Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2016 r., VI Ka 1154/16

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2016 r., VI Ka 1154/16

Tekst

1 Sygnatura akt VI Ka 1154/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 2 grudnia 2016 r.

3 Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący SSO Bożena Żywioł.

5 Protokolant Mateusz Pietuch

6 przy udziale oskarżyciela publicznego sierżanta sztabowego R. W.

7 po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r.

8 sprawy A. N. (1) syna J. i A. ur. (...) w Ś. obwinionego o wykroczenie z art. 90 kw

9 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

10 od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach

11 z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygnatura akt VI W 398/16

12 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk w związku z art. 109§2 kpw i art. 636§1 kpk w związku z art. 119 kpw

13 1. zmienia zaskarżony wyrok w pkt. 1 w ten sposób, że wymierzoną obwinionemu karę grzywny obniża do kwoty 500 zł (pięćset złotych);

14 2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

15 3. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych) i wymierza mu opłatę za obie instancje w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych).

16 VI Ka 1154/16

Uzasadnienie

17 Wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 24 sierpnia 2016r., sygn.akt VI W 398/16, został zaskarżony apelacją obrońcy obwinionego A. N. (1).

18 Sąd Okręgowy uznał za zasadny jedynie podniesiony w środku odwoławczym zarzut wymierzenia obwinionemu rażąco surowej grzywny, nie uwzględniającej sytuacji dochodowej i majątkowej A. N..

19 Pozostałe zarzuty oceniono natomiast jako całkowicie bezzasadne.

20 Zdumiewającym jest wręcz zarzut naruszenia art. 175 kpk w zw. z art. 20 § 3 kpw w sytuacji, gdy obwiniony sam korzystając z przysługującego mu uprawnienia zrezygnował ze złożenia wyjaśnień sygnalizując wprawdzie, że wyjaśnienia złoży później, ale ostatecznie nie wyraził takiej woli, a przed zamknięciem przewodu sądowego nie żądał jego uzupełnienia.

21 Nietrafnym jest zarzut obrazy art. 170 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 39 § 2 kpw poprzez oddalenie wniosku obwinionego o dopuszczenie dowodu z nagrania video z dnia 18 marca 2016r. - w sytuacji, gdy Sąd Rejonowy na rozprawie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016r. ten wniosek dowodowy uwzględnił i odtworzył pliki z nagrań dostarczonych przez obwinionego /k- 48/.

22 Oddalenie wniosku o dołączenie akt innych postępowań toczących się z udziałem obwinionego było zasadne, gdyż teza dowodowa nie pozostawała w jakimkolwiek związku z przedmiotem niniejszego postępowania.

23 Chybione jest także upatrywanie przez apelującego obrazy art.77 kpw w fakcie uchylenia pytania nieistotnego dla sprawy, gdyż wywodzenie tezy o braku wiarygodności zeznań świadków na tej podstawie, że pokrzywdzony jest mechanikiem samochodowym i mógł realizować usługi zawodowe na rzecz świadków jest całkowicie nieprzekonujące.

24 Kwestionowane przez apelującego ustalenia faktyczne skutkujące uznaniem, że obwiniony zaparkował samochód w sposób utrudniający wjazd i wyjazd z posesji przy ul. (...) ma swoje oparcie nie tylko w relacjach świadków W., K. i B., ale i w obiektywnym materiale dowodowym, a mianowicie nagraniach z monitoringu. Wbrew wywodom skarżącego, wskazują one w sposób nie budzący wątpliwości, że usytuowanie samochodu obwinionego utrudnia wyjazd i wjazd na posesję.

25 Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przepis art. 90 kw penalizuje nie tylko zachowania polegające na tamowaniu ruchu, ale i te, które ruch ten po prostu utrudniają. Obwinionemu przypisano właśnie zachowanie polegające na utrudnianiu ruchu, co nie oznacza, że ustalono, iż na posesję przy ul. (...) i z tej posesji w ogóle nie można było przemieścić się samochodem, a jedynie, że było to utrudnione, czyli wymagało dodatkowych manewrów, zbędnych, gdyby samochód obwinionego był zaparkowany w sposób prawidłowy. Jak trafnie podniósł sąd meriti, konieczność wykonywania owych dodatkowych manewrów niezbędnych dla przejazdu wynika z nagrania znajdującego się w aktach sprawy.

26 Zasadnym było stwierdzenie przez sąd pierwszej instancji, że zachowanie A. N. nacechowane było umyślnością, a wręcz złośliwością i chęcią podsycania sąsiedzkiego konfliktu. Najdobitniej o takiej motywacji obwinionego świadczy brak jego reakcji na prośbę / i to nie sąsiada, ale funkcjonariusza policji/ o przeparkowanie pojazdu /co w tym momencie było jak najbardziej możliwe/ i szukanie na siłę powodów, dla których nie było to możliwe natychmiast, lecz dopiero po dłuższym okresie czasu.

27 W ocenie sądu odwoławczego sąd pierwszej instancji procedował w sposób prawidłowy, zgromadził pełny materiał dowodowy wystarczający do zweryfikowania zasadności postawionego obwinionemu zarzutu. Przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest wszechstronna, wnikliwa, logiczna, zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, czyli spełniająca wszystkie ustawowe wymogi art. 7 kpk, mającego odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia. Stąd też poczynione w oparciu o taką ocenę ustalenia faktyczne objęte są prawną ochroną i nie mogą być skutecznie kwestionowane przez skarżącego.

28 Trafną pozostaje też ocena prawa zachowania przypisanego obwinionemu.

29 Jak to już zasygnalizowano, Sąd Okręgowy dostrzegł natomiast podstawę do obniżenia wymiaru kary grzywny, a to po uwzględnieniu rzeczywistej sytuacji majątkowej i dochodowej obwinionego na moment wyrokowania w sprawie. W ocenie sądu odwoławczego kara grzywny w kwocie 500 zł jest też adekwatna do wagi czynu, stopnia winy obwinionego oraz motywacji, która legła u podstaw jego działania.

30 Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że sąd w żadnym razie nie jest związany stanowiskiem oskarżyciela w kwestii tak rodzaju, jak i wymiaru kary.

31 Konsekwencją niepodzielenia zasadniczych zarzutów apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego było obciążenie A. N. (1) wydatkami postępowania odwoławczego i opłatą od wymierzonej kary.