Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2013 r., V KK 204/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2013 r., V KK 204/12

Tekst

1 Sygn. akt V KK 204/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 stycznia 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Krzysztof Cesarz

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 stycznia 2013 r., sprawy A. D.

7 skazanego z art. 279 § 1 k.k. i innych

8 z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

9 od wyroku Sądu Okręgowego w P.

10 z dnia 2 grudnia 2011 r.,

11 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.

12 z dnia 27 września 2011 r.

13 p o s t a n o w i ł

14 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

15 2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. J., Kancelaria Adwokacka w K., kwotę 442,80 zł, w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji,

16 zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania

17 kasacyjnego.

Uzasadnienie

18 Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 27 września 2011 r., uznał A. D. za winnego tego, że:

19 I. w dniu 13 grudnia 2007 r. w S. działając w warunkach recydywy opisanej w art. 64 § 2 k.k. po uprzednim zerwaniu kłódki przy użyciu metalowego narzędzia włamał się do magazynu Stacji Paliw, skąd zabrał w celu przywłaszczenia 2

20 oleje, smary, płyny chłodnicze i inne o łącznej wartości co najmniej 1009 zł działając tym samym na szkodę firmy „Ł.” – G. G.,

21 II. w nocy z 21/22 grudnia 2007 r. w S. działając w warunkach recydywy opisanej w art. 64 § 2 k.k. poprzez wybicie otworu w ścianie włamał się do sklepu spożywczo-przemysłowego, skąd zabrał artykuły spożywcze o łącznej wartości 2749,29 zł działając tym na szkodę P. B.,

22 to jest czynów wypełniających dyspozycję art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i po przyjęciu, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k., na podstawie wskazanych przepisów wymierzył oskarżonemu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, rozstrzygnął o dowodach rzeczowych i zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych.

23 Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r., po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, zmienił zaskarżony wyrok jedynie w ten sposób, że w czynie z pkt II określił wartość skradzionego mienia na kwotę 2249,29 zł, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania odwoławczego.

24 Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, mianowicie art. 6 k.p.k. oraz art. 170 § 1 i 2 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego zgłoszonego w toku rozprawy apelacyjnej o przesłuchaniu świadka W. N., który mógłby potwierdzić wersję zdarzeń oskarżonego i fakt, iż to nie on dopuścił się zarzucanych mu czynów, pozbawiając go tym samym jego prawa do obrony”.

25 Obrońca w konkluzji wniósł o uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

26 Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

27 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

28 Skarga kasacyjna okazała się oczywiście bezzasadna i dlatego oddalono ją na posiedzeniu (art. 535 § 3 k.p.k.).

29 Rzeczywiście, wniosek oskarżonego, złożony na rozprawie apelacyjnej, o przesłuchanie w charakterze świadka W. N., został oddalony, jednak jako podstawę tej decyzji procesowej wskazano art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., a więc nie może być mowy o naruszeniu pozostałych punktów (1 – 4) tego przepisu ani § 2 3

30 art. 170 k.p.k. Ponadto, W. N. miałby zeznawać tylko na tzw. alibi oskarżonego co do czynu z pkt I, a zatem nie na okoliczności, że nie popełnił on również czynu z pkt II.

31 Nie doszło do rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., a przez to – prawa do obrony oskarżonego, jeśli uwzględni się kontekst tej decyzji procesowej. Oskarżony nie złożył wniosku o przesłuchanie W. N. przed Sądem I instancji, mimo, że miał on zeznawać na te same okoliczności, co zgłoszony przez oskarżonego i przesłuchany przez ten Sąd św. H. K. , W. N. nie był wówczas osobą nieznaną oskarżonemu. Nie istniały więc przeszkody do zgłoszenia go na świadka. Z dodatkowego oświadczenia oskarżonego, złożonego przed Sądem Okręgowym, wynikało, że W. N. miał widzieć oskarżonego naprawiającego ciągnik u brata i tylko to wiedzieć, zaś oskarżony twierdził, iż było to w dacie czynu z pkt I.

32 Zasadnie zatem Sąd odwoławczy oddalił wniosek dowodowy na podstawie art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., do której to decyzji nawiązał w uzasadnieniu swojego wyroku, gdzie wskazał bliżej jej powody. Kasacja jedynie polemizuje z oceną Sądu Okręgowego, z powołaniem się na judykaty z innych spraw, bez wykazania rzeczywistego rażącego naruszenia przez ten Sąd prawa procesowego i jego istotnego wpływu na treść wyroku. A tylko w razie potwierdzenia się tego rodzaju uchybienia mogłoby dojść do uwzględnienia kasacji.

33 Nie można wreszcie pomijać, jak czyni się to w kasacji, że w dniu czynu z pkt I oskarżony był widziany w S. przez św. I. B. i tam pozostawił ślady swego pobytu, o których mowa w uzasadnieniach obu wyroków (a także w wyjaśnieniach oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym).

34 Wszystkie wyżej wymienione okoliczności doprowadziły do oceny, że wyrok Sądu odwoławczego nie został dotknięty żadnymi uchybieniami określonymi w art. 523 § 1 k.p.k. i dlatego oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.