Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2014 r., V KK 161/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2014 r., V KK 161/14

Tekst

1 Sygn. akt V KK 161/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 października 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Eugeniusz Wildowicz

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 października 2014 r., sprawy T. S.

7 skazanego z art. 289 § 2 kk, art. 280 § 1 kk i art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę

8 od wyroku Sądu Okręgowego w Z.

9 z dnia 5 grudnia 2013 r.,

10 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ż.

11 z dnia 31 marca 2009 r.,

12 p o s t a n o w i ł

13 I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

14 II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. W. –

15 Kancelaria Prawnicza – kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji;

16 zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania

17 kasacyjnego.

Uzasadnienie

18 Kasacja jest oczywiście bezzasadna.

19 Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji zauważyć już na wstępie trzeba, że skarżący podniósł w nim jedynie, iż rzekome naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, choć od 2

20 kasacji wymaga się przecież, aby wskazywała rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku. Nie przekonują ponadto uwagi obrońcy o zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego i oparciu się przez Sąd odwoławczy na „niejasnych przesłankach” i „niewiadomych dowodach”.

21 Podkreślenia wymaga, że nie podano w skardze, jakie dowody powinny zostać przeprowadzone przez Sąd Okręgowy. Co istotne, również na rozprawie odwoławczej obrońca nie wnosił o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów. Pamiętać przy tym trzeba, o czym będzie jeszcze mowa, że Sąd Okręgowy rozpoznawał sprawę po przekazaniu jej przez Sąd Najwyższy w związku z uchyleniem poprzedniego orzeczenia, ale jedynie w odniesieniu do kwalifikacji prawnej i wymiaru kary orzeczonej wobec T. S.

22 Jak wynika przy tym z uzasadnienia wyroku, z uwagi na brak możliwości przypisania T. S. recydywy, Sąd Okręgowy wymierzył jemu nowe, niższe kary jednostkowe i w efekcie nową karę łączną. Sąd ten uwzględnił przy tym przyjętą przez Sąd Rejonowy zasadę pełnej absorpcji oraz te same okoliczności, jakie brał uprzednio pod uwagę Sąd meriti.

23 W swoich wywodach co do rzekomego zdezaktualizowania się okoliczności, które uprzednio wskazał Sąd meriti, a do których odwołał się obecnie Sąd Okręgowy, w tym wielokrotnej wcześniejszej karalności T. S., skarżący pomija uzyskaną przez ten ostatni Sąd kartę karną skazanego. Wynika z niej wyraźnie, że T. S. był wielokrotnie karany. O tym, że dane te miał na uwadze Sąd Okręgowy przekonuje choćby fragment jego wywodów zawartych na str. 12 jego uzasadnienia.

24 Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego nie było możliwości przyjęcia działania skazanego w warunkach odpowiednio art. 64 § 1 i art. 64 § 2 k.k. Sąd Okręgowy, w zakresie przekazania, wyeliminował jedynie skazania T. S. w ramach recydywy. W takiej sytuacji dopuszczalne więc było, aby Sąd ten, jako kontrolujący orzeczenie Sądu meriti, odwołał się w pozostałym zakresie do tych samych okoliczności, które wziął uprzednio pod uwagę ten ostatni Sąd, skoro uznał je za wciąż aktualne, a wywody w tym zakresie za zasadne. Sąd odwoławczy wprawdzie ustalał nowe kary, ale jedynie w związku z wyeliminowaniem recydywy. Doszło więc jedynie do stosownego ich obniżenia. W świetle powyższego nie ulega 3

25 wątpliwości, że skarżący nie wykazał, aby doszło w procedowaniu Sądu odwoławczego do uchybienia prawu o charakterze rażącym, które mogło mieć przy tym istotny, a nie jakikolwiek, wpływ na treść jego wyroku. Zarzut ten jest więc oczywiście bezzasadny.

26 Ustosunkowując się natomiast do drugiego zarzutu podnieść trzeba, co następuje. Wyrok Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 31 marca 2009 r. został, co do oskarżonego T. S., wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 16 stycznia 2012 r. utrzymany w mocy (pkt 2 części dyspozytywnej tego ostatniego orzeczenia). Na skutek uwzględnienia kasacji Prokuratora Generalnego Sąd Najwyższy, wyrokiem z dnia 4 września 2013 r., uchylił, w pkt 1 rozstrzygnięcia, wskazany wyżej wyrok Sądu Okręgowego „w punkcie 2 w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu Rejonowego w odniesieniu do kwalifikacji prawnej i wymiaru kary orzeczonej wobec T. S. i sprawę w tym zakresie" przekazał Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. w pkt 1 zmienił wskazany wcześniej wyrok Sądu Rejonowego, w ten sposób, że: a) rozwiązał orzeczenie o karze łącznej z jego pkt 11 części dyspozytywnej, b) z opisu, kwalifikacji prawnej i podstawy wymiaru kary za czyn zarzucany w pkt I części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego wyeliminował określenia odnoszące się do przepisu art. 64 § 1 k.k. i obniżył orzeczoną karę, c) z opisu kwalifikacji prawnej i podstawy wymiaru kary za czyn zarzucany w pkt II części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego wyeliminował określenia odnoszące się do przepisu art. 64 § 2 k.k. i obniżył orzeczoną karę i d) wymierzył nową karę łączną. Natomiast w pkt 2 rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.

27 Wbrew twierdzeniom obrońcy nie doszło zatem do obrazy wskazanych w omawianym tu zarzucie kasacji przepisów (w tym art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.), ani do orzekania poza granicami, w jakich nastąpiło przekazanie, co równocześnie stanowić miało orzeczenie o sprawach już prawomocnie zakończonych. Nie można też zgodzić się ze skarżącym, że Sąd Okręgowy rozstrzygnął o kwestiach, w jakich nastąpiło przekazanie w pkt 1 swego wyroku, zaś w pkt 2 utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w pozostałym zakresie, choć nie posiadał prawnej możliwości do takiego orzekania.

28 4

29 Zauważyć bowiem trzeba, że - jak wskazano wyżej - uchylenie dotyczyło punktu 2, w części, w jakiej utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w odniesieniu do kwalifikacji prawnej i wymiaru kar orzeczonych wobec T. S., z przekazaniem sprawy w tym zakresie. Natomiast Sąd Okręgowy, po ponownym jej rozpoznaniu, w pkt 1 swego wyroku, zmienił zaskarżony wyrok jedynie przez rozwiązanie kary łącznej, wyeliminowanie z opisu, kwalifikacji prawnej i podstawy wymiaru kar określeń odnoszących się odpowiednio do art. 64 § 1 i art. 64 § 2 k.k. (z wymierzeniem nowych kar jednostkowych) oraz orzekł nową karę łączną. W pkt 2 wyroku utrzymał zaś w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.

30 Rozstrzygnięcie z pkt 2 dotyczy zatem pozostałej części wyroku Sądu Rejonowego, ale ciągle w ramach, w jakich nastąpiło uchylenie pierwszego wyroku Sądu Okręgowego przez Sąd Najwyższy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a więc co do kwalifikacji prawnej i wymiaru kary. W punkcie 2 wyroku Sądu Okręgowego zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego został zatem utrzymany w mocy odnośnie do pozostałych rozstrzygnięć, a więc kwalifikacji prawnych przypisanych skazanemu przestępstw oraz podstaw wymiaru kar, a więc rozstrzygnięć zamieszczonych w pkt 3 i 6 wyroku Sądu Rejonowego (z wyłączeniem tu odpowiednio przepisów art. 64 § 1 i art. 64 § 2 k.k.). Wobec rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 wyroku Sądu Okręgowego, niezbędne było utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w pozostałej części, albowiem Sąd Najwyższy uchylił przecież „całe” rozstrzygnięcie o kwalifikacjach prawych i wymiarze kar orzeczonych wobec T. S.

31 Tym samym omawiany zarzut jest całkowicie bezzasadny.

32 Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 624 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., zaś o wynagrodzeniu obrońcy z urzędu zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. W sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. t.j.: z 2013 r., poz. 461).

33 5