Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2013 r., V KK 259/13

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2013 r., V KK 259/13

Tekst

1 Sygn. akt V KK 259/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 14 listopada 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)

5 SSN Tomasz Grzegorczyk

6 SSN Edward Matwijów (sprawozdawca)

7 Protokolant Barbara Kobrzyńska

8 przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza, w sprawie M. Ż.

9 oskarżonego z art. 128 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody,

10 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

11 w dniu 14 listopada 2013 r.,

12 kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku Sądu Rejonowego w M.

13 z dnia 26 lutego 2013 r.,

14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

15 Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

16 Prokurator Rejonowy w M. w dniu 29 listopada 2012 r. skierował do Sądu Rejonowego w M. wniosek o warunkowe umorzenie postepowania przeciwko M. Ż. podejrzanemu o to, że w dniach 12 kwietnia 2012 r. o godz. 1621 , 1 maja 2012 r. o

17 2

18 godz. 2008

19 oraz 3 lipca 2012 r. o godz. 1742

20 za pośrednictwem portalu

21 ogłoszeniowego […], ze skutkiem w M., posługując się nikiem M., oferował do sprzedaży ptaki z rzędu papugowatych: rozelle białolice (Platycercus eximus) oraz świergotki seledynowe (Psephotus haematonotus) bez wymaganych dokumentów, naruszając przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące ochrony gatunków dziko żyjących zwierząt w zakresie regulacji obrotu nimi, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 128 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 13, poz. 1220 ze zm.).

22 Wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r., Sąd Rejonowy w M., uznając, że oskarżony wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu – na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 67 § 1 k.k., postepowanie karne wobec M. Ż. warunkowo umorzył na okres próby roku.

23 Na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2 k.k. zobowiązał oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej .

24 Ponadto obciążył oskarżonego kosztami sądowymi.

25 Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 9 marca 2013 r. (k. 56).

26 Kasacje od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów art. 66 § 2 i 3 k.k., polegające na warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec M. Ż. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 128 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1229 ze zm.), a więc zagrożonego karą przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności, pomimo braku przesłanek do zastosowania tego środka probacyjnego, bowiem przypisany mu występek nie został popełniony z pokrzywdzeniem konkretnego podmiotu, a zatem brak było możliwości pojednania się sprawcy z pokrzywdzonym, naprawienia szkody czy też uzgodnienia sposobu jej naprawienia.

27 W konkluzji kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M.

28 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

29 3

30 Kasacja okazała się zasadna, albowiem zarzut w niej podniesiony jest trafny. Zgodnie z treścią art. 66 § 1 i 2 k.k., Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli zostały spełnione przesłanki ogólne wymienione w § 1 art. 66 k.k., a przestępstwo nie jest zagrożone karą przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności.

31 Tymczasem występek określony w art. 128 pkt 2 lit. d powołanej ustawy o ochronie przyrody przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

32 W art. 66 § 3 k.k. przewidziano możliwość zastosowania warunkowego umorzenia postępowania także do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. W tym jednak wypadku, niezależnie od ogólnych przesłanek stosowania tej instytucji określonych w art. 66 § 1 k.k., niezbędne jest spełnienie jednego z wymienionych w art. 66 § 3 k.k. warunków, a mianowicie pojednania się pokrzywdzonego ze sprawcą, naprawienie szkody przez tego ostatniego, ewentualnie uzgodnienie sposobu naprawienia szkody pomiędzy pokrzywdzonym, a sprawcą.

33 W niniejszej sprawie żaden z tych warunków nie mógł być spełniony.

34 Występek z art. 128 pkt 2 lit. d powołanej wyżej ustawy, jako skierowany przeciwko ochronie gatunkowej zwierząt i roślin nie został popełniony z pokrzywdzeniem konkretnego podmiotu. Nie istniała zatem możliwość spełnienia przez oskarżonego któregokolwiek warunku dodatkowego jakiego wymaga przepis art. 66 § 3 k.k., która dałaby podstawę do warunkowego umorzenia postępowania karnego.

35 Sąd Rejonowy w M. umarzając warunkowo postępowanie karne wobec M. Ż., dopuścił się rażącego naruszenia przepisów art. 66 § 2 i 3 k.k., które miało istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia, bowiem pomimo braku przesłanek materialnoprawnych zastosował instytucję warunkowego umorzenia postępowania karnego.

36 Z przytoczonych powyżej względów, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

37 4

38 Przewodniczący: Sędzia SN (Włodzimierz Wróbel)

39 Sędziowie SN (Tomasz Grzegorczyk)

40 SN (Edward Matwijów)