Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 3 listopada 2015 r., VI Ka 877/15

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 3 listopada 2015 r., VI Ka 877/15

Tekst

1 Sygnatura akt VI Ka 877/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 3 listopada 2015 r.

3 Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk

5 Protokolant Katarzyna Kajda-Broniewska

6 przy udziale przedstawiciela KMP w G. sierż. sztab. R. W.

7 po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r.

8 sprawy G. O. zd. B. c. H. i L.,

9 ur. (...) w P.

10 obwinionej z art. 92 ust. 3-6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 15 załącznika nr 2 do tej ustwy, za które ustawa przewiduje karę grzywny w wysokości 2.000 zł

11 na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną

12 od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach

13 z dnia 18 czerwca 2015 r. sygnatura akt II W 233/15

14 na mocy art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw i art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw

15 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

16 2. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 200 (dwieście) złotych.

17 sygn. akt VI Ka 877/15

Uzasadnienie

18 Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II W 233/15 uznał G. O. za winną wykroczenia z art. 92 ust. 3 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym polegającego na tym, że jako osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie: Przedsiębiorstwo (...), (...) Spółka Jawna z siedzibą w: (...)-(...) W., (...), dopuściła się w dniu: 31.07.2014r. do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku przez kierowcę Pana A. R., wykonującego przewozy drogowe w imieniu i na rzecz w/w przedsiębiorcy i za top wymierzył jej karę grzywny w kwocie 2000 złotych.

19 W osobistej apelacji obwiniona zaskarżając wyrok w całości zarzuciła orzeczeniu rażącą obrazę przepisów postępowania, a mianowicie przepisu:

20 a) przepisu art. 5 § l pkt 7 oraz/lub 10 KPW (w zw. z art. 92a ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. póz. 1414 z późn. zm.), poprzez jego nie zastosowanie, pomimo iż zgodnie z przepisem art. 92a ust. 5 w /w ustawy o transporcie drogowym nie podlegam orzecznictwu podstawie niniejszego kodeksu, ew. zachodzi okoliczność wyłączająca orzekanie na podstawie niniejszego kodeksu;

21 b) art. 35 § l KPW polegającą na sporządzeniu nieprawidłowego uzasadnienia, w którym nie odnoszącego się do kwestii mających zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy, a w tym niewskazanie na jakich konkretnie dowodach oparł się Sąd wydając zaskarżony Wyrok. dlaczego i w jakim zakresie Sąd odmów ii wian godności wyjaśnieniom obwinionej, co \v konsekwencji uniemożliwia w pełni kontrolę instancyjną,

22 l2) obrazę przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 92a ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U- z 2013 r. póz. 1414 z póżn. zm.) poprzez jego niezastosowanie, pomimo, iż zostałam już ukarana w drodze administracyjnej za to samo naruszenie, a to na podstawie decyzji (...) \\ (...)z dnia 26.09.2014 r. (karta 42) karą pieniężną w kwocie 900.00 złotych - jako odpowiedzialna całym majątkiem za zobowiązania spółki osobowej - Przedsiębiorstwo (...) G. O., (...) Spółka Jawna w W..

23 Apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, na podstawie art. 5 § l pkt 7 oraz/lub 10 KPW w zw. z art. 92a ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. póz. 1414 z późn. zm.) ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego Wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji:

24 Jednocześnie wnosząc o przedstawienie Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia budzącego poważne wątpliwości interpretacyjne zagadnienia prawnego - ..czy przepis art. 92a ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. póz. 1414 z późn. zm.) o treści: „Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1. wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej" ma zastosowanie do wspólników spółki osobowej jawnej, którzy ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki w sposób nieograniczony całym swoim majątkiem i mogą być pozywani równocześnie z samą spółką".

25 Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

26 Apelacja obwinionej nie zasługuje na uwzględnienie, w toku jej rozpoznania nie ujawniła się również okoliczność uzasadniająca przedstawienie Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy zgodnie z art. 109 § 2 kpw w zw. z art. 441 § 1 kpk.

27 Sąd I instancji w niniejszej sprawie przeprowadził pełne postępowanie, wbrew tezom apelacji zgromadzone dowody poddał ocenie zgodnej z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a sposób rozumowania przedstawił w wyczerpujących pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Można przy tym zauważyć, że obwiniona nie była zainteresowana osobistym udziałem w rozprawie, co nie stanowiło i nie mogło też stanowić przeszkody w rozpoznaniu wniosku o ukaranie. Obwiniona w toku postępowania prowadzonego przez oskarżyciela publicznego była przez niego należycie i wyczerpująco informowana o przedmiocie sprawy, a tym samym udzielono jej możliwości złożenia stosownych wyjaśnień, czy podjęcia inicjatywy dowodowej.

28 Nie może budzić w sprawie wątpliwości, że w dniu 27 sierpnia 2014r. funkcjonariusze (...) w K. w trakcie kontroli karty kierowcy A. R. ujawnili naruszenie w postaci skrócenia dziennego czasu odpoczynku, a podmiotem wykonującym przewóz i dysponującym przedmiotowym pojazdem jest Przedsiębiorstwo (...), (...) Spółka Jawna z siedzibą w W., ul. (...). Dodatkowo to obwiniona we wskazanym podmiocie jest osobą zarządzającą transportem.

29 Słusznie też Sąd I instancji krytycznie ocenił wyjaśnienia obwinionej w zakresie, w jakim chciała wykazywać, że nie tylko nie miała świadomości, ale i wpływu na sposób wykonywania transportu.

30 To obowiązkiem obwinionej, jako osoby zarządzającej transportem było nie dopuszczenie do sytuacji objętej zarzutem, a stało się tak ze względu na nie zachowanie wymaganej od niej w danych okolicznościach ostrożności. Podejmując się określonych obowiązków winna tak je zorganizować, aby kierowca postępował zgodnie z przepisami wykonywania przewozów drogowych.

31 Obwiniona twierdziła nadto, że nie może ponosić odpowiedzialności za wykroczenia, albowiem jest podmiotem, o którym mowa w art. 92a ust. 5 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym, a zatem znajduje do niej zastosowania norma stanowiąca, że jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Ponieważ zaś (...) G. O., H. O. Spółka taką odpowiedzialność poniosło, czy raczej obwiniona osobiście, to nie może być ukarana za wykroczenie.

32 Stanowisko to jest oczywiście błędne, bo w sprawie o wykroczenie pociągnięta doi odpowiedzialności została obwiniona, jako osoba fizyczna zarządzająca transportem w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, z kolei w trybie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym (...) G. O., H. O. Spółka (a nie G. O., czy H. O.).

33 Przepisy prawa nie upoważniają do uznania, iż tożsamymi podmiotami są wspólnicy spółki jawnej i sama spółka. Począwszy od regulacji Kodeksu cywilnego, do Kodeksu spółek handlowych. Niewątpliwie, bowiem jednostką organizacyjną, o której mowa w art 33¹ § 1 kc, jest taka niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, w tym spółki osobowe prawa handlowego, a to spółka jawna, partnerska, komandytowa i komandytowo-akcyjna.

34 Wprost w tym przedmiocie wypowiadał się Sąd Najwyższy wskazując, że zgodnie z art. 8 ksh oraz art. 33¹ kc spółka jawna jest więc odrębnym podmiotem od jej wspólników, w przeciwieństwie do spółki cywilnej, która nie ma własnej podmiotowości i występuje w obrocie poprzez wspólników takiej spółki (por. postanowienie SN z 8 lipca 2003 r., IV CK 13/03, LEX nr 355384).

35 Odmiennych regulacji nie można wywodzić z prawa podatkowego, nie upoważnia ono również do wykładni przepisów ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym, w taki sposób by była ona sprzeczna z powołanymi wcześniej przepisami.

36 Wreszcie stanowisko orzecznictwa administracyjnego jest zgodne wskazując, że jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Oznacza to, a contrario, iż jeżeli czyn, będący naruszeniem przepisów, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu niebędącego osobą fizyczną, tj. np. spółką prawa handlowego, zastosowanie mają przepisy o obu rodzajach kar pieniężnych. Przedsiębiorcy - podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy może być wymierzona administracyjna kara pieniężna na podstawie art. 92a u.t.d., a kierowcy i osobie zarządzającej przedsiębiorstwem lub osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie może być wymierzona kara grzywny na podstawie art. 92 ust. 3 u.t.d. Z powyższego wynika konkluzja, iż przedsiębiorcy - podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy, niebędącemu osobą fizyczną, może być wymierzona administracyjna kara pieniężna, jeżeli doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do u.t.d., niezależnie od okoliczności, czy w przedsiębiorstwie tym osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie ponosiłaby odpowiedzialność w trybie określonym w kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia ( por. wyrok WSA w Olsztynie z 11 marca 2014 r., II SA/Ol 68/14, LEX nr 1447454).

37 Odnosząc się do wniosku o wystąpienie do Sądu Najwyższego przypomnieć wypada, że sąd odwoławczy zwraca się z pytaniem prawnym tylko wówczas, gdy dojdzie do wniosku, iż przy rozpoznawaniu apelacji wyłoniło się zagadnienie prawne wymagające zasadniczej wykładni ustawy (postanow. SN z 28.10. 2010 r. sygn. V KK 142/10, OSNwSK 2010/1/2093). Na pewno zaś brak wypowiedzi Sądu Najwyższego w zakresie wykładni określonych przepisów nie uprawnia do korzystania z instytucji wskazanej w art. 441 § 1 k.p.k. (postanow. SN z 19.01.2012 r., sygn. I KZP 20/11, OSNKW 2012/1/4).

38 W niniejszej sprawie w świetle jasnego brzmienia przepisów ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym oraz ich oparcia w innych gałęziach prawa, niesprzecznej wykładni prezentowanej w orzecznictwie powszechnym i administracyjnym, nie sposób było powziąć wątpliwości uzasadniających wystąpienie do Sądu Najwyższego.

39 Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku, akceptując rozstrzygnięcie o karze.