Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012 r., V CZ 15/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012 r., V CZ 15/12

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 15/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 24 maja 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

5 SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

6 SSN Maria Szulc

7 w sprawie z powództwa L. P.

8 przeciwko Stowarzyszeniu Taksówkarzy Zawodowych w B.

9 o zapłatę,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 maja 2012 r.,

11 zażalenia strony pozwanej na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 listopada 2011 r.,

12 uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

13 2

14 Wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego oddającego powództwo (punkt 1 sentencji wyroku) oraz odstąpił od obciążania powoda „kosztami zastępstwa prawnego strony pozwanej w postępowaniu odwoławczym” (punkt 2 sentencji), wskazując w uzasadnieniu wyroku, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach procesu, art. 102 i art. 108 k.p.c. jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia.

15 W zażaleniu na postanowienie rozstrzygające o kosztach procesu, pozwana, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia i zasądzenia na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ewentualnie uchylenia postanowienia i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania, zarzuciła naruszenie art. 102 k.p.c., wskazując, że Sąd Okręgowy ograniczył uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia do podania jedynie jego podstawy prawnej.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zażalenie jest uzasadnione.

18 Przepis art. 102 k.p.c. zastosowany przez Sąd Okręgowy w związku z art. 391 § 1 k.p.c., zawiera uprawnienie sądu o charakterze dyskrecjonalnym. Mimo takiego charakteru, orzeczenie o kosztach procesu również i w tym wypadku wymaga uzasadnienia. Sąd drugiej instancji tej powinności uchybił, stąd też nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Dlatego też należało orzec, jak w sentencji (art. 3941

19 § 3 k.p.c. w związku z art. 39815

20 § 1 k.p.c.).