Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2016 r., V KK 398/15

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2016 r., V KK 398/15

Tekst

1 Sygn. akt V KK 398/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 26 stycznia 2016 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)

5 SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)

6 SSN Zbigniew Puszkarski

7 Protokolant Anna Kowal

8 przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza, w sprawie R. G.

9 skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29. VII.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in.

10 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

11 w dniu 26 stycznia 2016 r.,

12 kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

13 od wyroku Sądu Rejonowego w W.

14 z dnia 24 lipca 2015 r.,

15 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania;

16 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. kwotę 738,00 (siedemset trzydzieści osiem) zł, w tym 23 % podatku VAT, za obronę z urzędu skazanego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

17 R. G. stanął pod zarzutem tego, że:

18 2

19 1. w dniu 21 sierpnia 2014 r. w W., wbrew przepisom ustawy, posiadał środek odurzający w postaci heroiny w ilości 0.23 g netto, tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, 2. w dniu 20 sierpnia 2014 r. w W., w C.H. […], ze sklepu C. zabrał w celu przywłaszczenia dwadzieścia bluzek o łącznej wartości 998 zł na szkodę C. Polska, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.,

20 3. w dniu 21 sierpnia 2014 r. w W. w C.H. […] zabrał w celu przywłaszczenia dziewięć swetrów damskich oraz dwie bluzki damskie tj. mienie o łącznej wartości 818,90 zł na szkodę C. Polska, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. Na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. prokurator wniósł do Sądu Rejonowego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie R.G.: - za czyn w pkt 1 - kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn w pkt 2 - kary roku pozbawienia wolności,

21 - za czyn w pkt 3 - kary roku pozbawienia wolności,

22 - kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby.

23 Sąd Rejonowy na posiedzeniu w przedmiocie wydania wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy, uwzględnił tenże wniosek co do istoty i wyrokiem z dnia 24 lipca 2015 r., uznał R. G. za winnego popełnienia:

24 - zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 1 i za to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

25 - zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 2 i za to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

26 - zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 3 i za to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

27 - na podstawie art. 85 k.k. i 86 k.k. wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z opartym na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.p.k. warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat.

28 Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 1 sierpnia 2015 r.

29 3

30 Od powyższego wyroku kasację na niekorzyść wniósł Prokurator Generalny. W kasacji zarzucono:

31 1. rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu R. G. za czyny opisane w pkt II i III wyroku kar jednostkowych niezgodnych z wnioskiem prokuratora złożonym w trybie art. 335 § 1 k.p.k. uwzględniającym dokonane z podejrzanym uzgodnienia, 2. rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego R. G. kary łącznej pozbawienia wolności powyżej sum jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych za poszczególne przestępstwa objęte karą łączną.

32 W konkluzji kasacji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

33 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

34 Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym.

35 Prokurator Generalny trafnie wskazał, że orzeczenie przez Sąd Rejonowy na posiedzeniu w trybie art. 343 k.p.k. kar jednostkowych niezgodnych z wnioskiem prokuratora stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Istotą skazania konsensualnego na posiedzeniu w tym trybie jest orzekanie przez sąd w zgodzie z ustaleniami zapadłymi między prokuratorem a podejrzanym, ewentualnie zmodyfikowanymi na tymże posiedzeniu. Poza sporem jest w niniejszej sprawie, że kary jednostkowe orzeczone przez Sąd Rejonowy za czyny zarzucone w pkt 2 i 3 aktu oskarżenia (pkt II i III wyroku z 24 lipca 2015 r.) odbiegają od kar uzgodnionych przez prokuratora i podejrzanego w postępowaniu przygotowawczym i wnioskowanych przez prokuratora we wniosku o skazanie bez przeprowadzania rozprawy. Co ważne, treść tego porozumienia z pewnością nie została zmodyfikowana w toku posiedzenia w dniu 24 lipca 2015 r., nie stawili się nań bowiem prokurator ani oskarżony. W takim stanie rzeczy wydanie na posiedzeniu wyroku wymierzającego kary odbiegające od proponowanych w treści wniosku było w świetle art. 343 § 7 k.p.k. niedopuszczalne. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że „w razie uzgodnienia oskarżonego i 4

36 prokuratora, że zapadnie wyrok skazujący na określoną karę, nie jest możliwe wydanie go na posiedzeniu i wymierzenie innej kary, niż ustaliły to strony. Jeżeli sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku prokuratora opartego na porozumieniu z oskarżonym, sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych” (wyrok SN z dnia 28 października 2014 r., III KK 326/14). Postępowanie Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie stanowiło rażące naruszenie art. 343 § 7 k.p.k. i niewątpliwie miało istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Zasadny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego przy orzekaniu kary łącznej pozbawienia wolności. Orzeczona w pkt IV wyroku kara dwóch lat pozbawienia wolności wykracza poza sumę wymierzonych kar jednostkowych, co stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k., a istotny wpływ tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia jest oczywisty.

37 Wobec powyższych uchybień niezbędne okazało się uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wobec wniesienia kasacji przed upływem 6 miesięcy od uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku takie rozstrzygniecie nie narusza przepisu 524 § 3 k.p.k. W ponownym rozpoznaniu Sąd Rejonowy zwrócić powinien baczną uwagę na rygory postępowania w przedmiocie wniosku prokuratora o skazanie bez przeprowadzania rozprawy oraz na zasady rządzące wymierzaniem kary łącznej.

38 kc