Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2012 r., V CZ 23/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2012 r., V CZ 23/12

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 23/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 lipca 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marta Romańska

5 SSN Maria Szulc

6 w sprawie z powództwa H. K.

7 przeciwko K. B. i G. N.

8 o uzgodnienie treści księgi wieczystej,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2012 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

10 z dnia 15 listopada 2011 r.,

11 1) oddala zażalenie;

12 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 1834 zł (jeden tysiąc osiemset trzydzieści cztery) tytułem

13 kosztów postępowania zażaleniowego.

14 2

Uzasadnienie

15 Powód za pośrednictwem reprezentującego go adwokata wniósł apelację od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 23 listopada 2010 r., oddalającego powództwo, określając wartość zaskarżenia kwotą 65 000 zł oraz uiszczając opłatę apelacyjną w wysokości 2 000 zł.

16 Postanowieniem z dnia 15 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił apelację jako niewłaściwie opłaconą, ponieważ od podanej wartości zaskarżenia opłata apelacyjna wynosiła 3 250 zł (art. 373 k.p.c. w związku z art. 1302 § 3 k.p.c.).

17 Sąd odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie, wszczętej w dniu 7 kwietnia 2005 r., miał zastosowanie art. 1302

18 § 3 k.p.c. mimo jego

19 uchylenia z dniem 1 lipca 2009 r. (art. 8 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 5 grudnia 2008 r. ..., Dz. U. Nr 234, poz. 1571).

20 W zażaleniu powód wniósł o uchylenie tego postanowienia kwestionując przede wszystkim zastosowanie przez Sąd Okręgowy art. 1302 § 3 k.p.c.,

21 będącego – zdaniem skarżącego – przepisem niekonstytucyjnym, który nie powinien być stosowany po dniu 1 lipca 2009 r.

22 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

23 Trafne i w istocie niekwestionowane jest stwierdzenie Sądu Okręgowego, że powód za pośrednictwem swego pełnomocnika uiścił opłatę od apelacji w niewłaściwej (zaniżonej) wysokości; uiścił 2 000 zł zamiast 3 250 zł. Tego rodzaju uchybienie wynikało zapewne z błędnego odczytania postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 5 czerwca 2006 r., zwalniającego powoda częściowo od kosztów sądowych, a mianowicie od wpisu od pozwu ponad kwotę 2 000 zł. Powyższa sentencja była precyzyjna i nie dawała jakichkolwiek podstaw do sugestii, że zakres zwolnienia od kosztów był szerszy i oddziaływał na ograniczenie należności sądowych w przyszłości. Sąd Rejonowy dostosował się w tym zakresie do wniosku powoda z dnia 10 kwietnia 2006 r. (k. 115-116).

24 Sąd Okręgowy wykazał ponadto w sposób jurydycznie uzasadniony, że w rozpoznawanej sprawie, wszczętej przed 1 lipca 2009 r., obowiązywał art. 1302 3

25 § 3 k.p.c., a to zgodnie z intertemporalnym przepisem art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571). Zarzuty powoda w tym zakresie nie respektują jednoznacznych przepisów ustawowych, nie mogą być zatem uwzględnione.

26 Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art.

27 3941

28 § 3 k.p.c.) oraz orzec o kosztach postępowania zażaleniowego (art. 98 i 108 § 1 k.p.c.).

29 md