Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2010 r., V CZ 83/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2010 r., V CZ 83/10

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 83/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 grudnia 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Grzegorz Misiurek

6 SSA Maria Szulc

7 w sprawie z powództwa W. C.

8 przeciwko M. S. i S. D.

9 o ustalenie nieważności umowy,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2010 r., zażalenia pozwanego M. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt VI Ga (…) [VU (…)],

11 odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

12 Po złożeniu apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 22 grudnia 2009 r. [sygn. akt V GC (…)], pozwany M. S. wniósł – na podstawie art. 49 k.p.c. – o wyłączenie dwóch sędziów Sądu Okręgowego w O., którzy w postępowaniu zażaleniowym rozstrzygnęli „w sposób niekorzystny dla pozwanego” wniosek powoda o udzielenie zabezpieczenia.

13 Postanowieniem z dnia 2 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił ten wniosek, ponieważ nie zostały ujawnione przesłanki wyłączenia sędziów określone w art. 48 i 49 k.p.c.

14 Rozpoznając zażalenie pozwanego M. S., Sąd Najwyższy zważył, co następuje: O tym, które postanowienia sądu drugiej instancji mogą być zaskarżone zażaleniem do Sądu Najwyższego, rozstrzyga art. 3941

15 k.p.c. Przepis ten nie odsyła w

16 2

17 jakimkolwiek zakresie do unormowania zamieszczonego w art. 394 § 1 k.p.c., obowiązującego w postępowaniu zażaleniowym przed sądami powszechnymi. Oznacza to, że art. 3941

18 k.p.c. stanowi o dopuszczalności zażalenia do Sądu Najwyższego w sposób autonomiczny i wyczerpujący.

19 Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek o wyłączenie sędziego nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, nie zostało również wymienione w art. 3941

20 k.p.c. w innym kontekście procesowym. Z przedstawionych przyczyn zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 2 lipca 2010 r. jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (art. 373 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821

21 k.p.c.).