Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 14 września 2026 r., III Ca 259/26

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 14 września 2026 r., III Ca 259/26

Tekst

1 Sygn. akt III Ca 259/26

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 listopada 2025 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa X. F. przeciwko C. spółce jawnej z siedzibą w K. o zapłatę:

3 1. zasądził od pozwanej C. spółki jawnej z siedzibą w K. na rzecz powoda X. F. kwotę 1.600 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 maja 2017 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 1.547 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania,

4 2. nie obciążył pozwanego kosztami sądowymi.

5 Apelację od przytoczonego wyroku wywiodła strona pozwana zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie pkt 1. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

6 I. naruszenie przepisów prawa procesowego:

7 1) art. 233 § l k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego i uznanie opinii biegłego sądowego dr. inż. L. F. za wiarygodne oraz za sporządzone w sposób fachowy i prawidłowy, w sytuacji, gdy:

8 ̶

9 biegły nie stwierdził kategorycznie istnienia wady oraz źródła rzekomego hałasu,

10 ̶

11 biegły nie przedstawił źródeł i metodologii badania poziomu hałasu oraz wartości pojazdu z wadą dla ustalenia wartości obniżenia ceny pojazdu, co czyni opinię nieweryfikowalną w zakresie występowania i intensywności hałasu oraz przyjętej przez biegło wartości obniżki na poziomie 10-15% w oparciu jedynie o „subiektywną ocenę”,

12 ̶

13 biegły przedstawił odmienne stanowisko w treści opinii podstawowej i opinii uzupełniającej, co czyni opinię wewnętrznie sprzeczną,

14 2) art.233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, w postaci zeznań stron i świadków, polegającej na uznaniu, że stuki i hałasy oraz dokuczliwe dźwięki podczas manewrowania pojazdem oraz jazdy po nierównościach to właściwości których nie powinien mieć nowy samochód, w sytuacji, gdy:

15 ̶

16 specyficzny dźwięk wydobywał się jedynie w ściśle określonych warunkach pogodowych przy przejeżdżaniu przez próg z nadmierną prędkością, co jest normalne dla pojazdu składającego się z wielorakich elementów mechanicznie oddziałujących się na siebie,

17 ̶

18 sam powód stwierdził, że dla każdego innego użytkownika, niewyczulonego na ten dźwięk, może to być w ogóle nie słyszalne,

19 3) art. 286 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy wobec zarzutów co do sprzeczności i nieweryfikowalności opinii zgłaszanych przez obie strony sporu, zachodziła konieczność uzyskania dodatkowej opinii od biegłego sądowego lub od innego biegłego sądowego,

20 II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

21 1) art. 556¹ § 1 k.c. w zw. z art. 560 k.c. poprzez ich zastosowanie na skutek uznania, że pojazd posiadał wadę fizyczną, w sytuacji, gdy nie została udowodnione, że w samochodzie istnieje wada fizyczna,

22 2) art. 560 § 3 k.c. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że obniżona cena pozostaje w proporcji do ceny wynikającej z umowy w jakiej wartość rzeczy z wadą pozostaje do wartości rzeczy bez wady, w sytuacji, gdy nie została udowodniona wartość pojazdu z wadą i bez wady.

23 Przy tak sformułowanych zarzutach apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji według norm prawem przepisanych oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, przed Sądem II instancji, według norm prawem przepisanych.

24 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

25 Apelacja pozwanego jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

26 Należy zauważyć na wstępie, że sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym. Oznacza to w konsekwencji, że postępowanie apelacyjne nie opiera się na modelu apelacji pełnej, lecz ograniczonej. Apelacja ograniczona wiąże Sąd II instancji, a zakres kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co w apelacji zarzuci skarżący. Innymi słowy, rozpoznając apelację w postępowaniu uproszczonym, Sąd odwoławczy jest związany podniesionymi w tej apelacji zarzutami naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. W tym postępowaniu, jeżeli Sąd II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 505¹³ § 2 k.p.c.), przy czym owo wyjaśnienie powinno objąć ocenę poszczególnych zarzutów apelacyjnych, a poza tym może ograniczyć się do stwierdzenia, że Sąd II instancji przyjął za własne oceny Sądu I instancji (art. 387 § 2¹ pkt 2 k.p.c.).

27 W ocenie Sądu Okręgowego zarzuty apelacji stanowią jedynie niczym nie uprawnioną polemikę z rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego, na podstawie której powód upatruje możliwości zmiany niekorzystnego rozstrzygnięcia.

28 W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty w zakresie prawa procesowego, jako determinujące prawidłowość ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.

29 Całkowicie bezzasadne są formułowane przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 233 k.p.c. Sąd Rejonowy, czyniąc zadość dyrektywom wskazanym w przywołanej normie prawnej, w sposób prawidłowy dokonał ustalenia stanu faktycznego i wywiódł z niego logiczne wnioski, dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych rozważań. Zdaniem Sądu Okręgowego, wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i jako taki musi się ostać. Podniesione przez apelującego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i przyjmuje je, jako własne, jak i dokonaną ocenę prawną.

30 Wbrew zarzutom skarżącego podniesionym w apelacji, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające.

31 Przystępując do rozważań szczegółowych godzi się przypomnieć iż to, że zgromadzone dowody dają ewentualnie podstawę do poczynienia ustaleń odmiennych aniżeli te, jakie legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, samo w sobie nie jest wystarczające do obalenia faktów ustalonych przez Sąd I instancji. Konieczne byłoby wskazanie i wykazanie przez apelującego naruszenia skonkretyzowanych reguł logicznego rozumowania, a więc w pierwszej kolejności logicznego rachunku zdań, wskazań wiedzy albo życiowego doświadczenia, względnie wskazanie dowodów nieobjętych oceną – co skutkowałoby przyjęciem iż ocena dowodów nie była całościowa. Tymczasem nie wykazano żadnego skonkretyzowanego naruszenia. W świetle tych rozważań obydwa zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie są zasadne, tak jak niezasadne są również zarzuty pozwanego dotyczące sprzeczności ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego.

32 W zakresie naruszenia art. 233 k.p.c. należy wskazać, iż aby skutecznie podnieść zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. – przy czym zasadne jest wyraźne rozróżnienie między jego § 1 a 2, gdyż oba przepisy dotyczą odmiennych kwestii – należy wykazać, konkretnie jaki dowód został wadliwie oceniony, albo pominięty w ocenie, jak również w sposób analogicznie skonkretyzowany wskazać, jaka konkretnie reguła logicznego rozumowania, wskazanie wiedzy albo życiowego doświadczenia, zostało przy kwestionowanej ocenie naruszone. Skarżący kwestionuje ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji, wysnuwając własne polemiczne twierdzenia, którym dowodom należało nadać walor wiarygodności, a w konsekwencji ustalić stan faktyczny. Należało stwierdzić, że Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów z zeznań świadków i przesłuchania stron była wszechstronna, wyczerpująca i nienaruszająca zasad logiki oraz swobodnej oceny dowodów.

33 Sąd Rejonowy dokonał oceny ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego sądowego posiadającego wiedzę specjalną w zakresie dot. spraw techniki samochodowej. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego żadna z opinii biegłego sądowego L. F. nie została skutecznie zakwestionowana przez strony i stanowi rzetelne źródło wiedzy specjalnej w sprawie. Dowód z opinii biegłego sądowego ma charakter szczególny, gdyż zasadniczo nie służy ustalaniu okoliczności faktycznych, lecz ich ocenie przez pryzmat wiadomości specjalnych. Do dokonywania wszelkich ustaleń w procesie powołany jest sąd, a nie biegły (tak m. in. SN w wyroku z dnia 20.01.2015 r., V CSK 254/14, E. nr (...)). Strony powinny wykazywać fakty, z których wywodzą skutki prawne, a zadaniem biegłego jest naświetlenie wyjaśnianych okoliczności z punktu widzenia wiadomości specjalnych przy uwzględnieniu zebranego w toku procesu i udostępnionego materiału dowodowego (tak m. in. SN w wyroku z dnia 11.07.1969 r., I CR 140/69, OSNCP z 1970 r., nr 5, poz. 85 i w postanowieniu z dnia 10.01.2020 r., III CSK 194/19, E. nr (...)). Apelujący podnosi, iż biegły nie stwierdził kategorycznie istnienia wady oraz źródła hałasu, co stoi w sprzeczności ze zgormadzonym w sprawie materiale dowodowym w postaci opinii biegłego oraz siedmiu opinii uzupełniających oraz w postaci dowodu z przesłuchania biegłego. Biegły stwierdził istnienie usterki wskazując, iż według jego stanu wiedzy źródłem hałasu może być poduszka zawieszenia skrzyni biegów. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, iż biegły ostatecznie nie sprecyzował dokładnego źródła wady. Według specjalistycznej wiedzy jaką dysponuje biegły „stuki, hałasy oraz dokuczliwe dźwięki” podczas manewrowania pojazdem są właściwościami, których nie powinien posiadać fabrycznie nowy samochód. Opinia ta zgodna jest z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego przeciętnej, logicznie rozumującej osoby.

34 W ocenie Sądu Odwoławczego ustalenia stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia są prawidłowe jako mieszczące się w granicach swobodnej – w przeciwieństwie do dowolnej – oceny przeprowadzonych dowodów. Są wewnętrznie spójne, pozostają logicznie powiązane z materiałem dowodowym, nie budzą również wątpliwości w świetle wskazań wiedzy, czy życiowego doświadczenia, nadto spełniają kryterium zupełności z punktu widzenia zakresu ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia. Jako takie nie mogą być skutecznie zwalczane polemicznymi twierdzeniami apelacji. W konsekwencji Sąd Okręgowy przyjął owe ustalenia Sądu Rejonowego w całości za własne.

35 Wobec ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy nie naruszył przepisów prawa materialnego

36 Za niezasadny Sąd Okręgowy uznał zarzut naruszenia art. 556¹ § 1 k.c. w zw. z art. 560 k.c. poprzez ich zastosowanie na skutek uznania, że pojazd posiadał wadę fizyczną, w sytuacji, gdy nie została udowodnione, że w samochodzie istnieje wada fizyczna. Zgodnie z art. 560 § 1 k.c. jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady. Powód wielokrotnie oświadczał, iż w samochodzie występuje wada w postaci wydzielania hałasu, która ujawnia się w ściśle określonych warunkach atmosferycznych, a która to wpływa na używanie przez niego samochodu powodując dyskomfort w trakcie prowadzenia pojazdu mechanicznego. Dowód z przesłuchania stron w postępowaniu cywilnym ma charakter subsydiarny, niemniej w realiach przedmiotowej sprawy miał wpływ na ustalenie istnienia podstawy faktycznej powództwa. Sąd Okręgowy za Sądem Rejonowym dał wiarę zeznaniom powoda przyznając im walor zasadności. W przedmiocie udowodnienia istnienia wady Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego z zakresu techniki pojazdów. W tym zakresie zeznania powoda korespondują i są spójne z ustaleniami biegłego sądowego. Sąd uznał, że powód skutecznie wykazał istnienie wady fizycznej pojazdu mechanicznego, która ujawniła się w trakcie prawidłowego użytkowania. Skuteczne zgłoszenie wady fizycznej uprawniło go do obniżenia ceny zakupu. Pozwany nie udowodnił, że uszkodzenie wynikało z niewłaściwego użytkowania.

37 Nie zasługiwał na przyznanie mu waloru zasadności zarzut naruszenia art. 560 § 3 k.c. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że obniżona cena pozostaje w proporcji do ceny wynikającej z umowy w jakiej wartość rzeczy z wadą pozostaje do wartości rzeczy bez wady, w sytuacji, gdy nie została udowodniona wartość pojazdu z wadą i bez wady. Zgodnie z art. 560 § 3 k.c. obniżona cena powinna pozostawać w takiej proporcji do ceny wynikającej z umowy, w jakiej wartość rzeczy z wadą pozostaje do wartości rzeczy bez wady.

38 Decydująca zatem jest proporcja wartości rzeczy wolnej od wad i wartości rzeczy wadliwej. Sąd winien zatem ustalić te wartości, a następnie poprzez zastosowanie tej proporcji do umówionej przez strony ceny odpowiednio ją skorygować. Różnica wartości rzeczy wolnej od wad i rzeczy wadliwej ma znaczenie tylko dla wyliczenia tego stosunku, nie jest natomiast kwotą podlegającą zwrotowi przez sprzedawcę kupującemu. Nadto, jeżeli rzecz sprzedana była rzeczą nową, to dla wyliczenia tej proporcji istotna jest wartość nowej rzecz bez wad i wartość nowej rzeczy dotkniętej odpowiednimi wadami. Chodzi tu bowiem o obniżenie ceny rzeczy nowej, skoro taka była przedmiotem umowy (Wyrok SA w Krakowie z 8.05.2018 r., I ACa 1344/17, LEX nr 2527458.). Jakkolwiek biegły sądowy oszacował różnicę wartości nowego, wolnego od wad samochodu i rzeczy wadliwej (tj. samochodu, który nabył powód) na kwotę w zakresie 9.090 zł – 13.635 zł, to Sąd Rejonowy słusznie zasądził na rzecz powoda kwotę 1.600 zł. Kwoty w takiej wysokości bowiem domagał się we wniesionym powództwie powód, zaś sąd związany żądaniem powoda zawartym w pozwie, nie może zasądzić świadczenia w wysokości ponad to żądanie (art. 321 k.p.c.).

39 Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.

40 O kosztach procesu w pkt 2 wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Na koszty wygrywającego postępowanie apelacyjne powoda złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 450 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499 oraz z 2025 r. poz. 1172 ze zm.). Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1¹ k.p.c.