Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2012 r., V KO 56/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2012 r., V KO 56/12

Tekst

1 Sygn. akt V KO 56/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 listopada 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący)

5 SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)

6 SSN Włodzimierz Wróbell

7 w sprawie R. A.

8 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

9 w dniu 22 listopada 2012 r.,

10 w przedmiocie wznowienia postępowania z urzędu

11 na podstawie art. 542 § 3 a contrario k.p.k.

12 postanawia :

13 nie stwierdzić podstaw do wznowienia postępowania z

14 urzędu.

Uzasadnienie

15 Skazany R. A. w trybie art. 9 § 2 k.p.k. zasygnalizował zaistnienie podstawy do wznowienia z urzędu postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 4 lutego 2010 r., zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 lutego 2011 r., z powodu zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Skazany podniósł, że został dwukrotnie prawomocnie skazany za to samo przestępstwo z art. 270 § 1 k.k., art. 275 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

16 Przeprowadzona w tym zakresie kontrola wyroku Sądu Okręgowego nie wykazała, aby zachodziła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Sąd Okręgowy przyjął w punkcie III wyroku, że zarzucane oskarżonemu czyny z punktów VIII, X, XI, XII, LXXIX i LXXX aktu oskarżenia stanowią jeden czyn 2

17 ciągły popełniony w okresie od dnia 27 grudnia 2001 r. do 28 października 2002 r. i skazał go za ten czyn na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 3 k.k.

18 Tym wyrokiem oskarżony został jeszcze skazany za przestępstwa z pkt XIV i XX aktu oskarżenia, ale nie były to przestępstwa oszustwa. Za to przestępstwo oskarżony został skazany w punkcie VI wyroku Sądu Okręgowego, ale czyny zarzucane w punkcie XXI i XXII aktu oskarżenia zostały popełnione w kwietniu i maja 2000 r. Czas ich popełnienia nie pokrywa się więc z czasokresem czynu ciągłego przyjętego w punkcie III wyroku Sądu Okręgowego. Tym samym nie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania z urzędu, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.