Postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 24 lipca 2015 r., II Cz 295/15

postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 24 lipca 2015 r., II Cz 295/15

Tekst

1 Sygn. akt II Cz 295/15

POSTANOWIENIE

2 Dnia 24 lipca 2015 roku

3 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy

4 w następującym składzie:

5 Przewodniczący: SSO Ireneusz Płowaś (spr.)

6 Sędziowie: SO Piotr Starosta

7 SO Tomasz Adamski

8 po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 roku w Bydgoszczy

9 na posiedzeniu niejawnym sprawy

10 z wniosku wierzyciela (...) Bank (...) S.A. we W.

11 przeciwko dłużnikowi Z. S.

12 o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu

13 na skutek zażalenia dłużnika

14 od postanowienia Sądu Rejonowego w Świeciu VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w Tucholi z dnia 30.09.2014 roku,

15 sygn. akt VI Co 1617/13

16 postanawia:

17 oddalić zażalenie.

18 Sygn. akt II Cz 295/15

Uzasadnienie

19 Sąd Rejonowy w Świeciu postanowieniem z dnia 30.09.2014 roku odrzucił skargę dłużnika na orzeczenie referendarza sądowego tj. postanowienie z dnia 24.03.2014 roku o nadaniu klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu.

20 W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 398²² § 4 kpc skargę wnosi się w terminie tygodniowym od dnia doręczenia stronie postanowienia referendarza sądowego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W art. 795 kpc wskazano, iż termin do wniesienia zażalenia na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności dla dłużnika biegnie od dnia doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu egzekucji. Jak wynika z akt egzekucyjnych dłużnik został zawiadomiony o wszczęciu egzekucji w dniu 30.06.2014 roku, co oznacza, że termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 07.07.2014 roku. Dłużnik tymczasem wniósł skargę w dniu 14.07.2014 roku.

21 Wobec tego Sąd na mocy art. 398²² § 5 kpc skargę jako wniesioną po upływie terminu odrzucił.

22 Zażalenie na to postanowienie wniósł dłużnik, domagając się jego uchylenia twierdząc, iż skarga została złożona w terminie bowiem w rzeczywistości dłużnik otrzymał zawiadomienie w dniu 07.07.2014 roku. Zdaniem dłużnika doręczenie nastąpiło w trybie art. 138 kpc albowiem korespondencję zawierającą zawiadomienie o wszczęciu egzekucji odebrała żona dłużnika.

23 Wierzyciel w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie.

24 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

25 Zażalenie dłużnika należało uznać za bezzasadne. Nie ma wątpliwości, iż dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji zostało doręczone w sposób wskazany w art. 138 kpc w dniu 30 czerwca 2014 roku. Jak wynika z akt egzekucyjnych przesyłkę odebrała matka dłużnika K. S. tj. dorosły domownik.

26 Doręczenie korespondencji dorosłemu domownikowi staje się skuteczne, przy założeniu spełnienia warunków określonych w art. 138 § 1, w chwili, w której pismo odbierze osoba wskazana w tym przepisie. Innymi słowy, elementem konstrukcyjnym doręczenia jest podjęcie się przez osoby wskazane w art. 138 § 1 oddania pisma adresatowi. Okoliczność, czy i kiedy doszło do przekazania pisma adresatowi, pozostaje bez znaczenia dla oceny skuteczności doręczenia i rozpoczęcia biegu terminów procesowych wynikających z dokonania doręczenia. Wykazanie, że osoba, która odebrała pismo nie przekazała go adresatowi lub uczyniła to z opóźnieniem, może mieć znaczenie jedynie przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu (postanowienie SN z dnia 26 września 2013 r., II CZ 45/13, LEX nr 1413042).

27 W niniejszej sprawie dłużnik nie podważył w żaden sposób domniemania skuteczności doręczenia mi zawiadomienia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Nie złożył również wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, twierdząc w zażaleniu, że została ona złożona terminowo. Dłużnik nie tylko nie obalił domniemania skuteczności doręczenia zastępczego w trybie art. 138 kpc ale nie przedstawił nawet w zażaleniu żadnej okoliczności mogącej chociażby wzbudzać wątpliwości co do prawidłowości tego doręczenia.

28 Skoro dłużnik nie podważył skutecznie zaskarżonego postanowienia wniesione przez niego zażalenie należało oddalić na mocy art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 1 i 2 kpc i art. 13 § 2 kpc jako bezzasadne.