Postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 20 grudnia 2018 r., VIII Gz 238/18

postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 20 grudnia 2018 r., VIII Gz 238/18

Tekst

1 Sygn. akt VIII Gz 238/18

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 grudnia 2018 r.

3 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy

4 w składzie:

5 Przewodniczący: SSO Artur Fornal (sprawozdawca)

6 Sędziowie: SO Elżbieta Kala

7 SO Marek Tauer

8 po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2018 r. w Bydgoszczy

9 na posiedzeniu niejawnym

10 w sprawie z powództwa M. R.

11 przeciwko (...) w G. oraz R. K.

12 na skutek zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 1 lutego 2018 r. (sygn. akt VIII GC 1754/16)

13 p o s t a n a w i a:

14 oddalić zażalenie.

15 Elżbieta Kala Artur Fornal Marek Tauer

Uzasadnienie

16 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, po zwróceniu pozwanym wniosków o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia i uiszczenia opłaty, odrzucił zażalenie pozwanych na postanowienie tego Sądu z dnia 8 września 2017 r. w przedmiocie odrzucenia apelacji pozwanych.

17 W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że odpis ww. postanowienia o odrzuceniu apelacji doręczono pozwanym w dniu 20 września 2017 r., co zaś złożyli zażalenie już po upływie tygodniowego terminu, bowiem w dniu 28 września 2017 r. Skarżący wnieśli wprawdzie o przywrócenie terminu (zarówno do wniesienia zażalenia, jak i uiszczenia opłaty), wezwani jednak do usunięcia braków formalnych m.in. poprzez dokonanie czynności procesowych, których dotyczyły te wnioski, nie uczynili tego w terminie. Z tego względu ww. wnioski o przywrócenie terminu podlegały zwrotowi (art. 169 § 3 w zw. z art. 130 § 1 k.p.c.), samo zaś zażalenie odrzuceniu jako wniesione po upływie ustawowego terminu (art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.).

18 Pozwani złożyli zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Wskazali, że w sprawie konieczne było przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i uiszczenia opłaty, podnieśli także, że operator poczty nie przestrzega zasady doręczania przesyłek osobom upoważnionym do ich odbioru (w siedzibie pozwanej spółki znajdują się też inne podmioty prowadzące tam działalność).

19 W uzupełnieniu zażalenia skarżący podnieśli, że przesyłki sądowe są odbierane przeważnie przez pozwanego R. K., które od wielu lat ma leczyć się psychiatrycznie (ostatnio jego stan miał się bardzo pogorszyć). Z tych względów pozwany ma zapominać się, pozostawiać rzeczy w nieodpowiednich miejscach itp.

20 Zawarty w ww. zażaleniu (złożony w dniu 13 lutego 2018 r.) wniosek pozwanych o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia oraz terminu do uiszczenia opłaty od apelacji Przewodniczący w Sądzie Rejonowym zwrócił zarządzeniem z dnia 26 września 2018 r., wobec tego, że pomimo wezwania pozwani nie usunęli jego braków formalnych.

21 Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

22 Zażalenie pozwanych nie zasługiwało na uwzględnienie.

23 Zgodnie z przepisem art. 370 w zw. z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. Sąd pierwszej instancji obowiązany jest odrzucić zażalenie wniesione po upływie przepisanego terminu.

24 Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że skoro odpis postanowienia z dnia 8 września 2017 r. w przedmiocie odrzucenia apelacji doręczony został każdemu z pozwanych w dniu 20 września 2018 r. ( zob. k. 87 i 88 akt), to przewidziany w art. 394 § 2 k.p.c. tygodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął bezskutecznie z końcem dnia 27 września 2018 r. Słusznie zatem zażalenie złożone (nadane na poczcie) dopiero w dniu 28 września 2018 r. podlegało odrzuceniu jako spóźnione ( zob. k. 89 – 92 akt).

25 Nie można przy tym zakwestionować skuteczności wskazanych wyżej doręczeń, skoro skierowane do pozwanych przesyłki odebrał osobiście pozwany R. K. – w imieniu własnym, a także jako upoważniony pracownik drugiego z pozwanych - (...) (art. 133 § 1 i 2 k.p.c.; zob. k. 88 akt). Ponadto złożone w sprawie wnioski pozwanych o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, a także uiszczenia opłaty od apelacji, podlegały zwrotowi – stosownie do art. 130 § 2 k.p.c. – wobec tego, że w terminie nie zostały usunięte ich braki formalne dotyczące dokonania czynności procesowych w postaci wniesienia środka zaskarżenia (apelacji), który powinien także zostać należycie opłacony, co ostatecznie nie nastąpiło ( zob. k. 114, 223 akt; a także m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., V CZ 44/08, OSNC-ZD 2009, Nr 2, poz. 55). Sąd nie mógł zatem przystąpić do merytorycznej oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu bowiem warunkiem formalnym takiego wniosku jest – stosownie do art. 168 § 1 w zw. z art. 169 § 3 k.p.c. – równoczesne skuteczne dokonanie czynności procesowej, której wniosek dotyczy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CZ 13/14, LEX nr 1472171).

26 Mając to na uwadze Sąd Okręgowy oddalił zażalenie na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.

27 Elżbieta Kala Marek Tauer Artur Fornal