Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2013 r., V KK 386/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2013 r., V KK 386/12

Tekst

1 Sygn. akt V KK 386/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 1 marca 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Barbara Skoczkowska

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2013 r.

7 sprawy Z. P. i S. M. uniewinnionych od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i innych,

8 z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego R. L., od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 kwietnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 7 stycznia 2009 r., postanowił

9 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

10 2. obciążyć oskarżyciela posiłkowego R. L. kosztami

11 sądowymi postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

12 Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 7 stycznia 2009 r., Z. P. i S. M. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., art. 193 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego R. L., zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu apelacji pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego, wyrokiem z dnia 20 lipca 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wywiódł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2010 r., sygn. V KK 5/10 Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok wobec wystąpienia w sprawie 2

13 bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady Sądu w dniu ogłoszenia wyroku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W. w postępowaniu odwoławczym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. IV Ka …/10 utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

14 Kasację od wyroku Sądu Okręgowego ponownie wniósł pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego.

15 Zarzucając „rażące naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

16 1. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez wynikający z niedostrzeżenia istoty zarzutów apelacji wywiedzionej imieniem oskarżyciela subsydiarnego brak ustosunkowania się w uzasadnieniu orzeczenia Sądu II instancji do zarzutu odnoszącego się do błędnych ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego w kontekście: kwestionowania zeznań św. Z. w zakresie jego obecności w trakcie szamotaniny, przyjętego stanu po spożyciu alkoholu przez J. P., co doprowadziło do uznania tych wyjaśnień za niewiarygodne oraz błędu polegającego na braku podpisu jednego z biegłych na opinii sądowej,

17 2. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez naruszenie zasad obiektywizmu, przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i dowolną ocenę materiału dowodowego przez Sądy obu instancji, a zwłaszcza dowodu z: oględzin ciała J. P., notatki z odtworzenia treści jego rozmów telefonicznych, opinii biegłego lekarza dra K. oraz opisywanego przez oskarżonych przebiegu zajścia w krytycznym dniu, co w ślad za opinią dra T. K. doprowadziło do dowolnych ustaleń, jakoby świadek J. P. brał czynny udział w zdarzeniu,

18 3. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 201 k.p.k. oraz 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez całkowicie dowolne i nie znajdujące najmniejszych podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przyjęcie sporządzonej przez biegłego sądowego dra T. K. opinii, która nie spełnia wymagań w zakresie jasności wniosków z niej wyprowadzonych, co doprowadziło do uznania w niniejszej sprawie wymienionego dowodu za wiarygodny w 3

19 odniesieniu do wyjaśnienia okoliczności dotyczących przebiegu zdarzenia z dnia 26 maja 2002 roku i nietrafnego przyjęcia jednej z przedstawionych przez wszystkich opiniujących w sprawie lekarzy możliwych wersji zdarzenia”,

20 wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i utrzymującego nim wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy S. M. i Z. P. do ponownego rozpoznania w postępowaniu przed Sądem I instancji.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Kasacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego R. L. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.

23 Nie można podzielić stanowiska pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, że Sąd odwoławczy, w uzasadnieniu swego orzeczenia nie odniósł się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, z uwagi na niedostrzeżenie jego istoty, dopuszczając się w ten sposób naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Sąd odwoławczy podzielił ocenę dowodów i ustalenia będące udziałem Sądu I instancji ograniczając się, do czego był uprawniony, do wskazania, że dokonane w tej sprawie ustalenia oparte są nie tylko na wyjaśnieniach oskarżonych, ale także zeznaniach świadków ocenionych z punktu widzenia ich wiarygodności w granicach określonych w art. 7 k.p.k. oraz opiniach biegłych lekarzy. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd odwoławczy odniósł się do oceny zeznań świadka R. Z. w zakresie jego obecności w trakcie zdarzenia podkreślając, że brak jest podstaw do uznania, że zeznania były sprzeczne czy nacechowane złą wolą. Sąd Rejonowy ustalił, że R. Z. nie był naocznym świadkiem całego zdarzenia, a jedynie dwukrotnie podchodził na jego miejsce i wówczas zaobserwował agresywne zachowanie R. L. Podstawą zaś nie dania wiary zeznaniom J. P. w zakresie wskazanym przez Sąd Rejonowy, nie był stan po spożyciu alkoholu, jak to usiłuje wykazać autor kasacji, ale fakt, że zeznania te były sprzeczne z ustalonym przez Sąd, w oparciu o wiarygodne dowody, stanem faktycznym. Sąd Okręgowy nie odnosił się do spożywania przez tego świadka oraz oskarżyciela posiłkowego alkoholu, gdyż w apelacji tego rodzaju zarzut nie był podnoszony. Jeżeli natomiast chodzi o brak podpisu jednego z biegłych pod opinią złożoną do akt sprawy, to Sąd Okręgowy uznał, że do takiego uchybienia doszło, jednakże nie miało ono wpływu na treść zapadłego orzeczenia. W aktach sprawy znajduje się opinia sądowo – lekarska z dnia 29 października 2008 r. podpisana 4

24 przez Kierownika Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej AM […] oraz dr. J. K. Z ustaleń Sądu poczynionych w dniu 7 stycznia 2009 r. wynikało jednak, że współautorem tej opinii jest również dr K. M., który jak oświadczył, omyłkowo jej nie podpisał. Po ujawnieniu tej informacji, będący na rozprawie w dniu 7 stycznia 2009 r. pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego nie żądał uzupełnienia postępowania dowodowego, ani nie zgłaszał zastrzeżeń czy też uwag do tej opinii. Należy również zauważyć, że w ramach postępowania odwoławczego, Sąd Okręgowy uzupełnił postępowanie dowodowe przez dopuszczenie dowodu z opinii obu tych biegłych, którzy również byli przesłuchani na rozprawie odwoławczej w dniu 18 października 2011 r.

25 Nietrafny jest również zarzut drugi kasacji. Lektura uzasadnień orzeczeń obu Sądów jednoznacznie wskazuje, że w niniejszej sprawie nie zostało ustalone, tak jak to sugeruje skarżący, że świadek J. P. brał czynny udział w zdarzeniu. Sąd Rejonowy ustalił jedynie, że świadek ten po zawiadomieniu telefonicznym policji i pogotowia ratunkowego wyszedł na klatkę schodową i chwycił oskarżonego S. M. za pas i bluzę i odciągał od R. L., a następnie obaj zamknęli się w mieszkaniu. Z ustaleń tych wynika, że nie brał on żadnego, czynnego udziału w szarpaninie, w trakcie której oskarżeni oraz oskarżyciel posiłkowy kilkakrotnie przewracali się na podłogę klatki schodowej i nie doznał on żadnych obrażeń ciała.

26 W związku z trzecim zarzutem trzeba stwierdzić, że Sąd odwoławczy zasadnie uznał, że opinia dr. T. K. korespondowała z opinią dr. K. i dr. M. również w tym zakresie, że z medycznego punktu widzenia nie można jednoznacznie stwierdzić, kto był stroną atakującą, a kto się bronił w czasie przedmiotowego zajścia, a Sąd Rejonowy przyjmując za wiarygodną wersję oskarżonych, posiłkował się innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Z uzasadnienia kasacji wynika, że sam skarżący zauważa, że która z wersji stanie się podstawą orzeczenia decyduje organ procesowy.

27 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając oskarżyciela posiłkowego R. L. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 640 k.p.k.

28 5