Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2014 r., WZ 15/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2014 r., WZ 15/14

Tekst

1 Sygn. akt: WZ 15/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 sierpnia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jan Bogdan Rychlicki

5 bez udziału stron,

6 w sprawie szer. rez. S. C., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 26 sierpnia 2014 r., jego zażalenia na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 9 czerwca 2014 r., nieuzwględniające wniosku skazanego o umorzenie kary grzywny

7 p o s t a n o w i ł

8 utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

9 Szer. rez. S. C. w związku z wezwaniem go do uiszczenia kary grzywny, w dniu 6 maja 2014 r. złożył do Wojskowego Sądu Okręgowego w P. wniosek o umorzenie kary grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 400 zł każda, orzeczonej prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego z dnia 18 października 2010 r.

10 Do wniosku dołączył decyzję o waloryzacji renty rodzinnej, którą otrzymuje w wysokości 702,37 zł.

11 Wojskowy Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r., wniosku tego nie uwzględnił, „albowiem nadal jest możliwe wykonanie kary grzywny w drodze jej zamiany na zastępczą karę pozbawienia wolności w rozmiarze 4 2

12 miesięcy i 5 dni, zważywszy, że skazany uprzednio odbywał karę pozbawienia wolności, a ewentualna egzekucja grzywny byłaby bezskuteczna”.

13 Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany szer. rez. S. C. Wskazując na trudną sytuację majątkową podniósł, że grzywny nie może uiścić z przyczyn od siebie niezależnych (podeszły wiek, stan zdrowia oraz brak możliwości podjęcia pracy zarobkowej). Natomiast deklaruje, że w jego sprawie nie istnieją przeszkody by zgodnie z treścią art. 44 § 2 k.k.w., grzywna była ściągana w drodze egzekucji z jego świadczenia rentowego. Skazany wniósł o umorzenie orzeczonej kary grzywny, a w przypadku nie podzielenia wniosku, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

14 Sąd Najwyższy rozważył.

15 Zażalenie nie jest zasadne. Na obecnym etapie postępowania wykonawczego, w ocenie Sądu Najwyższego, brak jest wystarczających podstaw do umorzenia kary grzywny w części lub w całości na podstawie art. 51 k.k.w. Zaistniałe po stronie skazanego uwarunkowania związane z jego trudną sytuacją majątkową i osobistą w dalszym postępowaniu powinny być oceniane przez pryzmat art. 49 k.k.w., a nie tylko art. 46 k.k.w.

16 Z tych przyczyn postanowiono jak na wstępie.

17 Pouczenie: Na niniejsze postanowienie zażalenie nie przysługuje.