wołominie, z dnia 18.06.2020, II K 240/20

70 2 lata pozbawienia wolności

71 2.

72 SR w Wołominie, z dnia 30.11.2022, V K 1022/19

73 8 miesięcy pozbawienia wolności

74 3.

75 SO w Łodzi, z dnia 29 maja 2024, XVIII K 58/22

76 (

77 1 rok pozbawienia wolności

78 4 lata pozbawienia wolności

79 2 miesiące pozbawienia wolności

80 Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej

81 Wszystkie wyroki, które występowały w karcie karnej skazanego (łącznie z wyrokiem w sprawie sygn. II K 240/20, który uprawomocnił się 26 czerwca 2020 roku), stały się prawomocne po dniu 24 czerwca 2020 roku. Tym samym w świetle art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID – 19 … (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1738) sytuację skazanego w całości regulowały przepisy, które weszły w życie po w/w dacie (tj. 24 czerwca 2020 r.) – wobec tego, że był to w tej sytuacji przepis szczególny w stosunku do art. 4 §1 k.k.

82 Sąd oczywiście podziela pogląd, że reguły intertemporalne zawarte w art. 81 ust. 1 i 2 Tarczy 4.0 modyfikują, ale nie wyłączają całkowicie stosowania art. 4 § 1 k.k. W sytuacji, gdy przynajmniej jedno ze skazań podlegających potencjalnemu połączeniu uprawomocniło się przed dniem 24 czerwca 2020 roku, sąd orzekający w przedmiocie wyroku łącznego jest zobowiązany do porównania obu reżimów prawnych (obowiązującego przed i po 24 czerwca 2020 r.) i zastosowania tego, który w realiach konkretnej sprawy okaże się dla skazanego korzystniejszy (por. wyrok SN z dnia 9 kwietnia 2025 r., III K 131/25, Legalis nr 3211489; por także: post. SN z 13 października 2021 r., I KZP 2/21, OSNKW 2021 nr 11-12, poz. 44).

83 W realiach niniejszej sprawy sytuacja była jednak o tyle odmienna, że wszystkie orzeczenia uprawomocniły się dopiero po owej zmianie ustawowej – gdy znaczenie ma moment prawomocności orzeczonej kary, a nie czas popełnienia przestępstwa, w rozumieniu art. 4 § 1 k.k. Przepisy art. 81 ust. 1 i 2 ustawy mają w stosunku do art. 4 § 1 k.k. charakter przepisów wyjątkowych, czy inaczej mówiąc takich, które modyfikując k.k., razem z nią współwyznaczają treść normy prawnej. Zawierają zwroty jednoznaczne, które nie odnoszą się do kwestii łączenia prawomocnie orzeczonych z karami prawomocnie orzeczonymi po tej dacie (por. np. wyrok SA w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2023, II AKa 133/23, Legalis nr 2971404).

84 W tej sytuacji, skoro wszystkie wyroki skazanego uprawomocniły się po dacie 24 czerwca 2020 roku, zachodził obowiązek zastosowania przepisów obecnie obowiązujących.

85 Stosownie do treści art. 85 §1 k.k. w brzmieniu obecnym, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.

86 Dodać należy, że na gruncie obecnych przepisów łączeniu kar podlegają też kary już w całości wykonane (art. 91a k.k.).

87 Skoro tak, „pierwszym” wyrokiem w rozumieniu art. 85 §1 k.k., tworzącym tu zbieg realny przestępstw pozwalający na orzeczenie kary łącznej, był tu wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 18 czerwca 2020 roku, wydany w sprawie sygn. II K 240/20. Przed jego wydaniem zostały popełnione czyny – poza tym z w/w wyroku – objęte wyrokami w sprawach sygn. II K 1022/19 Sądu Rejonowego w Wołominie (czyn ze stycznia 2020) i wszystkie czyny ujęte w wyroku sygn. XVIII K 58/22 Sądu Okręgowego w Łodzi (ogólnie z kwietnia i maja 2020). Nie wchodził w skład tego zbiegu realnego czyn z wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 03 października 2023 r. w sprawie sygn. V K 93/23 – skoro został popełniony dopiero w styczniu 2023 r. W rezultacie kara orzeczona za ów czyn podlegać musi osobnemu wykonaniu.

88 4. WYMIAR KARY

89 Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej

90 Stosownie do treści art. 86 §1 k.k., należało wymierzyć karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając 30 lat pozbawienia wolności.

91 Najsurowszą z kar jednostkowych była kara 4 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 286 §1 k.k. i inne, popełniony w okresie od 07 kwietnia 2020 roku do 19 maja 2020 roku, orzeczona w wyroku z dnia 29 maja 2024 roku Sądu Okręgowego w Łodzi (zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2025 roku wydanym w sprawie sygn. II AKa 7/25). Dolną granicę możliwej do wymierzenia kary łącznej stanowiła zatem kara 4 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności. Górną granicę dopuszczalnego połączenia kar stanowiła z kolei suma wszystkich kar jednostkowych (7 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności).

92 Za zastosowaniem w większym zakresie zasady absorpcji przemawiały:

93 - rodzajowe podobieństwo części czynów (przestępstwa przeciwko mieniu);

94 - względna bliskość czasowa czynów z wyroków w sprawach sygn.. V 1022/19 i XVIIK K 58/22)

95 - zbieżność faktyczna czynów w ramach wyroku w sprawie sygn. XVIII K 58/22, zwłaszcza z punktów a) i b).

96 Za zastosowaniem w większym stopniu zasady kumulacji przemawiały:

97 - wielość i waga czynów, przekładająca się na wysokość sumy kar jednostkowych,

98 - częściowo różny charakter czynów (nawet w ramach czynów wymierzonych w mienie jako dobro prawne występował brak jednorodności zachowań skoro chodziło o oszustwo, rozbój, kradzież z włamaniem; do tego było też skierowane w ogóle przeciwko innemu dobru prawnemu np. przestępstwo z ustawy o narkomanii);

99 - odległość czasowa czynu objętego wyrokiem w sprawie sygn. II K 240/20 od pozostałych,

100 - negatywna opinia o skazanym z ZK (wskazująca m.in. na udział w podkulturze przestępczej przy silnym utożsamianiu się z jej strukturami, brak krytycyzmu wobec popełnionych przestępstwo, brak istotnych postępów w resocjalizacji i ogólnie złe zachowanie w jednostce penitencjarnej),

101 - popełnienie po owym zbiegu realnym kolejnego poważnego przestępstwa, objętego wyrokiem w sprawie sygn. V K 93/23 Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie (usiłowanie rozboju w warunkach recydywy z art. 64 §1 k.k.).

102 W przekonaniu Sądu zwłaszcza treść opinii o skazanym jest na tyle niekorzystna, że skłaniała do zastosowania w znaczącym stopniu jednak zasady kumulacji. Patrząc na zachowanie skazanego w jednostce penitencjarnej, też brak należytej refleksji na temat swojej przeszłości kryminalnej, skazany niewątpliwie wymaga pogłębionej i odpowiednio wydłużonej pracy resocjalizacyjnej. Do tego zbyt niski wymiar kary łącznej byłby nieadekwatną oceną całości działalności przestępczej oskarżonego w analizowanym okresie i w odczuciu społecznym zbyt łagodną reakcją na tak liczne i poważne zachowania kryminalne, tym bardziej w sytuacji gdy już po zaistnieniu owego zbiegu realnego (czyli po tym jak był skazywany za inne przestępstwa – w tym wypadku wyrokami z punktów I i II) skazany popełnił kolejny bardzo poważny czyn i to już w warunkach recydywy, związanej z odbyciem kary z wyroku w sprawie sygn. II K 240/22 (odbywanej do 12.10.2022). Finalnie Sąd uznał zatem, że z tej perspektywy celowym jest wymierzenie skazanemu kary łącznej z uwzględnieniem w znacznym zakresie zasady kumulacji, to jest kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności – jako adekwatnej do liczby i wagi czynów skazanego, z uwzględnieniem powyżej poczynionych uwag. Tak określona kara spełni wszystkie cele stawiane postępowaniu. W ocenie Sądu nie sposób jej uznać za niewspółmierną do skali działalności przestępczej skazanego. Zapewni przy tym odpowiednio długi okres niezbędnej resocjalizacji i terapii skazanego (przewidzianego do systemu terapeutycznego).

103 Wnioskowana przez prokuratora pełna kumulacja kar (k. 114) z kolei nie uwzględniałaby w należytym zakresie zwłaszcza związków między niektórymi przestępstwami (czyn z pkt a) i pkt b) wyroku w sprawie sygn. XVIII K 58/22, pewnej bliskości czasowej i tego, że większość z nich to jednak przestępstwa przeciwko mieniu.

104 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym

105 Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej

106 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

107 Przytoczyć okoliczności

108 3

109 Stosownie do treści art. 577 k.p.k. w zw. z art. 63 §1 k.k. Sąd zaliczył skazanemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresy odbyte w ramach każdego z wyroków, który nadawał się do połączenia – do czego był zobligowany treścią wspomnianego przepisu.

110 4

111 Na podstawie art. 572 k.p.k. należało umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie – wobec braku tu podstaw do dalszego połączenia kar.

112 7. KOszty procesu

113 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

114 Przytoczyć okoliczności

115 5

116 Wobec faktu, że skazany był w niniejszym postępowaniu reprezentowany przez obrońcę z urzędu, na podstawie art. 618 §1 pkt 11 k.p.k. należało na rzecz obrońcy przyznać wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej obrony udzielonej skazanemu z urzędu (w kwocie stawki minimalnej 240 zł + 23 % VAT).

117 6

118 Wobec tego, że skazany przebywa w jednostce penitencjarnej i będzie tam przebywał jeszcze wiele lat, a samo postępowanie zostało zainicjowane sygnalizacją Administracji ZK w trybie art. 12b k.k.w., a nie z wniosku skazanego, do tego w jednostce penitencjarnej nie jest zatrudniony z racji braku wolnych miejsc, a na dodatek w świetle opinii z ZK obciąża go obowiązek uiszczenia naprawienia szkody w znacznej wysokości (przeszło 280 000 zł), Sąd na podstawie art. 624 §1 k.p.k. zwolnił skazanego w całości od ponoszenia kosztów procesu, uznając, że ich pokrycie choćby w części byłoby dla skazanego nadmiernie uciążliwe.

119 6. PODPIS