Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2026 r., V KZ 35/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2026 r., V KZ 35/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 27 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Jerzy Grubba

4 w sprawie M. C. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 października 2026r.

5 zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Odwoławczego Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 12 marca 2026r. o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437§1 k.p.k.

6 postanowił:

7 utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

Uzasadnienie

8 Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

9 Paradoksalnie, choć Przewodniczący Wydziału w uzasadnieniu swego zarządzenia przedstawił oczywiście błędną argumentację, to samo rozstrzygnięcie jest trafne.

10 To bowiem nie dyspozycja art. 523§1 k.p.k. stanowić powinna podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii, lecz ograniczenie wnoszenia owego nadzwyczajnego środka zaskarżenia wynikające z art. 523§2 k.p.k. Przepis ten stanowi jednoznacznie, że: „kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania”.

11 W niniejszej sprawie M.C. nie został skazany na bezwzględną karę pozbawienia wolności (skazano go na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata i karę grzywny). W tej sytuacji kasacja mogła być wniesiona wyłącznie w sytuacji, gdyby podniesiony został w niej zarzut zaistnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 k.p.k. – art. 523§4 pkt 1 k.p.k.

12 Obrona takiego zrzutu w swej skardze nie postawiła, zarzucono bowiem jedynie uchybienia prawa procesowego i materialnego o względnym charakterze, a więc obrazę art. 7, 410, 5§2, 2§2 i 457§3 k.p.k. oraz 229§1 k.k. Taką intencję zakreślenia granic zaskarżenia podkreślono również w uzasadnieniu zażalenia. Kasacja też wskazuje w pkt III na naruszenie zasad Konstytucji RP, które w oczywisty sposób znajdują swoje rozwinięcie w przepisach K.p.k. i samodzielnie też nie stanowią bezwzględnych przesłanek odwoławczych.

13 W tej sytuacji argumentacja podniesiona w tym zażaleniu nie mogła okazać się skuteczna.

14 Kierując się przedstawionymi względami Sad Najwyższy postanowił jak na wstępie.

15 Jerzy Grubba