Postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 31 maja 2016 r., III Cz 641/16

postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 31 maja 2016 r., III Cz 641/16

Tekst

1 Sygn. akt III Cz 641/16

POSTANOWIENIE

2 Dnia 31 maja 2016 roku

3 Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący - Sędzia SO Barbara Braziewicz (spr.)

5 Sędziowie: SO Marcin Rak

6 SO Roman Troll

7 po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym

8 sprawy z powództwa K. N. (N.)

9 przeciwko R. U.

10 o podwyższenie alimentów

11 na skutek zażalenia pozwanego

12 na postanowienie Sądu Rejonowego w Zabrzu

13 z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt III RC 864/14

14 p o s t a n a w i a:

15 zmienić zaskarżone postanowienie przez uchylenie.

16 SS0 Roman Troll SSO Barbara Braziewicz SSO Marcin Rak

Uzasadnienie

17 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2015 r. Sąd Rejonowy w Zabrzu w sprawie z powództwa K. N. przeciwko R. U. odrzucił sprzeciw od wyroku zaocznego z dnia 6 lipca 2015 r. W uzasadnieniu podniesiono, że sprzeciw został wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika i nie został opłacony. Orzeczenie oparto na art. 344 § 3 k.p.c. w zw. z art. 130² § 1 k.p.c.

18 Zażalenie na to postanowienie wniósł pozwany zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu podniesiono, że sprzeciw nie został opłacony z uwagi na brak kontaktu z klientem i jego problemy finansowe. Podniesiono również, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym, po uchyleniu art. 130² § 3 k.p.c. nie istnieje podstawa do odrzucenia sprzeciwu bez wezwania do uiszczenie należnej opłaty stałej lub stosunkowej. Skarżący podniósł, że w wypadku nie opłacenia sprzeciwu należało zastosować procedurę sanacyjną przewidzianą przez art. 130 § 1 k.p.c.

19 Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

20 Zażalenie pozwanego odniosło skutek wobec naruszenia prawa procesowego przez Sąd Rejonowy.

21 Sąd Okręgowy ustala, iż wyrokiem zaocznym z dnia 6 lipca 2015 r. Sąd Rejonowy w Zabrzu zasądził od pozwanego na rzecz powoda alimenty, orzekł o kosztach procesu i wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu, a nadto nadał orzeczeniu rygor natychmiastowej wykonalności. Wyrok zaoczny został doręczony pozwanemu 16 lipca 2015 r. W przepisanym prawem terminie profesjonalny pełnomocnik pozwanego złożył nieopłacony sprzeciw od wyroku zaocznego. Odrzucono wniesiony sprzeciw od wydanego wyroku zaocznego bez wzywania pełnomocnika pozwanego do uiszczenia brakującej opłaty od złożonego sprzeciwu.

22 W okolicznościach niniejszej sprawy wydanie postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu było przedwczesne i niezasadne. Nie znajdował bowiem zastosowania w okolicznościach sprawy przywoływany przez Sąd Rejonowy art. 130² § 1 k.p.c. Przepis ten pozwala bowiem jedynie zwrócić nieopłacone pismo zarządzeniem Przewodniczącego, a nie daje możliwości do odrzucenia sprzeciwu (które czyni Sąd postanowieniem). Taka możliwość wynikała z uchylonego art. 130² § 3 k.p.c. Wobec tego, że przepis ten został uchylony, nie można odrzucić sprzeciwu bez wezwania do uiszczenia brakującej opłaty. Wskazać należy, że zarówno doktryna, jak i judykatura, nie dopuszczają, aby sprzeciw odrzucany był bez wezwania do uiszczenia brakującej opłaty, chociaż podkreślić należy, że początkowo pojawiały się wątpliwości czy w takim wypadku nie należałoby odpowiednio stosować norm zawartych w art. 130² § 1 i 2 k.p.c. Jak jednak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z 3 lutego 2010 r., II CZ 79/09 (LEX nr 585775), przychylić należy się do poglądu, zgodnie z którym należy wezwać do uiszczenia opłaty, stosownie do treści art. 130 k.p.c. (pogląd ten jest obecnie utrwalony w orzecznictwie, w tym Sądu Najwyższego, zob. uchwała powiększonego składu SN z 15 czerwca 2010 r., II UZP 4/09, która ma moc zasady prawnej i stwierdza, że po uchyleniu art. 130² § 3 k.p.c. odrzucenie środka odwoławczego lub środka zaskarżenia nienależycie opłaconego nie jest możliwe bez wezwania o prawidłową opłatę na podstawie art. 130 § 1 k.p.c., zatem nie podlega odrzuceniu na podstawie art. 130² § 1 k.p.c., wyrok z dnia 29 czerwca 2012 r., I CSK 532/11, LEX nr 1228767; postanowienie z 24 maja 2012 r., II CZ 12/12, LEX nr 1243013 i inne).

23 Również doktryna podkreśla, że w obecnym stanie prawnym nie istnieje możliwość odrzucenia sprzeciwu od wyroku zaocznego bez uprzedniego wdrożenia procedury naprawczej, przewidzianej przez art. 130 k.p.c. (tak np. J. Bodio [w:] A. Jakubecki (red.) „Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego”, Warszawa 2016; E. Stefańska [w:] M. Manowska (red.), „Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz”, Warszawa 2015 r.)

24 Powyższe nie pozostawia wątpliwości, że pomimo, iż zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1025 z późn. zm.) w zw. z art. 13 ust.1 i art. 19 ust. 1 tej ustawy, opłatę należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, a od sprzeciwu od wyroku zaocznego pobiera się połowę opłaty stosunkowej, to nie można zastosować art. 130² § 1 k.p.c. w zw. z art. 344 k.p.c. i sprzeciwu odrzucić, uprzednio nie wzywając skarżącego do uiszczenia należnej opłaty.

25 Z uwagi na powyższe, zażalenie pozwanego odniosło skutek, a postanowienie Sądu meriti, jako nieprawidłowe, zostało zmienione poprzez jego uchylenie.

26 Wobec tego, iż powyższe orzeczenie nie jest orzeczeniem kończącym sprawę w instancji i sprawa nadal jest w toku, nie było podstaw do zastosowania regulacji art. 108§1 k.p.c. i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego.

27 Reasumując, Sąd Okręgowy, uznając zażalenie za zasadne, na podst. art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

28 SSO Roman Troll SSO Barbara Braziewicz SSO Marcin Rak