Wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2015 r., IV Ka 457/15

wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2015 r., IV Ka 457/15

Tekst

1 Sygn. akt IV Ka 457/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 18 czerwca 2015 r.

3 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący SSO Piotr Kupcewicz

5 Protokolant st. sekr. sądowy Aleksandra Deja - Lis

6 przy udziale ------------------

7 po rozpoznaniu dnia 18 czerwca 2015 r.

8 sprawy W. S. s. C. i Z. ur. (...) w G.

9 obwinionego z art. 92 a k.w.

10 na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego

11 od wyroku Sądu Rejonowego w Świeciu

12 z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt II W 895/14

13 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty za II instancję i obciąża go zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50,00 (pięćdziesiąt) złotych.

14 sygn. akt IV Ka 457/15

Uzasadnienie

15 W. S. został obwiniony o to, że w dniu 14 października 2014 roku o

16 godz. 16:50 w miejscowości P. gm. W. na drodze nr (...) kierując samochodem

17 marki P. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość o 28 km/h (88/60

18 km/h), tj. o czyn z art. 92a kw. .

19 Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015 roku, wydanym w sprawie sygn. akt II W 895/14, Sąd Rejonowy w Świeciu, uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 92a k.w. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu grzywnę w kwocie 300 złotych. Wyrok zawiera również rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych.

20 Z wyrokiem nie zgodził się obwiniony, który zaskarżył go w całości. Obwiniony nie przedstawił wprost zarzutów, stawianych temu wyrokowi, z uzasadnienia dopiero wynika, że przywołuje bezwzględną przyczynę odwoławczą, opisaną w przepisie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.k., który wskazuje na jedną z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 5 § 1 pkt 4-10, k.p.w., a taką jest m.in. wskazana w przepisie art. 5 § 1 pkt 7 k.p.w. sytuacja, gdy obwiniony z mocy przepisów szczególnych nie podlega orzecznictwu na podstawie niniejszego kodeksu. Wg obwinionego jemu, jako radcy prawnemu, z mocy przepisu art. 12 ust 1 ustawy o radcach prawnych podczas i w związku z wykonywaniem czynności zawodowych przysługuje immunitet materialny w zakresie wykroczeń, tzn, że nie ponosi odpowiedzialności za wykroczenia, popełnione podczas i w związku z wykonywaniem czynności zawodowych. Obwiniony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 7 k.p.w.

21 Sąd Okręgowy zważył co następuje:

22 Apelacja obwinionego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Stanowi ona powtórzenie wcześniej prezentowanej przez obwinionego tezy - całkowicie błędnej - iż radcy prawnemu podczas i w związku z wykonywaniem czynności zawodowych przysługuje immunitet w zakresie wykroczeń, który ma charakter materialny, a więc oznacza, że radca prawny nie ponosi odpowiedzialności za wykroczenia - tak jak sędzia i prokurator. Teza ta oparta jest na całkowicie błędnej, dowolnej, pozbawionej oparcia w obowiązujących przepisach prawa, interpretacji przepisu art. 12 ust 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych, zgodnie z którym radca prawny podczas i w związku z wykonywaniem czynności zawodowych korzysta z ochrony prawnej przysługującej sędziemu i prokuratorowi. Obwiniony nie przedstawia w istocie żadnego argumentu, przemawiającego za słusznością swej tezy, sprzecznej ze stanowiskiem sądu meriti, opartym nas poglądach doktryny (Z. K., ustawa o radcach prawnych, Komentarz, wyd. B. 1999), akceptowanym również przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, iż jedyny rodzaj immunitetu radcy prawnego został uregulowany w przepisie art. 11 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Pojęcie ochrona prawna, którym posługuje się przepis art. 12 ust 1 tej ustawy, dotyczy zaś tylko szczególnej ochrony prawnej radcy prawnego, jako pokrzywdzonego, wg szczególnych przepisów, w tym przede

23 2

24 wszystkim karnych (art. 222 k.k. i nast.). Trudno nawet zrozumieć, jak można przyjmować, że „ochrona prawna" mogłaby oznaczać „ochronę" przed odpowiedzialnością za popełnienie czynów niedozwolonych. To, że w jednostkowej sprawie jeden Sąd Rejonowy wydał orzeczenie, które przywołuje obwiniony, oparte na tej samej, błędnej interpretacji przepisu art. 12 ust 1 ustawy o radcach prawnych, oczywiście nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie ma potrzeby dodatkowego uzasadnienia tego stanowiska.

25 Bezzasadnie obwiniony w uzasadnieniu apelacji wskazuje, że sąd meriti do kwestii rozumienia treści przepisu art. 12 ust 1 ustawy o radcach prawnych odniósł się tylko w części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w której ocenia wiarygodność wyjaśnień obwinionego. Oceniając te wyjaśnienia sąd a quo odniósł się do tego zagadnienia, skoro było ono przedmiotem złożonych przez obwinionego wyjaśnień, jednak argumentację w tym zakresie powtórzył, dokonując prawnej oceny zachowania obwinionego (str. 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Dodać przy tym należy, że argumentacja ta jest całkowicie wystarczająca i przekonująca, zastosowanie ma przy tym zasada, iż „clara non sunt interpretanda".

26 Jako niezrozumiały wręcz należy uznać zarzut, iż sąd meriti pominął w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów i za wykroczenia. Obwiniony nie jest sędzią ani prokuratorem, przedmiotem postępowania nie była kwestia odpowiedzialności dyscyplinarnej, zaś wskazane przez skarżącego przepisy art. 81 ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych i art. 54a ustawy o prokuraturze, nie mają żadnego zastosowania do radców prawnych. Powyższe kwestie powimiy być oczywiste dla osoby wykonującej zawód radcy prawnego.

27 Mając powyższe na względzie, przy braku okoliczności, które sąd odwoławczy powinien uwzględnić z urzędu, zaskarżony wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy.

28 O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.ow., § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z dnia 15 października 2001 r.) i art. 21 pkt 2a w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.